บทที่ 12
หย่าขาด
"ครับพี่เขยขอบคุณมากครับที่ให้ผมกับแม่ไปอยู่ด้วย"หนิงฮุ่ยหมินยิ้มดีใจที่พี่เขยยอมให้เขาและแม่ไปอยู่ด้วย
"ขอบใจมากนะซีเฉิน" ฟู่เจียจิ่นยิ้มด้วยความดีใจต่อให้ไปลำบากเธอก็พร้อมที่จะไป
"ฮุ่ยหมินนายไปเรียกหัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่หน่อยบอกว่าแม่้าที่จะหย่าและนาย้าที่จะตัดขาดจากบ้านหนิง และไปกับแม่ และที่สำคัญตามชาวบ้านที่เป็ชายหนุ่มมาสักสิบคนบอกว่าพี่มีของที่จะให้ พาเสี่ยวลู่ไปด้วยนายยังเดินไม่ถนัดใช่ไหม"หนิงเหมยจูบอกกับน้องชาย เสี่ยวลู่เมื่อได้ยินแม่บอกว่าให้ไปกับน้าชายคนนี้ที่แม่เรียกว่าน้องหนูน้อยจึงปีนลงมาจากตักของพ่อก่อนจะวิ่งไปจูงมือน้าชายคนใหม่ด้วยรอยยิ้ม
"ไปค่ะน้าฮุ่ย หนูจูงน้าไปเอง"เสี่ยวลู่เอียงคอบอกด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู หนิงฮุ่ยหมินเองก็อดยิ้มไม่ได้ก่อนจะพยักหน้าและยอมให้หลานสาวตัวน้อยจูงมือออกไป
"กลับมานะไอ้ฮุ่ยหมิน ฉันบอกให้แกกลับมา ส่วนเธอฉันไม่มีทางหย่าแน่นอนคิดจะทิ้งฉันเหรอไม่มีทาง"ด้วยความเห็นแก่ตัวเพราะถ้าหากเขาหย่าจากขาดฟู่เจียจิ่นเขาจะเอาเงินที่ไหนใช้อีกทั้งค่าใช้จ่ายในบ้านนั้น ภรรยาคนนี้เป็คนจัดการ ส่วนแรงงานที่บ้านก็มีเพียงภรรยาและลูกชายคนนี้เท่านั้นทำให้หนิงฮวนเกิดความไม่ยินยอมแต่ต่อให้ะโเสียงดังแค่ไหนหนิงฮุ่ยหมินและเสี่ยวลู่แกล้งทำเป็ไม่ได้ยินและเดินไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง
"แม่คะ สินเดิมแม่ยังอยู่ใช่ไหม ที่หนูถามไม่ใช่ว่ายากจะได้ แต่ถามเพื่อให้แม่นำไปด้วยไม่ควรปล่อยเอาไว้ให้คนอื่นเอามาใช้ ฮุ่ยหมินยังต้องเรียนอีกหลายปีแล้วน้องยังต้องแต่งภรรยาอีกเก็บไว้ให้น้องยังมีประโยชน์เสียกว่า"
"มีลูกยังมีอยู่ แม่ตั้งใจเก็บไว้ให้ลูกกับน้อง"ฟู่เจียจิ่นรีบพยักหน้าบอกลูกสาว เธอยังมีเงินสินเดิมแอบเก็บไว้หลายพันหยวนส่วนเงินกองกลางบ้านหนิงนั้นเหลือไม่ถึงห้าร้อยหยวนเธอนั้นไม่คิดที่จะเสียดายเงินกองกลางนี้เลยถ้าแลกกับอิสระของเธอและลูกชายเธอต่อให้ไม่ได้ส่วนแบ่งเธอก็ยอม
"แล้วบ้านหลังนี้ของใครคะแม่"หนิงเหมยจูนั้นรู้อยู่แล้วว่าบ้านนี้นั้นเป็บ้านของตระกูลหนิง แต่เท่าที่จำได้ส่วนที่ต่อเติมออกมานั้นแม่เธอเป็คนใช้เงินสินเดิมต่อเติมให้และทุกอย่างในบ้านแม่ก็เป็คนสั่งทำและจ่ายเงินด้วยตัวเอง
"ที่ดินตรงนี้เป็ของต้นตระกูลบ้านหนิง แต่ส่วนที่ต่อเติมเป็เงินของแม่รวมทั้งของใช้ต่างๆ ด้วยแม่เป็คนจ้างให้ทำ เหมยจูถามทำไมเหรอลูก"
ฟู่เจียจิ่นถามกลับอย่างไม่เข้าใจแต่พอเห็นแววตาของลูกสาวและรอยยิ้มที่แสนจะเ้าเล่ห์ทำให้เธอเข้าใจได้ว่าหนิงเหมยจู้าจะทำอะไรแม้แต่ตงซีเฉินเองที่นั่งฟังอยู่บนรถเข็นเขายังเข้าใจในสิ่งที่ภรรยา้าก่อนจะมองซ้ายมองขวา ตอนนี้เริ่มมีชาวบ้านมามุงดู เมื่อเห็นเด็กชายคนหนึ่งเขาจึงเข็นรถไปหาแล้วคุยบางอย่างก่อนจะส่งเงินให้ห้าเฟินเด็กชายคนนั้นตาเป็ประกายก่อนจะวิ่งหน้าตั้งไปทำตามอย่างที่ได้รับมอบหมายมา
หนิงฮุ่ยหมินและเสี่ยวลู่ใช้เวลาไม่นานมากจึงกลับมาพร้อมกับหัวหน้าหมูบ้านและผู้เฒ่าที่ชาวบ้านนับถืออีกหลายคนเพื่อมาเป็พยานในการหย่าร้างและแยกบ้านในครั้งนี้รวมไปถึงพ่อเฒ่าหนิงบ้านรองที่มีศักดิ์เป็อาของหนิงฮวนมาด้วยเหมือนกัน
"เกิดอะไรขึ้นหนิงฮวน ทำไมฮุ่ยหมินไปตามฉันบอกว่าเจียจิ่นจะหย่าขาดจากนายและตัวเขาจะขอทำหนังสือตัดขาดกับนายล่ะ"คงป๋ายหัวหน้าหมู่บ้านคงถามทันทีเมื่อมาถึงก่อนหน้านี้ไม่มีวี่แววว่าฟู่เจียจิ่นจะหย่าขาดจากสามี
"ใครบอกว่าฉันจะหย่า ฉันไม่หย่า นายพาทุกคนกลับไปได้แล้วนี่มันเื่ในครอบครัวคนอื่นไม่ต้องมายุ่ง" หนิงฮวนพูดอย่างไม่พอใจก่อนจะบอกให้ทุกคนกลับไปแต่กลายเป็ฟู่เจียจิ่นที่ร้องบอกทุกคนที่มาว่าเธอจะหย่าและจะไปอยู่บ้านลูกเขยพร้อมกับลูกชาย
"ฉัน้าหย่าค่ะหัวหน้าหมู่บ้านคงและฉัน้าสินเดิมของตัวเองกลับไปด้วย ฉันทนมามากพอแล้ว"
"ใช่ครับลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ผมกับแม่จะไปอยู่กับพี่ใหญ่ จะไปจากบ้านหลังนี้ช่วยทำเื่ตัดขาดให้ผมและทำหนังสือหย่าให้แม่ด้วยครับ"หนิงฮุ่ยหมินจึงบอกด้วยอีกคน ยังไงวันนี้เขาและแม่ต้องไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้
"แน่ใจแล้วใช่ไหมหลานสะใภ้ว่าเธอ้าหย่ากับหนิงฮวนจริงๆ"พ่อเฒ่าหนิงบ้านรอง ถามย้ำกับหลานสะใภ้อีกครั้งถึงแม้ว่าเขากับหนิงฮวนจะเป็อาหลานกันแต่เขาไม่เคยเห็นด้วยกับบ้านใหญ่หนิงเลยั้แ่พี่สะใภ้กดดันให้หลานสะใภ้คนนี้ยินยอมรับภรรยารองให้กับสามีถ้าตอนนั้นฟู่เจียจิ่นไม่ยินยอมมีหวังหนิงฮวนหลานชายไม่เอาไหนของเขาคงได้รับโทษพร้อมกับหวยซินไปแล้ว
"แน่ใจค่ะอารอง ฉัน้าที่จะหย่าจริงๆในเมื่อหมดใจมานานแล้วไม่รู้จะฝืนอยู่กันไปทำไมก่อนหน้านี้ที่ฉันยอมและทนมาตลอดเพราะไม่อยากให้เหมยจูกำพร้าและตอนนั้นฉันกำลังมีฮุ่ยหมินอีกคนเลยไม่้าให้ลูกทั้งสองรู้สึกว่าขาดอะไรไปทำให้ฉันต้องทนและยอมมาตลอด ตอนนี้ลูกๆ โตกันหมดแล้ว ฉันคิดว่าควรจะหย่าให้มันจบๆไป หวยซินจะได้เป็ภรรยาแบบเต็มตัวเสียที จริงไหมหวยซินเธอ้าเป็ภรรยาหลวงมาตลอดไม่ใช่เหรอ"ฟู่เจียจิ่นยืนยันหนักแน่นเมื่อเห็นว่าภรรยาอีกคนของสามีเดินกะเผลกออกมาพร้อมลูกสาวเธอจึงได้หันไปถามพ่อเฒ่าหนิงบ้านรองได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วยในสิ่งที่หลานสะใภ้คนนี้ของเขาพูด
"แต่ยังไงฉันก็ไม่หย่า เธอคือภรรยาของฉันฟู่เจียจิ่น"หนิงฮวนพูดอย่างไม่ยินยอมเขาไม่เห็นว่าภรรยาอีกคนเดินออกมาและกำลังมองเขาด้วยความน้อยใจ
"หย่าหรือไม่หย่านั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับพ่อตานะครับ อยู่ที่แม่ยายคนเดียวในเมื่อพ่อตาเอาภรรยารองเชิดหน้าชูตา แต่ปล่อยให้ภรรยาหลวงและลูกๆต้องเจ็บช้ำน้ำใจ เื่นี้หากจะแจ้งความยังไงพ่อตาก็ผิด อีกทั้งถ้าพ่อตาไม่ยินยอมแม่ยายสามารถฟ้องร้องได้นะครับ ไม่เชื่อลองถามพ่อเฒ่าแต่ละคนในหมู่บ้านดูว่าเื่แบบนี้ยึดถือกันมาหลายรุ่นแล้วต่อให้ภรรยาคนแรกจะยินยอมให้สามีตัวเองมีภรรยาคนอื่นแต่เมื่อไหร่ที่ภรรยาโดนเอารัดเอาเปรียบหรือถูกปฏิบัติให้อยู่ใต้อำนาจภรรยารองของสามีภรรยาหลวงสามารถฟ้องร้องได้ครับ"
แม้ว่าชาวบ้านทั้งหลายอาจจะไม่รู้ว่ากฎหมายตรงนี้มีจริงอย่างที่ตงซีเฉินพูดหรือเปล่าแต่เื่ที่สามีเห็นภรรยารองดีกว่าแล้วข่มเหงภรรยาแรกนั้นมันผิดและจะโดนประณามนั้นเื่นี้ยึดถือกันมาหลายรุ่นหลายสมัยแล้วหนิงฮวนได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดยิ่งกว่าเดิมเขาลืมเื่นี้ไปได้ยังไงแต่ทว่าในใจนั้นเขาเองก็เกิดความไม่ยินยอมแต่พอหันกลับไปมองภรรยารักอย่างหวยซินตาแดงเขาจึงกัดฟันพูดว่ายอมหย่าออกไป
"ได้ อยากจะหย่าฉันก็หย่าให้ แต่ไม่ใช่เพราะว่าฉันกลัวหรอกนะฉันไม่อยากให้หวยซินเสียใจและเธอจะได้เป็ภรรยาเพียงคนเดียวของฉันก็เท่านั้นเอง"
"คุณจะหย่าเพราะเหตุผลอะไรฉันไม่สน ฉันขอแค่แม่ละน้องหลุดพ้นจากที่นี่ก็พอลุงหัวหน้าหมู่บ้านรบกวนทำหนังสือหย่าและหนังสือตัดขาดด้วยนะคะฉันและครอบครัวจะได้กลับบ้านกันเสียที"
หนิงเหมยจูไม่ได้สนใจว่าผู้ชายตรงหน้าจะหาเหตุผลอะไรมาโต้แย้งขอแค่แม่ได้หย่าก็พอแต่ความสนุกและความสะใจสำหรับเธอไม่ใช่เื่หย่าหรือเื่ตัดขาดจากบ้านหนิงแต่เหตุการณ์หลังจากนี้ต่างหากที่เธอ้าคอยดูเถอะฉันจะเอาให้พังและไม่เหลือเลยทีเดียว
********************
7K
