[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ผู้อำนายการคะ หลายวันที่ผ่านมานักเรียนที่เป็นตัวแทนของเราถูกเล่นงานจากคำสาปทุกวัน”

หนึ่งในอาจารย์ประจำห้องพยาบาลอธิบายเรื่องที่พบเจอให้กับผู้อำนวยการวิทยาลัยได้ฟัง หลายวันมานี้ตัวแทนการต่อสู้ทีม 2 ต้องเข้าห้องพยาบาลประจำ บางวันเข้าตั้งแต่เช้า บางวันเข้าบ่าย ซึ่งทุกครั้งที่เข้าไปล้วนมีคำสาปไม่ซ้ำกัน ถึงมันจะไม่ใช่คำสาปที่ทำให้บาดเจ็บหนักก็ตาม การถูกคำสาปเล่นงานแบบนี้ไปเรื่อยๆจะทำให้นักเรียนที่ฝึกมาตลอดถดถอย ไม่สามารถฟื้นตัวได้เต็มที่ แม้จะมีเวทย์รักษาก็ตาม สภาพจิตใจที่ต้องป่วยบ่อยครั้งจะทำให้พวกเขาระแวง

“เจอตัวคนทำไหม”

“เจอค่ะ ถึงเขาจะไม่ได้แสดงและยอมรับว่าเป็นคนทำ แต่การมีเขาอยู่ในสถานที่ฝึกซ้อมของตัวแทนก็บอกได้แล้วว่าเป็นฝีมือของเขา แอนเดอร์สัน สกอร์เปี้ยนส์”

ผู้อำนวยการมองจ้องออกไปนอกห้องทำงาน ก่อนจะหันกลับมาคุยกับอาจารย์ห้องพยาบาล

“ตรวจสอบรายชื่อตัวแทนของวิทยาลัยอื่นที่จะแข่งต่อสู้ทีม 2 แล้วหรือยัง”

“ค่ะ ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ในรายการที่มีการแข่งขันต่อสู้ด้วยการจับคู่มี โรแลน สกอร์เปี้ยนส์ จากทางโดมินิคลงแข่งเช่นเดียวกัน”

“ไม่แปลกที่เขาจะทำแบบนั้น เอาล่ะ เรื่องนี้ง่ายมากที่จะแก้ปัญหา เราไม่สามารถแก้ที่ตัวแทนนักเรียนที่จะไปแข่งได้ ต่อให้เราจะรักษาเขาดีมากแค่ไหนหากถูกหมายหัวแล้วไม่น่าจะรอด ทำไมเราไม่เปลี่ยนตัวแทนล่ะ”

“แต่คนที่เป็นตัวแทนเขาฝึกมานานแล้วนะคะ”

“หรือเธออยากให้เขาป่วยติดเตียงไปมากกว่านี้ ฉันคิดว่าตอนนี้เขายังคงออมมือกับตัวแทนนะ แต่ถ้ามันยืดเยื้อมากกว่านี้ ฉันกลัวว่าตัวแทนจะต้องนอนเป็นผู้ป่วยติดเตียงน่ะสิ”

“ค่ะ เรื่องนี้ฉันไม่มีสิทธิตัดสินใจ คงต้องบอกกับอาจารย์ที่ดูแลตัวแทนการแข่งขัน ขอกลับห้องพยาบาลก่อนนะคะ”

“อืม เดี๋ยวฉันเรียกอาจารย์ที่จะนำนักเรียนไปแข่งขันมาเข้าพบ เธอไปพักผ่อนเถอะ”

—-------------------------

“วันนี้ฉันรู้สึกปวดบริเวณกล้ามเนื้อขา เกรงว่าจะฝึกต่อไม่ได้”

“ฉันปวดไหล่”

ตัวแทนการต่อสู้ทีม 2 ไม่ว่าจะเป็นตัวจริงหรือว่าตัวสำรองล้วนแล้วจับไปตามร่างกายของตนเองด้วยความรู้สึกเจ็บ จนอาจารย์ที่ฝึกซ้อมให้ทุกคนเดินเข้ามาตรวจสอบร่างกาย แม้จะไม่เห็นด้วยตาเปล่า เขากลับรู้ได้ว่ากล้ามเนื้อในส่วนที่นักเรียนพูดถึงกำลังมีอาการบาดเจ็บแทรกซ้อน ต้องการรักษา

“คงต้องขีดเส้นตายแล้วสิ”

แอนเดอร์สันถอนหายใจพลางมองไปยังยาที่ราชินิฟีโอน่ามอบให้ เขาไม่มีเวลามากถึง 1 เดือนในการใช้มัน แม้เขาจะได้ยามาครอบครองแล้วก็ตาม ช่วงนี้กลับมีงานรัดตัว ไม่ว่าจะเป็นเวลาสอบที่จะเริ่มขึ้นในช่วงนี้และงานแข่งขันตัวแทนวิทยาลัย เขาจำเป็นต้องใช้เวทย์จึงไม่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัด 600 ปีไปได้ อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันคิดว่าเขาคงจะได้ก้าวข้ามขีดจำกัดหลังจากจัดการเรื่องของพี่ 10 เสร็จ การที่เขาจะต้องไปเผชิญหน้ากับตระกูลทั้งตระกูลไม่ใช่ทางออกที่ดี ต่อให้เขาจะแข็งแกร่งมีเวทย์ไม่ต้องร่ายมากมาย มีมานามหาศาล 

ถึงอย่างนั้นเขาก็จนมุมได้เช่นกันหากอีกฝ่ายมาเป็นจำนวนมาก ตระกูลหลักและตระกูลใหญ่ที่เขาจะต้องเผชิญหน้ามีคนเป็นแสน แอนเดอร์สันจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้คือ เขาต้องเล่นงานพี่ 10 เพื่อทราบข้อมูลทุกๆอย่างเกี่ยวกับการสังหารตระกูลเฟียร์ให้ได้ก่อน 

“งั้นพรุ่งนี้หลังจากสอบค่อยทำให้พวกเขาเดินไม่ได้ก็แล้วกัน”

แอนเดอร์สันถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องฝึกซ้อมมุ่งหน้ากลับห้องพัก ระหว่างที่เขาเดินทางแอนเดอร์สันสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาด้วยพลังเวทย์ที่ห่างชั้น การที่ระบบไม่ได้แจ้งเตือนให้เขารู้ว่ามีอันตรายจากการมองเขาจึงไม่สนใจปล่อยให้คนที่จับตาได้มองเขาต่อไป

—---------------------

“นายน้อย มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นทางฝั่งวิทยาลัยอาร์เดลครับ”

โรแลนมองไปยังพ่อบ้านที่เดินเข้ามารายงานเรื่องบางอย่างที่น่าสนใจ ทันทีที่พ่อบ้านอธิบายเรื่องที่ตรวจเจอในเช้านี้ทำให้เขาฉีกยิ้มหน้าบาน เมื่อรู้ว่าทางวิทยาลัยอาร์เดลดึงรายชื่อตัวแทนนักเรียนปี 4 ที่เป็นตัวแทนรายการต่อสู้ทีม 2 กลับคืนไป

จากสิ่งที่เกิดขึ้นมันสามารถบอกได้เลยว่าน้องชายคนสุดท้อง กำลังมองหาทางเล่นงานมัน หลังจากรับรู้ได้ว่าตระกูลซิกฟรีทคือผู้อยู่เบื้องหลังการตายของตระกูลเฟียร์ตามข่าวลือที่กระจายออกไป มันจึงพยายามสงบจิตสงบใจเพราะใกล้จะได้เจอน้องชายที่หนีตายเป็นเวลาหลายเดือน

“เขามีพลังเวทย์กี่ปีแล้ว”

“นายน้อย เราตรวจสอบพบว่าเขามีพลังเวทย์ 600 ปี”

“ดี ดีมาก ฉันจะไปเล่นกับเขาสักหน่อยก็แล้วกัน ไม่แน่มันอาจจะเป็นโอกาสดีก็ได้ที่ฉันจะได้เบี้ยเพิ่มสักตัว หมาบ้าตัวนี้อาจจะไล่กัดพี่ชายคนอื่นๆหลังจากที่ฉันบอกข้อมูลที่น่าสนใจกับเขา”

—----------------------------

“เอาล่ะ เงียบก่อนฉันจะอธิบายสิ่งที่พวกเธอจำเป็นต้องทำในวันนี้!”

นักเรียนปี 1 มากมายเดินทางมารวมตัวกันบนลานกว้างที่ 10 ของวิทยาลัย ได้เวลาที่พวกเขาจะสอบประเมินปลายภาคเพื่อเลื่อนระดับชั้นเรียนไปยังชั้นถัดไปแล้ว ภายใต้การประกาศของอาจารย์ประจำชั้นปี 1 หลายร้อยคนที่ดูแลนักเรียนปี 1 มาตลอด 1 ปีเต็ม พวกเขาก็ได้มองดูนักเรียนที่ตอนนี้รู้จักซื้อชุดเกราะมาสวมใส่และรู้ว่าอาวุธเพียง 1 เดียวไม่ได้ทำให้พวกเขารอดตาย  จำเป็นต้องมีสำรองและมีอาวุธมากกว่า 1 

“รูปแบบการสอบของปีนี้ยังคงเหมือนปีที่ผ่านมา เพียงแต่สถานที่ที่เราจัดเตรียมเอาไว้ให้มันต่างกัน โขดหิน พื้นดิน ต้นไม้ภายในสถานที่สอบนั้น ทางเราได้จัดเตรียมขึ้นมาใหม่ รวมไปถึงมอนสเตอร์มากมายที่ถูกสร้างขึ้นมาจากเวทย์จิตใจ มันจะไม่ทำให้ใครตาย แต่มันจะทำให้เจ็บปวดจนอยากจะตาย สิ่งที่พวกเธอต้องทำในการสอบครั้งนี้มีเพียงแค่เดินไปจนถึงปลายทางให้ได้เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”

“อาจารย์คะ มีเวลาในการสอบไหมคะ”

หนึ่งในนักเรียนหญิงยกมือถาม เธอต้องการรู้ระยะเวลาของการสอบในครั้งนี้

“เป็นคำถามที่ดี สำหรับคำตอบนั้นฉันต้องบอกว่า มี ในการสอบมีเวลาที่ใช้ในการสอบ เวลาที่ฉันหมายถึงมันจะปรากฎให้ทุกๆคนเห็นผ่านด่านการสอบที่จะค่อยๆพังทลายลงไปเรื่อยๆ ถ้าออกไปจากพื้นที่ที่พังทลายไม่ทันพวกเธอจะถูกส่งออกมา ทุกคนอยากรู้ไหมว่าถ้าออกมาจากการสอบหลังจากหลบหนีการพังทลายไม่พ้นจะเกิดอะไรขึ้น”

นักเรียนหลายคนกลืนน้ำลาย พลางมองอาจารย์ที่กำลังอธิบายการสอบ

“ง่ายมาก พวกเธอก็แค่เรียนปี 1 ต่อไปอีกสักปี ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องเข้าไปในมิสเทอรี่เพื่อทดสอบเหมือนเทอมแรก การเรียนซ้ำปี 1 อีกปีพวกเธอแค่ต้องฝึกในวิทยาลัยเพิ่มเติมเท่านั้น นอกจากเวลาที่เสียไปแล้วไม่มีอะไรเลยที่ต้องเสีย หากใครคิดว่า 1 ปีที่ต้องเรียนปี 1 ใหม่ไม่กระทบก็ลองดู เอาล่ะ ได้เวลาแล้วที่การสอบจะเริ่มขึ้น”

ตึง!

ไม้เท้าภายในมืออาจารย์ปี 1 กระแทกลงไปบนพื้นพร้อมกันทุกๆคน ก่อนจะปรากฎวงเวทย์ขนาดใหญ่เหนือลานกว้างที่ 10 แอนเดอร์สันที่มองเห็นวงเวทย์เขาก็จดจำได้ว่ามันเป็นเวทย์สร้างมิติพิเศษขึ้นมา เมื่อรู้ว่าเขาจะต้องเข้าไปสอบในพื้นที่พิเศษที่ทางวิทยาลัยเตรียมเอาไว้เขาก็ได้กวาดตามองไปรอบๆเพื่อดูทุกๆคนที่กำลังเว้นระยะห่างจากตัวของเขาด้วยความกลัว ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

“สำหรับภายนอกฉันก็เหมือนกับแกะน้อยตัวหนึ่งสินะ แต่พอกลับเข้าวิทยาลัยฉันก็กลายเป็นหมาป่า ถ้าฉันเป็นหมาป่าในโลกภายนอกได้คงดี”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มแล้วปล่อยให้ตัวของเขาลอยไปตามเวทย์ที่เข้ามาโอบอุ้มให้เขาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าทะลวงเข้าไปในวงเวทย์ที่กำลังเปิดใช้งานจากฝีมือาจารย์ ทันทีที่เขาถูกแสงสว่างแยงเข้ามาในตานี้เองนั้น ตัวของเขาก็ได้ปรากฎตัวอยู่ในมิติอันแปลกประหลาด

รอบข้างของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องถูกสร้างเอาไว้บนพื้นทรงสี่เหลี่ยมทอดยาวออกไปไกล รอบข้างเต็มไปด้วยอากาศอันว่างเปล่าหากร่วงลงไปคงจะหลุดออกจากการสอบ นักเรียนจำเป็นต้องวิ่งผ่านเขตนี้ไปให้ได้ แต่การวิ่งมันไม่ง่ายเลยสำหรับทุกคนที่นี่ เนื่องจากตามซอกซอยของตึกมากมายนี้เองมีมอนสเตอร์ยืนรอพวกเขาทุกๆคน

คลืน!

“เฮ่ย พึ่งเริ่มทำไมตึกด้านหลังพังล่ะ”

นักเรียนหนึ่งคนร้องตะโกนด้วยความตกใจเมื่อตึกหลังใหญ่ที่อยู่ด้านหลังสุดกำลังถล่มลงมากองบนพื้นดิน เมื่อรู้ว่าการพังทลายเริ่มขึ้นเพื่อบีบให้นักเรียนต้องวิ่งเอาตัวรอดไปตามซอกซอยมุ่งหน้าไปยังเขตถัดไป นักเรียนมากมายต่างก็พากันวิ่งด้วยความเร็วไวพลางชักอาวุธออกมาเปิดใช้งาน

“การตอบสนองดีกว่าในตอนที่ทดสอบเทอมแรกสินะ แสดงว่าไม่ใช่แค่ฉันที่แข็งแกร่ง ทุกคนก็ได้เรียนรู้ที่จะแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน”

แอนเดอร์สันมองดูนักเรียนแต่ละคนวิ่งด้วยเวทย์เสริมความเร็วของแต่ละธาตุ ทุกๆการก้าววิ่งของนักเรียนที่ผ่านเขาไปนั้นล้วนดูมั่นคงไม่เหมือนกับนักเรียนที่รู้จักเพียงแค่การยืนร่ายเวทย์เหมือนเทอม 1 เมื่อรู้ว่าทุกคนได้เรียนรู้วิธีการที่จะทำให้รอดตายจากมิสเทอรี่ แอนเดอร์สันจึงเลิกสนใจแล้วเปิดใช้งานเวทย์สายลมเสริมความเร็วและสายฟ้าเสริมความเร็วระดับ 6 พุ่งแซงทุกคนไป การทดสอบนี้เขาไม่ค่อยสนใจเพราะมันไม่ได้มีของรางวัล มันเป็นเพียงแค่การสอบเลื่อนชั้นเขาเพียงแค่ต้องผ่านมันไปให้ได้ก็เท่านั้นเอง

“บ้าน่า  ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเป็นนักเวทย์ 600 ปีแล้ว!”

นักเรียนหลายคนที่เห็นกลุ่มแสงพุ่งผ่านไปด้วยความรวดเร็วล้วนแล้วตกใจ ไม่คิดว่าแอนเดอร์สันจะก้าวสู่การเป็นนักเวทย์ 600 ปี แม้ในประวัติศาสตร์จะมีนักเรียนมากมายไปถึงระดับนี้ได้ แต่ไม่เคยมีประวัติศาสตร์ไหนระบุว่ามีนักเรียนปี 1 เป็นนักเวทย์ 600 ปีมาก่อน

การที่ปี 1 ไม่สามารถเป็นนักเวทย์ 600 ปีได้ก็เพราะว่าตระกูลทุกตระกูลจะใช้การทดสอบช่วงปี 1 ของนักเรียนแต่ละวิทยาลัยเป็นตัวกำหนดว่าใครจะได้รับยาเป็นจำนวนมากหลังจากแสดงฝีมือในการทดสอบ มันจึงไม่มีนักเรียนคนไหนก้าวเข้าสู่นักเวทย์ 600 ปีเพราะช่วงรับยาครั้งแรกของพวกเขาคือช่วงเทอมแรก ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้ต่อให้ใช้ยาอย่างหนักก็เป็นได้เพียงนักเวทย์ 300 ถึง 400 ปีเท่านั้น 

“ไม่แปลกหรอกที่เขาจะเป็นนักเวทย์ 600 ปีเพราะเขาถูกตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เรียกตัวกลับ การจะได้รับการสนับสนุนจากตระกูลจึงมีโอกาสเป็นไปได้สูงที่เขาจะแข็งแกร่งแบบนี้”

“แกจะบ้าหรือไง ตระกูสกอร์เปี้ยนส์เนี่ยนะสนับสนุน ฉันเห็นแค่พี่น้องฆ่ากัน ส่วนตระกูลก็นั่งดู ฉันว่าเขาคงจะไปเจอโชคหล่นในมิสเทอรี่ระหว่างมีข่าวว่าเขาถูกล่าแน่นอน”

“เออ ฉันเห็นด้วย ถ้าบอกว่าไปเจอโชคหล่นน่าเชื่อถือกว่าตระกูลสกอร์เปี้ยนส์มอบทรัพยากรให้อีก”

นักเรียนหลายคนจับกลุ่มคุยกันก่อนจะฆ่ามอนสเตอร์ระหว่างทาง ปล่อยให้แอนเดอร์สันวิ่งนำหน้าไปไกลจนตอนนี้ไม่เห็นตัวของเขาแล้ว