ไม่ถึง 20 นาที ห้องที่พึ่งจะมีคนตายเมื่อกี้ก็ถูกทำความสะอาดให้กลับมาเป็ปกติราวกับว่าห้องนั้นไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน กอล์ฟก็ได้พาเล็กลงลิฟท์มาที่ชั้นล่าง ซึ่งกอล์ฟก็เดินออกจากลิฟท์ตามปกติ แต่ทว่า เล็กกลับสังเกตเห็นถึงสายตาพนักงานในโรงแรมที่จ้องมองมาที่เธอกับกอล์ฟ บ้างก็เดินหนี บ้างก็ก้มหน้าไม่สบสายตาหรือบางคนก็รุนแรงถึงขนาดวิ่งไปหลบอยู่หลังต้นเสาเลยด้วยซ้ำ ทำให้เล็กคาดเดาได้ว่าพวกเขาน่าจะรู้เื่ที่มีคนตายในโรงแรมแล้ว
"นี่คีย์การ์ดกับกุญแจห้อง 645 ฉันจะกลับแล้ว ฝากบอกท่านบุญมีด้วยว่า ถ้าอยากจะติดต่อธุรกิจกับฉัน ให้ติดต่อฉันอีกที ไปเล็ก รถมาแล้ว"
"........" เล็กยืนนิ่ง ไม่เดินต่อไม่พูดอะไร เธอยืนตัวแข็งเพราะเธอยังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ ซึ่งกอล์ฟเองก็เห็นว่าเธอช็อคสุดๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"....... " กอล์ฟหันมามองหน้าเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะรีบอุ้มเธอไปขึ้นรถเพื่อไม่ให้เป็ที่เพ่งมองของสายตาพนักงานในโรงเเรม นานไปกว่านี้ ซึ่งคิมก็ได้เปิดประตูรถไว้รอแล้ว เล็กกับกอล์ฟเดินทางกลับไทยโดยใช้สะพานมิตรภาพ ก็เขาเดินทางมาถึงไทยเป็เวลา 18:00 น. พอดี กอล์ฟพาเล็กมาส่งที่บ้าน พร้อมกับถุงของฝากมากมายตามคำสั่งของแม่บัว ทันทีที่เล็กมาถึงบ้านสภาพเธอนั้นเบลอไปหมด เธอวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงที่แคร่และเดินขึ้นไปบนบ้านอย่างงงๆ ทิ้งให้กอล์ฟพูดคุยกับแม่บัวตามลำพัง
"อ้าว!!ไหนบอกแม่ว่าจะไปกัน 3 วัน นี่ยังไม่ถึง 2 วันเลย ทำไมถึงกลับมาแล้วล่ะ?"
"พอดีกอล์ฟคุยงานเสร็จเร็วน่ะครับ ก็เลยรีบกลับมา กอล์ฟซื้อของฝากมาให้แม่บัวเพียบเลยนะครับ คิม..ช่วยยกของอยู่หลังรถลงมาหน่อย"
"ครับ คุณกอล์ฟ"
"กอล์ฟซื้ออะไรมาฝากแม่เหรอลูก ท่าทางกล่องใหญ่มากเลย"
"เป็ทองรูปพรรณนะครับแม่บัว แต่ที่กอล์ฟใส่กล่องใหญ่ก็เพราะว่ามันมีอย่างอื่นอยู่ในนั้นด้วย แม่บัวลองเปิดดูสิครับ"
"อุ้ยตาย!!ลูกกอล์ฟเนี่ย มีอะไรมาเซอร์ไพรส์แม่ตลอดเลยนะ ไหนแม่ดูซิ!! ว้าย!!นี่มัน…"
"สิ่งที่แม่บัวอยากได้ไงล่ะครับ"
"เท่าไหร่เนี่ย?"
"ไม่มากหรอกครับ นี่เป็น้ำหอมชื่อดัง กอล์ฟตั้งใจซื้อมาฝากแม่บัวราคาไม่ถึง 6 หมื่นด้วยซ้ำครับ ไม่ต้องเกรงใจนะครับ อ่อ..ในกล่องยังมีเครื่องสำอางอีกเยอะเลยนะครับ คิดว่าแม่บัวน่าจะชอบ หมดกล่องนี้ก็น่าจะประมาณเกือบ 2 แสนกว่าบาทน่ะครับ"
"ขอบใจมากนะกอล์ฟ ว่าแต่วันนี้มีธุระไหม อยู่ทานข้าวกับแม่ก่อนสิ วันนี้แม่แกงหน่อไม้ของโปรดกอล์ฟเลยนะ พอดีเลย บังเอิญมากนะเนี่ยแม่ไม่รู้เลยว่าพวกกอล์ฟจะกลับมาวันนี้น่ะ"
"กอล์ฟก็ไม่คิดว่าจะกลับมาวันนี้เหมือนกันครับ เเต่วันนี้ก็คงอยู่ทานข้าวด้วยไม่ได้ รบกวนแม่บัวห่อใส่กล่องให้กอล์ฟแทนได้ไหมครับ พอดีว่ากอล์ฟต้องไปรับพ่อก้องที่สนามบินนะครับ ่นี้พ่อเขาเดินทางบ่อยครับ.."
"เอางั้นหรอ ก็ได้จ้ะ..เดี๋ยวแม่จะห่อใส่กล่อง เอาไปเผื่อเสี่ยก้องด้วยละกันนะ อ่อ..แม่ฝากบอกเสี่ยก้องด้วยนะว่า เงินที่เสี่ยก้องให้แม่วันก่อน แม่ใช้หมดแล้วจ้ะ!!" เสียงแม่บัวกระซิบกับกอล์ฟ ทำให้เล็กได้ยินแล้วถึงกับสะอึกในใจว่า ทำไมแม่ของเธอถึงเป็คนที่เห็นแก่เงิน จนกระทั่งไม่สนใจความรู้สึกของลูกสาวขนาดนี้
"อ้ะ..อ๋อ..เื่นั้นไม่ต้องถึงพ่อหรอกครับ คิม.."
"ครับคุณกอล์ฟ" กอล์ฟพยักหน้าส่งซิกใส่คิม ก่อนที่เขาจะเดินไปตรงเก๊ะรถและหยิบเงินออกมาหนึ่งปึก คิมยื่นเงินปึกนั้นให้กับแม่บัวโดยที่ไม่ได้นับมันด้วยซ้ำว่า เงินจำนวนนั้นมันเท่าไหร่
"กอล์ฟมีเงินติดตัวอยู่บ้าง แม่บัวเอาไปใช้ก่อนนะครับ ยังไงกอล์ฟขอตัวกลับก่อน สวัสดีครับ"
"สวัสดีจ้า แล้วไว้วันหลังมาเยี่ยมแม่ มาเยี่ยมน้องใหม่นะ" เล็กที่แอบดูแม่บัวอยู่ตรงบันได เธอเห็นชัดกับตาว่าแม่บัวหยิบเงินกับข้าวของพวกนั้นมาดม อย่างกับผู้ที่หิวกระหายในกลิ่นของเงินกับของมีค่า..ซึ่งข้อของพวกนั้นก็แลกมาจากความรู้สึกลูกสาวของตนเอง เเต่ดูเหมือนว่าแม่บัวจะไม่สะทกสะท้านเกี่ยวกับเื่นี้เลย ตอนนี้เล็กรู้สึกว่าแม่บัวไม่ใช่แม่คนที่เธอรู้จักอีกต่อไป เพราะก่อนหน้านี้..แม่บัวเป็คนดี ไม่ตี ไม่ดุไม่ด่า ไม่พูดจาเสียดังไม่ตะคอก ไม่กดดันและที่สำคัญแม่บัวไม่เคยบังคับให้เธอต้องทำอะไรแบบนี้มาก่อน น้ำตาของผู้เป็ลูกหยดลงที่กลางใจ บัดนี้เล็กไม่ได้มีสภาพต่างอะไรจากหุ่นยนต์ที่แม่บัวเป็ผู้บังคับและชักนำอยู่เื้ั ั้แ่วันนั้นก็หายไป ซึ่งทางด้านแม่บัวก็ไม่ได้หยุดใช้เงินเลยซักวันแถมยังเอาเื่ราวที่บอกว่าตนได้ลูกเขยไปเศรษฐีไปป่าวประกาศบอกพวกหมู่บ้านโดยที่ไม่สนสายตาใคร ตัดภาพมาที่เล็ก เธอนอนซมอยู่บนเตียงเพราะยังทำใจไม่ได้เกี่ยวกับเื่ของธนู ภาพนั้นมันยังติดตาและตามหลอกหลอนเธอไม่หยุดจนกระทั่งเธอมีอาการป่วยหนักถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล ซึ่งในตอนนั้นแม่บัวก็ได้เอาเงินไปใช้หมดแล้วและตอนนี้แม่บัวก็ไม่มีเงินที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับเล็ก ทำให้แม่บัวต้องหันไปพึ่งกอล์ฟอีกครั้ง ดวงตาที่ลืมขึ้นมาดูโลกอีกครั้ง ทำให้เล็กรู้ทันทีว่าเธอยังไม่ตาย ทั้งที่ในใจเธอมันเจ็บป่วยเจียนตายอยู่แล้ว..เล็กรู้สึกทรมานและอยากตายให้มันจบๆไปจะได้ไม่ต้องมาทนอยู่กับสภาพที่ถูกแม่แท้ๆใช้เป็เครื่องมือในการหาเงินแบบนี้
"ตื่นแล้วหรอเล็ก เป็ไงบ้าง ทำไมถึงไม่สบายตากฝนหรอ?"
"มาอยู่นี่ได้ไง ใครบอก?"
"แม่บัวโทรหากอล์ฟ เพราะแม่บัวไม่มีเงินจ่ายโรงพยาบาล เื่นั้นช่างเถอะกอล์ฟเต็มใจช่วย ว่าเเต่เล็กเป็ไงบ้าง..กอล์ฟโทรหาเล็กไม่ติดเลย ทำไม?"
"มันพังไปแล้ว พังั้แ่อยู่ที่ลาวแล้ว ออกไป.."
"ฮ้ะ?"
"ไม่ได้ยินหรอ บอกให้ออกไป!!" กอล์ฟยืนงง เมื่อจู่ๆเล็กก็ทำท่าโกรธเขาขึ้นมา กอล์ฟจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเื่ที่ลาว เเต่ทว่ากอล์ฟก็ยังหัวลั้นและไม่ยอมออกไปจากห้องซักที จนกระทั่งแม่บัวเดินเข้ามา
"โอ๊ย!!ตื่นแล้วหรอ โทษทีพอดีแม่เมาส์กับหมอที่โรงพยาบาลนานไปหน่อย เป็ไงบ้างลูกพี่กอล์ฟเค้ามาเยี่ยมลูกนะ"
"พอเถอะแม่ เลิกพูดสักที แม่โทรไปหากอล์ฟ เพราะแม่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เล็ก แม่ก็พูดไปตรงๆเลยว่าเงินที่กอล์ฟให้แม่ใช้หมดแล้ว ก็เลยไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาให้เล็กไง!!"
"นี่แกพูดอะไรออกมาเนี่ย รู้ตัวบ้างไหม ฮ้ะ!!"
"ช่างเล็กเถอะครับแม่บัว เธอคงยังโกรธผมอยู่"
"โกรธ โกรธเื่อะไร เเต่ก็เอาเถอะงั้นก็เชิญปรับความเข้าใจกันตามสบาย เดี๋ยวแม่ขอตัวกลับบ้านก่อน พอดีแม่แช่ผ้าไว้น่ะ ยังไม่ได้ซักเลย ยังไงก็แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะกอล์ฟแม่ไปล่ะ อ่อ..ยังไงก็ช่วยโอนเงินให้แม่สัก 20,000 นะ พอดีแม่จะเอาไปซื้อของทำบุญน่ะจ่ะ ขอบใจนะ" แม่บัวรีบเอ่ยปากให้กอล์ฟโอนเงินให้ก่อนจะเดินยิ้มร่าเริ่งออกไป ในขณะที่เล็กรีบเบี่ยงหน้ามาอีกฝั่ง เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ ส่วนสาเหตุก็เป็เพราะว่าเธอรู้สึกผิดหวังที่แม่ของเธอไม่ได้เป็ห่วงเธอเลย เขาสนใจแต่เงินกับของมีค่าจนไม่เห็นความสำคัญของชีวิตลูกสาวเข้าไปทุกทีๆแล้ว สภาพจิตใจที่ถูกทำลายลงไปในแต่ละวันของเล็กนั้น มันจะยังใช้งานได้จนถึงเมื่อไหร่กัน ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
1K
