จอมโจรวังบุปผา

“จื้ออัน.....ข้าจะพาเจ้าหนี.....”

คำพูดของว่านเฟยทำให้จื้ออันชะงักไปพักหนึ่งเขาส่ายหน้า

"ใต้เท้าลู่....อย่าพยายามช่วยข้าหนีเลย"

ว่านเฟยก้มหน้า

"ข้าไม่อยากให้ท่านต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะข้าอีกคน"

จื้ออันเอนตัวลงซบไหล่ว่านเฟยช้าๆและหลับตา น้ำตาค่อยๆ ซึมออกมา

"ข้าอยากกลับไป ข้าอยากกลับไปนั่งใต้ต้นเหมยอีกครั้ง"

ว่านเฟยไม่สามารถข่มน้ำตาไว้ได้อีกเขาร้องไห้ออกมาและกอดจื้ออันไว้

“ข้าจะรอเจ้าที่ใต้ต้นเหมยตลอดไปข้าสัญญา...จื้ออัน”

เขาจูบหน้าผากของจื้ออันเบาๆก่อนกระซิบบอกกับเขา

"ข้ารักเจ้า"

จื้ออันหลับตาพร้อมกับรอยยิ้มที่สุขปนเศร้า

"ข้าก็รักท่าน...ว่านเฟย"

...................................................

ไม่นาน เสียงผู้คุมก็ดังขึ้น

"ใต้เท้าลู่...หมดเวลาแล้วขอรับ"

ว่านเฟยยังไม่อยากปล่อยมือแต่จื้ออันดึงมือกลับ

"ใต้เท้าลู่.....ไปเถิดข้าจะไปรอท่านอยู่ที่ใต้ต้นเหมยตามสัญญา"

ว่านเฟยค่อยๆ ลุกขึ้นแววตายังอาลัยอาวรณ์ก่อนจากกัน ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องคุมขังไป จื้ออันพูดขึ้นเบาๆอีกครั้ง

"ข้าไม่อยากให้ภาพสุดท้ายของข้า เป็นวันที่ข้าถูกประหารข้าอยากให้ใต้เท้าจำข้า...ตอนที่อยู่ใต้ต้นเหมย"

ว่านเฟยได้แต่ยืนนิ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆและเดินออกไป

        รุ่งเช้าประตูห้องขังเปิดออกช้าๆ เสียงบานประตูเหล็กเสียดสีกับพื้นดังยาว จื้ออันที่นั่งพิงกำแพงอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้น แสงอ่อนของยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ตกลงบนพื้นหินเขามองแสงนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นยืน เจ้าหน้าที่สองนายเดินเข้ามายืนตรงหน้า

"ไปเถิด......ได้เวลาแล้ว"

จื้ออันพยักหน้าและเดินตามเขาออกไปอย่างนิ่งสงบ

        พวกเขาพาจื้ออันไปยังลานประหารภายนอกไม่มีญาติมาเฝ้าดู ไม่มีชาวบ้านมาคอยประณาม มีเพียงเจ้าหน้าที่กับหัวหน้าศาลที่นั่งรออยู่ทุกย่างก้าวมันคือการเข้าสู่ความตาย ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เครื่องประหารมากเท่าใด หัวใจก็ยิ่งหนักมากขึ้นทั้งที่ไม่ต้องการให้ใครมาเห็นตอนที่เขาถูกประหาร แต่การจากไปอย่างเดียวดายทำให้เขารู้สึกเหงาอย่างจับใจ

        เจ้าหน้าที่พาเขาขึ้นไปบนแท่นประหารแท่นไม้สูงตั้งอยู่กลางลาน พื้นรอบๆ ว่างเปล่า ไม่มีผู้คน ไม่มีเสียงโห่ร้อง มีเพียงลมเย็นที่พัดผ่านและเสียงธงบนกำแพงเมือง สะบัดไปตามแรงลม

        มู่หยางยืนอยู่ข้างแท่นประหารสวมชุดเจ้าหน้าที่ของศาล มือทั้งสองวางอยู่ข้างลำตัว สีหน้าของเขานิ่ง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้าเมื่อเห็นจื้ออัน มู่หยางก็ขยับเข้ามา

"ข้าสั่งให้กันผู้คนออก"

จื้ออันยิ้มเล็กน้อย

“ขอบคุณใต้เท้า”

"เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก....ข้าทำตามคำขอของใต้เท้าลู่"

จื้ออันชะงัก

“อย่างนั้นหรือ...แม้แต่เวลาสุดท้าย....เขาก็ยังเป็นห่วงข้าสินะ”

มู่หยางนิ่ง ก่อนหันหน้าไป ราวกับไม่อยากให้จื้ออันเห็นสีหน้าของตน

        เจ้าหน้าที่พาเขาเข้าไปที่เครื่องประหารเขาคุกเข่าลงจ้องมองใบมีดอันใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า

“ถึงเวลาแล้วสินะ....ท่านแม่....ข้ากำลังจะไปอยู่กับท่านแล้ว”

        ในขณะนั้นเอง......ลมก็พัดแรงจนฝุ่นบนพื้นปลิวขึ้น
มู่หยางยกแขนขึ้นบังใบหน้า กลีบดอกเหมยนับไม่ถ้วน ปลิวผ่านประตูเมือง ลอยเข้ามาในลานประหารราวกับหิมะที่ตกลงมาในฤดูใบไม้ผลิ ผู้คุมหลายคนเงยหน้ามอง ไม่มีใครรู้ว่าดอกเหมยจำนวนมากปลิวมาจากที่ใด แต่จื้ออันกลับยืนนิ่ง เขามองกลีบดอกที่ลอยผ่านหน้า ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆปรากฏขึ้น เสียงทุกอย่างค่อยๆ เลือนหาย เขาไม่ได้ยินเสียงผู้คุม ไม่ได้ยินเสียงธงและไม่ได้ยินแม้แต่เสียงโซ่ตรวนเบื้องหน้า ท่ามกลางกลีบดอกเหมยนั้น มีหญิงผู้หนึ่งยืนอยู่ และกำลังยิ้มให้เขา จื้ออันเบิกตากว้างริมฝีปากสั่นเล็กน้อย

"ท่านแม่..."

หญิงคนนั้นยิ้ม นางกางแขนออก เหมือนในวันที่เขายังเป็นเด็กวันที่เขาวิ่งกลับมาหานางหลังจากแอบออกไปเล่น

"จื้ออัน"

เสียงนั้นอ่อนโยน จนทำให้จื้ออันน้ำตาไหลลงมา

"ไม่ต้องกลัว....แม่อยู่ตรงนี้"

เมื่อเห็นใบหน้าของแม่ ความหวาดกลัวที่เคยอยู่ในใจก็ค่อยๆ จางลง ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความโดดเดี่ยวทุกอย่างเหมือนถูกลมพัดออกไป เขาหายใจเข้าก่อนยิ้ม

"แม่มารับข้าหรือ"

นางไม่ตอบ เพียงยื่นมือออกมา จื้ออันมองมือนั้นก่อนค่อยๆ ยื่นมือของตนออกไป และเดินลงจากแท่นประหาร เขาชะงักครู่หนึ่งและกำลังจะหันกลับไปมองด้านหลัง แต่เยวี่ยก็ห้ามไว้

“อย่าหันกลับไปมองเลยลูก....ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องเป็นห่วงอีกแล้ว...ไปกันเถอะ”

จื้ออันยิ้มและพยักหน้าก่อนเดินจูงมือแม่ไปตามทาง

..................................................................

        ว่านเฟยไม่ได้ไปยังลานประหารเขาไปที่วังบุปผาแต่เช้า สถานที่ที่ครั้งหนึ่ง เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความหลังของทั้งสอง ทุกอย่างเงียบงัน เขาเดินผ่านทางเดิน จนมาถึงสวนเหมย กิ่งก้านทอดยาวดอกสีอ่อนผลิบานเต็มต้น

        ว่านเฟยนั่งลงใต้ต้นไม้พิงหลังกับลำต้น เขาหลับตา และปล่อยให้ความทรงจำย้อนกลับมา เสียงของจูอัน รอยยิ้มของ
จื้ออัน วันที่ทั้งสองเดินอยู่ในสวน คืนที่เขาสารภาพรัก วันที่เขาพาจื้ออันไปขี่ม้าทุกอย่างยังชัดเจน ราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน

        ว่านเฟยกำมือแน่น"จื้ออัน..." เขาเรียกชื่อเบาๆ ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงสายลม ที่เริ่มพัดผ่านสวนตอนแรก... เป็นเพียงลมอ่อน แต่ไม่นาน มันกลับพัดแรงขึ้น กิ่งเหมยไหวเอน ดอกไม้จำนวนมากหลุดออกจากกิ่งร่วงลงมา กลีบดอกสีอ่อนปลิวผ่านใบหน้าของว่านเฟย บางกลีบตกลงบนบ่า บางกลีบร่วงลงบนพื้นและบางกลีบ...ถูกลมพัดพาออกไปไกล

        ว่านเฟยเงยหน้าขึ้นมองดอกเหมยที่ลอยอยู่กลางอากาศหัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัด ไม่นานนัก เสียงระฆังจากเมืองก็ดังขึ้นว่านเฟยยืนนิ่ง และเมื่อเสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง ลมก็พัดแรงกว่าเดิม กลีบดอกเหมยร่วงลงมากองอยู่บนพื้นตรงหน้าเขามองดอกเหมยบนพื้น มันเว้นช่วงอยู่เล็กน้อยราวกับมีคนยืนอยู่ตรงนั้น

        พอเขาจะก้มลงเพื่อจะหยิบดอกเหมยที่อยู่บนพื้นลมกลับพัดแรงจนดอกเหมยปลิวกระจายไปรอบตัว ราวกับเป็นการกล่าวลา เขามองมือที่ว่างเปล่าน้ำตาค่อยๆ ไหลลงมา

"ไปแล้วหรือ..."

ว่านเฟยหลับตา ปล่อยให้ลมพัดผ่าน

"ข้าจะไม่ลืมเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใดข้าจะจำเจ้า"

สายลมพัดผ่านอีกครั้ง ดอกเหมยกลีบสุดท้ายหลุดออกจากกิ่งตกลงบนไหลของว่านเฟยก่อนจะปลิวไปไกล ราวกับวิญญาณของจื้ออัน กำลังจากไป เหลือเพียงความทรงจำ ของคนผู้หนึ่งที่จากไปตลอดกาล

“ข้ารักท่าน....ว่านเฟย...”

.........................จบบริบูรณ์..................