แม่มดจอมซนกับคนโบราณของเธอ

เพตทริเซียเดินไปถึงห้องครูพี่เลี้ยงแล้วจึงเคาะประตูขอเข้าไป  ครูอนุญาตให้เพตทริเซียเข้ามาแล้วสอบถามเธอว่าเลือกได้หรือยัง  กลายเป็๲ว่าเพตทริเซียถูกใจลิลลี่ตัวน้อยที่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้เพียงเดือนเดียว  นับว่าเด็กคนนี้มีบุญสูงมากจริง ๆ ที่จะได้แม่มดชั้นสูงเป็๲คนรับไปเลี้ยง  ที่ครูรู้ว่าเพตทริเซียเป็๲นักเวทย์ชั้นสูงก็เพราะเข็มกลัดที่บอกระดับนักเวทย์ที่เธอสวมอยู่  ในโลกใบนี้ทุกคนจะถูกวัดระดับด้วยเข็มกลัดพลังเวทย์  เพื่อที่จะไม่ให้นักเวทย์ชั้นสูงกว่าข่มเหงคนอ่อนแอกว่าได้ง่าย ๆ หากใครไม่ติดเข็มกลัดก็จะเปรียบเสมือนว่าเป็๲คนไม่เคารพกฎเกณฑ์ของเมืองเวทย์มนต์  คนผู้นั้นจะถูกเนรเทศออกนอกเมืองที่อาศัยอยู่ทันที

ครูเล่าถึงที่มาของลิลลี่ให้เพตทริเซียฟังว่าไปเจอเธอนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ตอนที่เข้าไปตรวจสอบเด็กในเมือง  เลยเข้าไปสอบถามแต่เด็กไม่รู้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ครูเลยต้องพากลับมาด้วย  หลังจากสอนการใช้ชีวิตที่นี่ ลิลลี่ก็ปรับตัวได้เร็วจนสามารถอยู่ร่วมกับพี่ ๆ คนอื่นได้เป็๞อย่างดีจนถึงทุกวันนี้  ครูยังบอกด้วยว่าลิลลี่หัวไวมาก  ไม่ว่าจะสอนสิ่งใด เธอก็เหมือนกับฟองน้ำที่ชอบดูดซับความรู้ต่าง ๆ เข้าไปไม่น้อย  ถึงจะยังเล็กอยู่แต่รูปร่างเธอก็โตพอ ๆ กับเด็กสามสี่ขวบ  แถมยังฉลาดกว่าอีก

เพตทริเซียขอเอกสารเพื่อเขียนรับรองการรับบุตรบุญธรรมจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า  ส่วนเอกสารที่เหลือครูจะนำส่งให้ที่ว่าการเมืองเองทีหลัง เผื่อว่าจะมีคนอื่นมารับเลี้ยงเด็กอีกจะได้ส่งครั้งเดียว

หลังเขียนเอกสารเสร็จแล้ว  ครูก็พาเพตทริเซียไปรับของส่วนตัวของลิลลี่แล้วจะได้ไปคุยกับลิลลี่เ๹ื่๪๫ที่เธอมีคนรับเลี้ยงแล้ว  ครูไม่รู้ว่าลิลลี่จะดีใจหรือเสียใจ  เพราะมีพี่หลายคนที่เคยถูกรับไปก่อนหน้านี้ไม่กล้าไปกับคนแปลกหน้า  แต่อย่างไรนักเวทย์ชั้นสูงคนนี้ก็เหมาะสมที่จะเลี้ยงดูลิลลี่ได้อย่างไม่ลำบาก  ครูเองก็อยากให้เด็กมีผู้ปกครองดี ๆ เช่นนี้

เมื่อเก็บของของลิลลี่ใส่กำไลเก็บของแล้ว  ครูก็พาเพตทริเซียไปหาลิลลี่เพื่อแนะนำตัวก่อน

“ลิลลี่มานี่หน่อยสิ”

“ค่ะครู” เด็กน้อยเดินเตาะแตะ ๆ มาหาครูอย่างเชื่อฟังพร้อมรอยยิ้มจนลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไป

“นี่เป็๞แม่คนใหม่ของหนูนะลิลลี่  ท่านขอรับหนูไปเลี้ยง  หนูเต็มใจไปหรือเปล่า”

ลิลลี่มองหญิงชราข้างครูแล้วก็เอียงศรีษะครุ่นคิดอย่างน่ารัก  พอเห็นรอยยิ้มของเพตทริเซีย  ลิลลี่ก็พยักหน้าหงึกหงักแล้วตอบตกลงกับครูทันที เธอคิดเพียงว่าถ้าหญิงชราไม่ยิ้มให้เธอ  เธอก็จะไม่ไปเพราะเธอกลัวไม่น้อยเช่นกันที่ต้องออกไปอยู่กับคนแปลกหน้า  แต่ในเมื่อครูคิดว่าดี  เธอจะลองเชื่อใจครูดู  หากอยู่ไม่ได้เธอก็แค่ถูกส่งตัวกลับมาที่นี่เท่านั้นเอง

เพตทริเซียเห็นเด็กน้อยน่ารักคนนี้ตอบตกลงก็ดีใจไม่น้อยเช่นกัน  ต่อไปเธอจะสอนทุกอย่างให้กับลิลลี่ตัวน้อยเพื่อให้เด็กคนนี้สืบทอดวิชาของเธอต่อไปในภายภาคหน้า

เมื่อพูดคุยกันเรียบร้อยแล้ว  เพตทริเซียขอจับมือของลิลลี่เพื่อจะพากลับบ้านของเธอ  ลิลลี่เองก็เชื่อฟังอย่างดี และเรียกเพตทริเซียว่าคุณแม่อย่างน่ารัก  ทำเอาเพตทริเซียที่ไม่เคยมีลูกใจเหลวเป็๲น้ำกับเด็กคนนี้  เด็กอะไรกันน่ารักเสียจริง ๆ

เพตทริเซียเดินช้า ๆ ออกนอกโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วร่ายเวทย์พาลิลลี่กลับบ้านไปภายในพริบตาเดียว  ลิลลี่ที่ไม่เคยเจอเวทย์เคลื่อนย้ายถึงกับ๻๷ใ๯ร้องเสียงหลง  จนเพตทริเซียหัวเราะเบา ๆ และปลอบว่าไม่ต้องกลัว  เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว  ลิลลี่จึงหาย๻๷ใ๯ที่ได้ยินเสียงแม่คนใหม่ของเธอ

เมื่อลืมตาอีกครั้ง ลิลลี่ก็เห็นบ้านสีขาวหลังใหญ่อยู่ตรงหน้า  ไหนจะสวนดอกไม้  ต้นผลไม้และผักเป็๲แปลง ๆ อย่างเป็๲ระเบียบเรียบร้อย ลิลลี่เงยหน้าเล็ก ๆ มองแม่คนใหม่ของเธอแล้วถามเสียงเจื้อยแจ้ว

“แม่คะ นี่บ้านของเราเหรอคะ”

“ใช่ลูก นี่บ้านของเรา  ต่อไปแม่จะสอนเวทย์มนต์ให้ลูกนะ  ลูกเรียกแม่ว่าอาจารย์หรือแม่ก็ได้ตามใจ  ที่นี่มีแค่เราสองคนเท่านั้น”

“อืม… อย่างนั้นหนูเรียกอาจารย์ดีกว่าค่ะ  เพราะอาจารย์จะต้องสอนหนูใช่ไหมคะ  ส่วนแม่ก็ต้องรักและดูแลหนู  หนูโตแล้ว ตอนนี้ดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เราน่ะเหรอโตแล้วหืม… เอาล่ะ ๆ อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ เดี๋ยวเข้าไปเก็บของด้านในกันก่อน  อาจารย์เอาสิ่งของส่วนตัวของหนูมาให้แล้วนะลูก  ไปดูห้องใหม่ของหนูด้วยกันดีกว่า  แล้วถ้าไม่ชอบการตกแต่ง อาจารย์จะปรับปรุงให้ใหม่ดีไหม?”

“อืม…หนูอยู่ได้หมดค่ะอาจารย์  แค่ไม่ใช่ข้างถนนก็พอแล้ว ฮิ ฮิ”

เพตทริเซียถูกใจเด็กน้อยคนนี้จริง ๆ เธอช่างพูดช่างคุยไม่เหมือนตอนที่กำลังทดลองใช้เวทย์มนต์สักนิดที่ทำหน้าขึงขังอย่างน่ารัก  เธอคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่พาแม่หนูลิลลี่มาอยู่ด้วย  ต่อไปชีวิตของเธอจะได้ไม่เหงาอีกต่อไป แถมยังมีคนสืบทอดวิชาต่าง ๆ ของเธออีกด้วย  นับว่ายิงปืนครั้งเดียวได้นกสองตัวเลย

หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ไปถึงห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง  เพตทริเซียถามลิลลี่ต่อ

“หนูชอบห้องนี้ไหม  ถ้าไม่ชอบอาจารย์จะร่ายเวทย์เปลี่ยนให้”

“ชอบค่ะ  อาจารย์ไม่ต้องลำบากหรอกนะคะ  รอให้หนูเรียนเวทย์มนต์กับอาจารย์ก่อน  แล้วหนูจะหัดเปลี่ยนเองดีไหมคะอาจารย์”

ด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารักและรอยยิ้มแก้มบุ๋มของลิลลี่  ทำเอาเพตทริเซียอยากอุ้มเด็กคนนี้มาหอมแก้มให้หายหมั่นเขี้ยวนัก  แต่ด้วยวัยของเธอที่อายุมากแล้วก็กลัวจะอุ้มเด็กไม่ไหว  ต้องรู้ว่าเพตทริเซียเคย๤า๪เ๽็๤หนักมาก่อนสมัยสาว ๆ ร่างกายเธอจึงไม่ค่อยดีเหมือนคนอายุเท่ากัน  เธอพยายามรักษาตัวเองมานานแต่ก็แก้ไขเวทย์ดำที่ถูกทำใส่ไม่ได้เสียที  ร่างกายของเธอจึงไม่สามารถยกสิ่งของหนัก ๆ ได้เหมือนคนปกติ

เพตทริเซียได้แต่ลูบหัวทุย ๆ ของลิลลี่แล้วบอกว่าจะสอนทุกอย่างให้ไม่เว้นแม้แต่คาถาเดียว  ลิลลี่ที่ได้ยินก็ร้องเย้อย่างดีใจ  เด็กน้อยไม่รู้หรอกว่าการเรียนจะยากลำบากหรือไม่  แต่ถ้าเป็๞เวทย์ที่อาจารย์สอน  ลิลลี่ก็คงสามารถนำมาใช้ประโยชน์ในชีวิตได้เช่นกัน