บทที่ 1-1 กุลสตรี
เสียงเครื่องดนตรีและเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังกึกก้องไปตามท้องถนนของอำเภออู่โหว ชาวบ้านต่างออกมายืนต้อนรับและรอชื่นชมความสำเร็จของชายหนุ่มที่สอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาในปีนี้ทั้งที่มีอายุเพียงแค่สิบแปดปีเท่านั้น ทั่นฮวาหนุ่มรูปงามได้ขอพระบรมาานุญาตจากฮ่องเต้เลือกกลับมารับราชการ ณ ภูมิลำเนาบ้านเกิด มากกว่าที่จะเลือกรับราชการในตำแหน่งใหญ่โตอยู่ที่เมืองหลวงแม้นว่าชายหนุ่มจะมีท่านปู่เป็ถึงท่านอัครมหาเสนาบดีก็ตาม
(ในทุกสามปี จะมีการสอบความรู้ระดับประเทศผู้ที่ได้อันดับหนึ่งคือ จอหงวน อันดับสองคือ ปั๋งเหยียน อันดับสามคือ ทั่นฮวา)
ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งนายอำเภออู่โหวให้แก่ทั่นฮวาคนใหม่และเลื่อนขั้นนายอำเภอคนเก่าซึ่งมีความสัมพันธ์เป็พี่เขยของทั่นฮวาให้ขึ้นรับตำแหน่งท่านรองเ้าเมืองเฉิงตือ
ทันทีที่ขบวนของท่านทั่นฮวาคนใหม่เดินทางมาถึงหน้าจวนท่านนายอำเภอสตรีนางหนึ่งผู้มีดวงตากลมโตแวววาวสดใส คิ้วอ่อนโค้งสวยได้รูปจมูกโด่งเป็สันพองาม ใบหน้าขาวนวลเนียนที่สองแก้มมีสีเืฝาดแดงระเรื่ออ่อนๆเส้นผมสีดำนุ่มลื่นยาวสลวย ไว้ผมหน้าม้าสอดรับกับโครงหน้ารูปไข่นางคือยอดพธูโฉมสะคราญของเมืองเฉิงตือ วันนี้นางสวมใส่ชุดผ้าไหมสีชมพูและกำลังวิ่งเข้าไปหาท่านนายอำเภอ
“คารวะพี่สี่เ้าค่ะยินดีด้วยกับท่านทั่นฮวาที่ได้รับตำแหน่งท่านนายอำเภออู่โหวเ้าค่ะ”
ท่านนายอำเภออู่โหวคนใหม่นามว่าหวังหนิงหลงหันมามองน้องสาวคนเล็กที่สุดของบ้านนามว่า หวังิซินด้วยความเอ็นดูเขาลงจากม้าแล้วกล่าวกับนางว่า
“เหตุใดจึงต้องวิ่งมาด้วยเล่าน้องเล็กถ้าหากเกิดหกล้มขึ้นมาจะเป็เยี่ยงไร”
“ก็ข้าคิดถึงพี่สี่มากเ้าค่ะข้าไม่เจอท่านตั้งหลายเดือนแล้ว” พี่ชายของนางเดินทางไปเมืองหลวงก่อนเวลาสอบถึงสามเดือนเพื่อเตรียมความพร้อม โดยอาศัยอยู่ที่จวนของท่านปู่ บวกกับเวลาที่เดินทางไปกลับนางไม่ได้เจอพี่ชายเป็เวลานานเกือบห้าเดือนแล้ว
หวังหนิงหลงลูบไปยังศีรษะของน้องสาวที่กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“เ้าเนี่ยนะ ดีแต่ประจบข้าตลอดจนท่านพ่อและท่านแม่หาว่า ข้าตามใจเ้าจนเกินไป”
“แล้วไม่จริงหรือที่แม่พูด”เป็เสียงของเหอฟางหรู ผู้เป็มารดาซึ่งเดินตามมาทีหลัง
“ดูน้องสาวของเ้าสิทำพิธีปักปิ่นเป็ผู้ใหญ่แล้วแท้ๆ แต่ไม่มีความเป็กุลสตรีแม้เพียงนิดยังทำตัวเป็เด็กอยู่ร่ำไป เหตุมาจากพวกเ้าทั้งสี่คนที่เป็พวกพี่ของนางคอยตามใจนางตลอดเวลา”
“พอเถอะอาหรู วันนี้เป็วันดีของลูกสี่พวกเราควรจะยินดีกับเขาถึงจะถูก เื่อื่นค่อยว่ากันทีหลัง”หวังหลินข่ายเอ่ยกับภรรยา แล้วจึงหันหน้าไปกล่าวกับหวังหนิงหลงว่า
“หลงเอ๋อร์เ้าเดินทางมาเหนื่อยเข้าไปนั่งพักผ่อนในจวนก่อนเถิด พี่สามและน้องเล็กของเ้าช่วยกันตกแต่งและจัดเตรียมจวนไว้ให้เ้าแล้ว”
“ขอรับท่านพ่อ”หวังหนิงหลงตอบรับคำของผู้เป็บิดา
เมื่อบิดาพามารดาเดินเข้าไปในจวนท่านนายอำเภอแล้วหวังิเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างหลี่หยางเหวินผู้เป็สามีเดินเข้าไปหาน้องเล็กของตนเองแล้วดีดนิ้วไปที่หน้าผากของหวังิซินหนึ่งครั้ง
“โอ๊ย! ข้าเจ็บนะเ้าคะพี่สาม” หวังิซินลูบไปที่หน้าผากของตนเอง
“เจ็บนะดีแล้ว เ้าจะได้จำเสียทีเ้านะทำให้พวกข้าที่เป็พี่ของเ้า โดนท่านแม่ว่ามาตั้งกี่ครั้งแล้วรู้หรือไม่”
“ข้าไม่รู้หรอกเ้าค่ะข้ารู้แต่ว่าพี่สามและพี่ๆ ทุกคนรักข้ามากเ้าค่ะ”
“ดูสิ พูดออกมาได้อย่างมิอายผู้อื่นข้ารู้แล้วว่าลูกสาวของข้าช่างประจบเหมือนใคร”
“พี่สาม อย่ามาว่าหลานของข้านะเ้าคะฟางเอ๋อร์น่ารักและเป็เด็กดีเ้าค่ะ”
“เื่นี้ข้าเห็นด้วยกับซินเอ๋อร์นะน้องหญิงฟางเอ๋อร์ของเราน่ารักมาก” ท่านรองเ้าเมืองเฉิงตือเห็นด้วยกับน้องสาวของภรรยา ลูกสาวของเขาเป็เด็กดีและน่ารัก
“เอาเถิด พวกเราเข้าไปในจวนกันดีกว่าอย่าให้ท่านตาและท่านยายรอนาน” เป็พี่ใหญ่หวังหนิงเฉิงที่เอ่ยตัดบท
“ขอรับ/เ้าค่ะ”
เมื่อทุกคนเดินไปถึงยังโถงห้องนั่งเล่นท่านตาและท่านยายนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานได้กล่าวทักทายและเอ่ยแสดงความยินดีกับหวังหนิงหลงที่สอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาและยังชื่นชมชายหนุ่มที่ไม่เห็นแก่ตำแหน่ง อำนาจ และลาภยศในเมืองหลวงแต่เลือกกลับมารับตำแหน่งที่ภูมิลำเนาบ้านเกิดของตน
“ครอบครัวของข้าอยู่ที่นี่ขอรับถ้าข้าต้องอยู่คนเดียวที่เมืองหลวงอย่างไม่มีความสุข ข้าขอกลับมาอยู่ที่บ้านของพวกเราดีกว่าขอรับอีกอย่างในเมืองหลวงมีข้าราชการที่เก่งและมีความสามารถอยู่มากข้าจึงขอใช้ความรู้ที่มีมาพัฒนาเมืองอู่โหวดีกว่าขอรับเหมือนพี่เขยที่สอบได้เป็จอหงวนแต่กลับเลือกมาเป็นายอำเภอที่อู่โหวจนทำให้อำเภออู่โหวเจริญได้ถึงเพียงนี้ขอรับ”
“และข้าขอให้คำมั่นว่า จะรับ่ดูแลอำเภออู่โหวให้ดีต่อจากพี่เขยขอรับ”
“ข้าเชื่อว่าเ้าต้องทำได้พี่ขอฝากประชาชนชาวอำเภออู่โหวด้วยนะ” หลี่หยางเหวินเอ่ยกับน้องของภรรยา
“ขอรับพี่หยางเหวิน”
จากนั้นจึงเป็บิดามารดา และพี่น้องที่กล่าวแสดงความยินดีกับชายหนุ่ม
หวังิซินกำลังนั่งกินอาหารมื้อกลางวันกับครอบครัวของตนเองอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาบิดาและมารดาของนางมีลูกทั้งหมดห้าคน
คนแรกเป็ผู้ชายหรือที่นางเรียกว่าพี่ใหญ่มีนามว่าหวังหนิงเฉิง แต่งงานกับเฉินจื่อซู และตอนนี้พี่สะใภ้ใหญ่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกอยู่
คนที่สองเป็ผู้ชายเช่นกัน พี่รองมีนามว่าหวังหนิงเทียน แต่งงานกับซูหวั่นหนิงทั้งคู่แต่งงานกันหลังจากคู่ของพี่ใหญ่หนึ่งปีแต่ตอนนี้พี่สะใภ้รองกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกอยู่เช่นกัน
คนที่สามเป็ผู้หญิง หรือที่นางเรียกว่าพี่สามมีนามว่า หวังิเยว่ แต่งงานกับหลี่หยางเหวินมีลูกสองคน คนโตเป็บุตรสาวชื่อ หลี่ฮุ่ยฟางอายุสามปี ส่วนคนเล็กเป็บุตรชายชื่อหลี่จินฮ่านอายุหนึ่งปี
คนที่สี่เป็ผู้ชาย หรือพี่สี่คือหวังหนิงหลง ท่านนายอำเภออู่โหวคนใหม่
และคนสุดท้ายคือนาง หวังิซินหรือที่พี่ๆ ทุกคนเรียกนางว่า “น้องเล็ก”
20K
