หลี่เหวยเต๋อและทอมใช้เวลาอยู่ในร้านไม้กายสิทธิ์นานพอสมควร
เนื่องจากการแสดงออกของหลี่เหวยเต๋อได้มอบแรงบันดาลใจบางอย่างที่คุณโอลิแวนเดอร์เท่านั้นที่เข้าใจได้
เขาถึงกับไม่เก็บเงินค่าไม้กายสิทธิ์ของทอมและหลี่เหวยเต๋อ...
เมื่อยืนอยู่หน้าร้านไม้กายสิทธิ์ แววตาของทอมก็ฉายความงุนงงออกมา
"เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้มีเงินแล้ว แต่กลับใช้เงินไม่ได้เนี่ยนะ?"
"ถ้าเธออยากใช้เงินล่ะก็... รายการของของฉันนี่ เธอช่วยฉันซื้อก็ได้นะ..." หลี่เหวยเต๋อยื่นรายการของตัวเองไปให้เขาอย่างร่าเริง
"ของตัวเองก็ซื้อเองสิ!" ทอมพูดจบก็หันหลังแล้วรีบเดินจากไป ราวกับมีของสกปรกไล่ตามอยู่ข้างหลัง
หลี่เหวยเต๋อส่ายหน้าอย่างจนใจ พอเด็กมันมีเงินเข้าหน่อย ปีกก็เริ่มแข็งแล้วสินะ
เขาถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะเริ่มเดินสำรวจตรอกไดแอกอนตามรายการของที่ต้องซื้อของตัวเอง
ตอนนี้เป็เวลาบ่ายสามโมงแล้ว เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเขายังต้องรีบกลับไปถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลส์ก่อนฟ้ามืด
หลี่เหวยเต๋อเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เขาก็มาถึงร้านตัวบรรจงและหยดหมึกพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง
ที่นี่ถือเป็สถานีสุดท้ายในการชอปปิงของเขาในวันนี้ และก็เป็สถานีที่เขาตั้งตารอคอยมากที่สุดเช่นกัน
แน่นอน... ก็เป็สถานีที่ทอมตั้งตารอคอยมากที่สุดด้วย
หลี่เหวยเต๋อเห็นร่างของเขาแล้ว ตอนนี้ทอมกำลังยืนอ่านตำราคาถาต่างๆ อย่างเพลิดเพลิน
แต่เขาไม่ได้เข้าไปทักทายทอม เขายังมีเื่ของตัวเองที่ต้องทำ
เมื่อดูเวลาแล้ว เขารู้สึกว่ายังเร็วอยู่
หลี่เหวยเต๋อจึงยื่นรายการตำราเรียนให้พนักงานร้าน ให้เขาช่วยนำตำราเรียนที่ต้องซื้อทั้งหมดมาให้
พนักงานร้านเดินไปหยิบหนังสือให้หลี่เหวยเต๋ออย่างคล่องแคล่ว
ส่วนหลี่เหวยเต๋อก็เดินเข้าไปในหมู่ชั้นหนังสือที่สูงตระหง่านตามลำพัง หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมาแล้วเปิดอ่านทันที
...
"เราควรจะไปได้แล้ว!"
หลี่เหวยเต๋อรู้สึกว่ามีคนมาตบที่ไหล่ เขาหันไปก็เห็นว่าเป็ทอมพอดี
ในตอนนี้ แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาทางประตูร้านหนังสือ เวลาล่วงเลยไปมากแล้ว
หลี่เหวยเต๋อหันกลับไปอ่านหน้าสุดท้ายของหนังสือในมืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์พร้อมกับทอม
ตำราเรียนของพวกเขาถูกห่อไว้อย่างดีแล้ววางอยู่ตรงนั้น
และข้างๆ ตำราเรียนของทอม ก็ยังมีกองหนังสืออีกกองหนึ่งวางอยู่ ดูท่าพวกนี้น่าจะเป็หนังสือเล่มอื่นที่เขา้าจะซื้อ
ทอมขมวดคิ้วมองดูกองหนังสือขนาดใหญ่ และข้าวของพะรุงพะรังอีกหลายถุง รู้สึกหนักใจขึ้นมา
"ช่วยส่งหนังสือพวกนี้ไปให้เราได้ไหมครับ?" หลี่เหวยเต๋อถามอย่างสุภาพ "มันเยอะเกินไป เรายกไม่ไหว"
"แน่นอนครับ กรุณาเขียนที่อยู่ของพวกคุณด้วย" พนักงานร้านยิ้มพลางยื่นกระดาษและปากกามาให้
"แล้วของพวกนี้ช่วยส่งไปพร้อมกันได้ไหมครับ?" หลี่เหวยเต๋อวางของอย่างอื่นลงบนเคาน์เตอร์ด้วย
"ได้ครับ แต่ถ้าไม่ใช่หนังสือของทางร้าน จะต้องเสียค่าธรรมเนียมเล็กน้อยนะครับ"
"ไม่มีปัญหา" หลี่เหวยเต๋อตอบรับอย่างง่ายดาย เงินเล็กน้อยแค่นี้ เขาไม่ใส่ใจอยู่แล้ว
หลังจากเขียนที่อยู่เสร็จ ทั้งสองคนก็เดินตัวเปล่าออกมาจากร้านตัวบรรจงและหยดหมึก
นอกจากไม้กายสิทธิ์ของแต่ละคนแล้ว ของอย่างอื่นที่ซื้อในวันนี้พวกเขาเลือกที่จะให้ส่งไปทั้งหมด
"แกไม่ได้ซื้อหนังสือเล่มอื่นเลยเหรอ?" ทอมมองหลี่เหวยเต๋ออย่างสงสัย
เมื่อครู่เขาสังเกตเห็นแล้วว่า นอกจากตำราเรียนที่โรงเรียนกำหนดให้ซื้อแล้ว หลี่เหวยเต๋อไม่ได้ซื้อหนังสือเล่มอื่นเลยสักเล่มเดียว
ทอมรู้ดีถึงนิสัยของหลี่เหวยเต๋อ เ้าหมอนี่ก็เหมือนกับเขา คือกระหายในพลังอย่างยิ่ง
เขาจะยอมปล่อยโอกาสที่จะซื้อตำราคาถาเพื่อเสริมความแข็งแกร่งของตัวเองไปได้อย่างไร?
"ฉันซื้อปากกาขนนกจดอัตโนมัติมาเยอะเลย แล้วก็กระดาษหนังอีกเยอะแยะ" หลี่เหวยเต๋อกล่าวอย่างร่าเริง
"แกซื้อของพวกนั้นมาทำอะไร?" ทอมถามอย่างสงสัย
หลี่เหวยเต๋อถามกลับอย่างประหลาดใจ "หนังสือที่ฉันสนใจฉันก็จำได้หมดแล้ว กลับไปค่อยคัดลอกออกมาก็ได้ จะซื้อไปทำไมล่ะ?"
"เชอะ..." คำพูดขี้โม้แบบนี้ของหลี่เหวยเต๋อ ทอมไม่เชื่อเลยแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว
ทอมไม่รู้เลยว่าหลี่เหวยเต๋อไม่ได้ขี้โม้ เพราะเขามีความสามารถในการจดจำทุกอย่างที่ผ่านตาจริงๆ...
หลี่เหวยเต๋อมองดูนาฬิกาในร้านค้าริมทาง ก่อนจะถอนหายใจ "แทนที่จะมานั่งสงสัยเื่พวกนี้ เธอไปคิดดีกว่าว่าจะอธิบายกับคุณนายโคลยังไง เราหายตัวไปตั้งสิบสองชั่วโมงเต็มนะ..."
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของทอมก็เปลี่ยนไปทันที "แก... คงไม่ได้คิดจะบอกเขาว่าฉันเป็คนพาแกออกมาเที่ยวเล่นทั้งวันหรอกนะ?"
หลี่เหวยเต๋อกะพริบตา "แล้ว... ไม่ใช่เหรอ? เช้านี้เธอเป็คนเสนอให้แอบหนีออกมาเองนะ อีกอย่าง ฉันน่ะเป็เด็ก 'ดี' นะ... เธอเดาสิว่าคุณนายโคลจะเชื่อเธอหรือเชื่อฉัน?"
"บ้าเอ๊ย! ถ้าไม่ใช่เพราะแกดึงดันจะไปปล้นพวกโจรนั่น ป่านนี้เราก็กลับมาตั้งนานแล้ว!"
"แล้วไง? เงินที่ได้มาเธอไม่ได้ใช้เหรอ? หนังสือที่เธอซื้อที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึกน่ะ เล่มหนึ่งก็เกลเลียนสองเกลเลียน ถ้าเธอไม่ได้ไปกับฉัน เธอจะซื้อได้เยอะขนาดนั้นเหรอ?"
"แก... แก ไอ้สารเลว!"
"พูดตามหลักเหตุผลนะ เธอได้ผลประโยชน์ไปตั้งเยอะแยะ ก็ควรจะเสียสละสักหน่อย รับผิดไปคนเดียวซะสิ เธอจะกินฟรีไม่ได้นะ?"
"กินฟรี? แก... แล้วฉันไม่ได้ทำอะไรเลยหรือไง? ตอนที่บุกรังค้ามนุษย์น่ะ ใครเป็คนเรียกงูมา?"
"จ้าๆๆ แล้วก็เรียกนากินีมา จนเกือบตายใช่ไหมล่ะ?"
"นี่แกจะหน้าด้านไปถึงไหน? นั่นมันเป็วิธีที่แกคิดขึ้นมาชัดๆ!"
"ฉันไม่สนเื่พวกนั้น... ยังไงซะฉันก็แค่ถูกเธอชวนให้แอบหนีออกมา"
"แก... แกคิดว่าฉันกลัวยายแก่แมวนั่นจริงๆ เหรอ?"
"งั้นเธอก็รับผิดไปสิ!"
"ไม่! ฉันปฏิเสธ!"
"แล้วเธอกลัวฉันไหมล่ะ?"
"แก... แกมันร้าย!"
ทั้งสองคนทะเลาะกันไปตลอดทางจนกลับมาถึงหน้าประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนนั้นฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หลังจากเดินมาไกลขนาดนั้น ทอมก็รู้สึกว่าขาของเขาไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป...
แต่ทว่า หลี่เหวยเต๋อที่อยู่ข้างๆ กลับไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย
เดินเท้ามาหลายกิโลเมตร แต่ยังคงดูกระปรี้กระเปร่า
"ทำไมแกไม่เหนื่อยเลยสักนิด?" ทอมหอบหายใจอย่างหนัก โตมาจนป่านนี้ เขายังไม่เคยเดินไกลขนาดนี้ในครั้งเดียวมาก่อน!
"อืม ฉันซื้อยาเสริมกำลังกายชั่วคราวมานิดหน่อย... เธอรู้ใช่ไหมว่ายาปรุงคืออะไร? ก็ไอ้ประเภทที่..."
"ฉันรู้ว่ามันคืออะไร!" ทอมพูดอย่างไม่พอใจ "แล้วทำไมแกไม่เตือนฉัน ให้ฉันซื้อมาบ้าง?"
"ดูเหมือนจะมีบางคนไม่ยอมเดินมากับฉันนี่นา แล้วฉันจะเรียกได้ยังไง? ฉันก็เลยต้องซื้อมาเองน่ะสิ"
"แก..." ทอมรู้สึกว่าปอดของเขาแทบจะะเิเป็เสี่ยงๆ เขาอยากจะเถียงกลับใจจะขาด แต่ก็เป็ฝ่ายที่ผิดเต็มประตู ไม่สามารถเถียงอะไรได้เลย...
ในขณะที่เขากำลังหงุดหงิดจนเตรียมจะชักไม้กายสิทธิ์ออกมาสู้ตายกับหลี่เหวยเต๋อ
"ดูท่า... วันนี้พวกเธอจะยุ่งกันน่าดูเลยนะ" เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากเงามืด
หลี่เหวยเต๋อและทอมราวกับถูกสาปด้วยคาถาไร้เสียง หยุดพูดในทันที
ดัมเบิลดอร์ค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืด สายตาพินิจพิเคราะห์ของเขาทอดมองมายังเด็กชายทั้งสองตรงหน้า
ทอมรู้สึกเืในกายเย็นเฉียบ... เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้จริงๆ!
"สวัสดีตอนค่ำครับ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ บังเอิญจังเลยนะครับ ที่มาเจอกันตรงนี้..."
หลี่เหวยเต๋อเป็ฝ่ายทำลายความเงียบ
เขามองไปที่ประตูใหญ่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อยู่ด้านหลังดัมเบิลดอร์ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่เื่บังเอิญ... ดัมเบิลดอร์ต้องมาดักรอพวกเขาอยู่ที่นี่โดยเฉพาะแน่!
(จบตอน)
#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์
24K
