บทที่ 8 นายอีกแล้ว!
หลังจากได้ยินคำถามของสวีเสวี่ยเจียว
เฉินม่อฮวนก็รีบแนะนำ “อ้อ! ลืมแนะนำไปเลย นี่คือเพื่อนของฉันเอง หลงอ้าวเทียน! เขาเก่งด้านการแพทย์ ฉันเลยขอให้เขามาดูอาการป่วยของคุณปู่”
สวีเสวี่ยเจียวทำสีหน้าเคร่งเครียด “หมอเก่ง ๆ ในประเทศเป่ยฉันรู้จักหมดทุกคน แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีหมอหนุ่มเทวดาที่ชื่อหลงอ้าวเทียนด้วย สุขภาพของคุณปู่สำคัญมาก พี่ม่อฮวนจะเชื่อคนอื่นไปเรื่อยไม่ได้นะคะ”
“ฮ่า ๆ ๆ!” หลงอ้าวเทียนพูด “น้องสาว เหมือนคำพูดที่ว่า คนเก่งแม้หายาก แต่ใช่ว่าจะไม่มีอยู่ อย่าดูถูกกันสิครับ”
สวีเสวี่ยเจียวกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ได้ยินเสียงความในใจของลู่เฉิงเหวินขึ้นมาก่อน
‘ถูกต้อง มันต้องแบบนี้ ดำเนินเื่ต่อเลย!’
‘สาวน้อยคนนี้รักษาอาการป่วยของคุณปู่เฉินที่ร่อแร่ให้ทรุดหนักยิ่งขึ้นอีก จากนั้นหลงอ้าวเทียนก็จะยื่นมือเข้ามาช่วย!’
‘แล้วสองคนนี้ก็จะทะเลาะกัน แต่ก็เป็เพียงแค่การหยอกล้อใน่เริ่มต้นเท่านั้น ไม่นานเธอก็จะแอบมีใจให้เขา ยินยอมพร้อมใจเป็ผู้หญิงในฮาเร็ม ไปเป็พี่สาวน้องสาวกับเหลิ่งชิงชิว!’
สวีเสวี่ยเจียวหันไปมองลู่เฉิงเหวิน เธอโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
นี่มันอะไรกัน!?
ข้อวินิจฉัยของฉันมีปัญหา!? ฉันทำให้อาการป่วยของคุณปู่เฉินต้องทรุดหนักลง?
แล้วฉันยังจะต้องไปเป็ผู้หญิงในฮาเร็มของอีตาขี้โม้นี่อีก? และยังต้องเป็พวกเดียวกับเหลิ่งชิงชิว!?
เหลิ่งชิงชิวเป็ตัวอะไรกัน? เธอชอบวางมาดดูถูกคนอื่นแบบนั้น เห็นแล้วน่าหมั่นไส้จริง ๆ อีกทั้งฉันต้องเป็ผู้หญิงในฮาเร็มของอีตานั่นพร้อมกับเหลิ่งชิงชิว?
“คุณหุบปากสักทีเถอะ!”
ลู่เฉิงเหวินงุนงง ทุกคนต่างก็งุนงง
ชายหนุ่มชี้ไปที่หลงอ้าวเทียน “เขาอยู่ทางนั้น”
“ฉันหมายถึงคุณนั่นแหละ!”
ลู่เฉิงเหวินแทบร้องออกมา “ผมไม่ได้พูดเลยแม้แต่คำเดียว คุณลองถามคนอื่นดูก็ได้!”
หลงอ้าวเทียนหัวเราะลั่น “น้องสาว อาการป่วยของคุณปู่ เกรงว่าต่อให้หาหมอทั่วประเทศเป่ย ไม่สิ ทั่วทั้งทวีปฮวาเซี่ย นอกจากผมหลงอ้าวเทียนแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถรักษาได้อีกหรอกครับ”
สวีเสวี่ยเจียวจ้องสองคนนี้จนแทบทนไม่ไหว
คนหนึ่งพูดพล่ามในใจไม่หยุดหย่อน ส่วนอีกคนหนึ่งพูดจาแปลกประหลาดอยู่ได้ไม่รู้จักเหนื่อย
แต่ละคนน่ารังเกียจเหลือเกิน!
“่ที่ฉันฝังเข็ม พวกคุณทั้งหมดกรุณาอยู่ในความสงบ!”
สวีเสวี่ยเจียวจ้องคนทั้งสอง จากนั้นก็ตั้งสมาธิเริ่มฝังเข็มให้เฉินชิวโซว
ลู่เฉิงเหวินส่ายหน้า
‘น่าเสียดาย! เหวินอ๋องเก้าเข็มเป็วิธีการรักษาขั้นสูงด้วยเข็ม แต่สาวน้อยคนนี้อ่อนโยนเกินไป เลี่ยงจุดใหญ่สองจุด เพราะสาเหตุนี้จึงทำให้ปู่เฉินต้องไปคารวะเหยียนหลัวหวาง*[1]’
‘รอให้หลงอ้าวเทียนเอื้อมมือเข้าไปช่วยในเวลาคับขันเถอะ สวีเสวี่ยเจียวแทบจะกราบแนบเท้าของหลงอ้าวเทียนเลยละ’
‘เฮ้อ เสียดายก็แต่หุ่นสวย... ไม่ใช่! ชื่อเสียงโด่งดังของสวีเสวี่ยเจียว เป็แพทย์ฝีมือดีั้แ่อายุยังน้อย แต่สุดท้ายก็ต้องไปเป็ผู้หญิงในฮาเร็มของหลงอ้าวเทียน’
สวีเสวี่ยเจียวรู้สึกใ!
ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้รู้เื่การแพทย์ด้วย?
เมื่อกี้ฉันก็เดินเข็มด้วยวิธีการที่ค่อนข้างอ่อนโยนจริง ๆ อีกทั้งยังเลี่ยงสองจุดที่ค่อนข้างอันตรายด้วย
แม้กระทั่งเื่นี้เขาก็ยังมองออก?
เขา... รู้เื่การแพทย์ั้แ่เมื่อไรกัน?
ตามความคาดหมาย จู่ ๆ เฉินชิวโซวก็ไอขึ้นมาอย่างรุนแรง ร่างกายชายชราสั่นระริก สุดท้ายก็มีเืไหลออกจากมุมปาก และเริ่มมีอาการตาเหลือก
เฉินม่อฮวนร้องะโขึ้นมา “คุณปู่! คุณปู่! พี่เสวี่ยเจียว พี่ทำอะไรลงไป? ตอนนี้เกิดเื่ใหญ่แล้ว!”
สวีเสวี่ยเจียวหน้าซีดเผือด ทว่าตอนนี้เธอรู้แล้วว่าต้องแก้ไขอย่างไร
หลงอ้าวเทียนสะบัดมือ ล้วงเอาห่อเข็มของตัวเองออกมา “น้องสาวถอยไปก่อน ผมจะช่วยปลุกคุณปู่ให้ฟื้นจากความตาย!”
“คุณปู่ยังมีชีวิตอยู่”
สวีเสวี่ยเจียวพูดประโยคนี้ด้วยท่าทีที่หนักแน่น จากนั้นก็หยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งแทงจุดสำคัญโดยไม่รีรอ
หลังจากปักเข็มนี้ลงไป อาการของเฉินชิวโซวก็ดีขึ้น ทว่ายังคงอยู่ในอาการสลบไสล
หลงอ้าวเทียนตะลึง!
เข็มเมื่อกี้ของสาวน้อยคนนี้ต่างไปจากก่อนหน้า จู่ ๆ เธอก็มั่นใจมากขึ้น อีกทั้งหาจุดได้ถูกต้องและแม่นยำ!
ทันทีที่แทงอีกเข็มหนึ่งลงไป นิ้วของหลงอ้าวเทียนที่ซุกในแขนเสื้อก็ดีดออก...
ลู่เฉิงเหวินที่คอยจับตาดูอีกฝ่ายั้แ่ต้น พอเห็นท่าทีของเขาเปลี่ยนไป และเห็นมือเลื่อนไปด้านหลัง...
ชายหนุ่มพลันตื่นตระหนก
‘แย่แล้ว! เ้าหมอนี่ใช้วิธีการชั่วร้าย!’
ลู่เฉิงเหวินไม่สนใจอะไรอีก เขาตรงเข้าไปดึงแขนของหลงอ้าวเทียน “อ้าวเทียน!”
หลงอ้าวเทียนสะดุ้งจนตัวสั่น
“ฮะ? อ้อ... มี มีอะไร?”
“เปล่า แค่รู้สึกว่าคุณหล่อเหลามากเท่านั้นเอง!”
“อ้อ... ขอบใจ”
“ไม่ต้องเกรงใจ ๆ”
สวีเสวี่ยเจียวที่ได้ยินความในใจของลู่เฉิงเหวินก็รู้สึกใเช่นกัน ทว่าใน่สำคัญอย่างการฝังเข็ม เธอไม่อาจเสียสมาธิ ดังนั้นจึงทำได้เพียงเบือนหน้ามามองนิด ๆ ใช้ปลายหางตาดูลักษณะมือที่จะทำเื่ชั่วร้ายของหลงอ้าวเทียน
จากนั้นลู่เฉิงเหวินก็เข้ามาบังสายตาของเธอ และในขณะเดียวกันก็บังมือของหลงอ้าวเทียนด้วย
เมื่อสวีเสวี่ยเจียวฝังสองเข็มเสร็จ สีหน้าของคุณปู่เฉินเริ่มกลับมาแดงระเรื่อเหมือนเดิม ไม่ถึงครึ่งนาทีก็ลืมตาขึ้น
“เสวี่ยเจียว”
“ค่ะ คุณปู่เฉิน”
“มีเธออยู่ด้วยช่างดีจริง ๆ ครั้งนี้อย่าเพิ่งไปไหน อยู่ที่ประเทศเป่ยต่อเถอะ”
“คุณปู่คะ ปู่พักรักษาตัวอย่างสบายใจเถอะนะคะ!”
หลังเฉินชิวโซวรู้สึกดีขึ้นก็พูดขึ้นว่า “เฉิงเหวินล่ะ? หลานชายคนโตของฉันไปไหนแล้ว?”
ลู่เฉิงเหวินรีบเข้าไปหา “คุณปู่ครับ”
“เฉิงเหวิน มือของปู่ข้างนี้ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้?”
พอลู่เฉิงเหวินมองก็รู้ว่าเมื่อสักครู่ตัวเองตีไปหลายทีจนมือตาเฒ่าคนนี้แดงไปหมดแล้ว
“ไม่เป็ไรหรอกครับ แค่ขยายหลอดเืให้เืไหลเวียนสะดวกเท่านั้นเอง”
หลงอ้าวเทียนเจ็บใจแทบตาย
เขาอุตส่าห์วางแผนมาเป็อย่างดี แต่ดันมาตายเอากลางทาง!
ลู่เฉิงเหวินคนตายยาก! ทำไมไม่ว่าจะเป็ที่ไหน ๆ ต้องมีนายอยู่ด้วยตลอด!
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมา ก่อนจะเห็นหลงอ้าวเทียนกำลังจ้องตนอยู่ และเฉินม่อฮวนก็จ้องเขาด้วยเช่นกัน
คุณปู่เอ็นดูไอ้คนตระกูลลู่คนนี้เกินไปแล้ว! ฉัน เฉินม่อฮวน ต่างหากที่เป็หลานชายแท้ ๆ ของคุณปู่!
ลู่เฉิงเหวินคิดในใจ
‘์ทรงโปรด ฉันต้องรีบเผ่นแล้วละ ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป นอกจากตาเฒ่าเฉินที่ป่วยร่อแร่ คนอื่น ๆ ล้วนอยากจะฆ่าฉันให้ตาย!’
‘หลงอ้าวเทียนอยากตีฉันให้ตาย เพราะฉันไปขวางทางหญิงงามของเขา ส่วนเฉินม่อฮวนอยากถีบฉันให้ตาย เพราะคุณปู่ของเขาเอ็นดูฉัน และสวีเสวี่ยเจียวก็ไม่ชอบขี้หน้าฉันั้แ่เด็ก ทว่าวันนี้ไม่รู้ไปกินยาอะไรผิดมา ดูเหมือนว่าอยากจะเห็นฉันตายเร็วขึ้น!’
‘ฉันต้องรีบเผ่นก่อนแล้ว!’
เมื่อสวีเสวี่ยเจียวได้ยินถึงประโยคนี้ก็แอบหัวเราะในใจขึ้นมาทีหนึ่ง
แต่หลังนึกถึงเื่เมื่อสักครู่ที่เขาขยับตัวเข้ามาช่วยบังตัวเองแล้ว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจอย่างประหลาด
ผู้ชายคนนี้... ไม่ได้ไร้หัวใจขนาดนั้นเลยนี่นา
ตอนนี้จ้าวกังเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เฉิงเหวิน พลางกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “คุณชายลู่ เกิดเื่ใหญ่แล้วครับ คุณชายต้องรีบไปที่โรงงานยา!”
ลู่เฉิงเหวินตะลึงอย่างหนัก
‘โรงงานยาเกิดเื่!?’
[1] เหยียนหลัวหวาง คือ พญายมราชในความเชื่อของจีน
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
33K
