[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 57 อยากมีลูกจริง ๆ

        ฟู่อวิ่นซางอุ้มเยี่ยเจียขึ้นมา แล้วสั่งผู้ช่วยข้างกาย “ไปขับรถ”

        “ครับ”

        เลี่ยวเฉินอี้เห็นดังนั้นก็รีบหยิบสูทและผ้าห่มมาคลุมตัวเยี่ยเจียไว้ แล้วถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองชูขึ้นสูง “คุณอุ้มเธอลงไป ผมจะพยายามช่วยบังฝนให้”

        เขาพยักหน้า “ขอบคุณ”

        “คนที่มาที่นี่ได้ล้วนเป็นเพื่อนผม พวกคุณยิ่งไม่ใช่ข้อยกเว้น เราไปกันเถอะ”

        ฟู่อวิ่นซางโดนฝนสาดใส่เปียกไปไม่น้อย ส่วนเลี่ยวเฉินอี้ที่ยืนข้างรถนั้นเปียกปอนเหมือนลูกเจี๊ยบตกน้ำ มีแค่เยี่ยเจียเท่านั้นที่ตัวแห้งสนิท ไม่โดนฝนเลย

        หลังจากมองส่งทั้งสองขึ้นรถแล้ว เลี่ยวเฉินอี้ก็หยิบมือถือออกมา เลื่อนหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์อยู่นาน ในที่สุดก็เห็นชื่อที่คุ้นตา เขาตาสว่างขึ้นมาทันที รีบกดโทร.ออก สักพักคนที่ปลายสายก็รับสาย เขารีบเอ่ยปากอย่างใจจดใจจ่อ “หานปิง ฉันมีเรื่องจะรบกวนนายหน่อย!”

        หานปิงไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะถูกเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันหลายปีขอร้องให้มารักษาเยี่ยเจีย 

        พอรู้ว่าเยี่ยเจียโรคหัวใจกำเริบ เขาก็รีบจัดทีมแพทย์ทันที เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้ผ่าตัดให้เธอในทันทีที่เธอมาถึงโรงพยาบาล

        ไม่นานฟู่อวิ่นซางก็อุ้มเยี่ยเจียมาถึงหน้าห้องผ่าตัด

        หานปิงมองดูฟู่อวิ่นซางที่เปียกโชกไปทั้งตัว เรียกพยาบาลข้างกายให้เอาชุดของตัวเองไปให้ฟู่อวิ่นซางเปลี่ยน ให้เขาไปอาบน้ำพักผ่อนรอในห้องพักวีไอพี ส่วนตัวเขาก็รีบเข็นเยี่ยเจียเข้าห้องผ่าตัด

        ‘เธอเพิ่งมาตรวจสุขภาพไปไม่นานมานี้ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนี่นา ทำไมถึงป่วยได้ล่ะ?’

        ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน

        เยี่ยเจียค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน พอขยับนิ้วมือ คนข้าง ๆ ก็ประคองเธอลุกขึ้นนั่งทันที

        เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างรุนแรง

        แม้แต่การหายใจก็ทำให้หน้าอกของเธอเจ็บปวดมาก ใบหน้าของเธอซีดเซียวขึ้นเรื่อย ๆ เธอพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ก็ล้มลงไปอีกครั้ง

        “รู้สึกยังไงบ้าง” ฟู่อวิ่นซางเห็นแบบนั้นก็ถามขึ้นอย่างร้อนรน เส้นเลือดสีเขียวปูดโปนขึ้นบนแขนยาวของเขา เขาประคองตัวเธอไว้แน่น

        “เจ็บ” เสียงของเธอแผ่วเบา

        “ผมจะเรียกหมอมา”

        หานปิงรีบมาทันทีที่ได้ยินว่าเธอตื่นแล้ว หลังจากตรวจร่างกายอย่างละเอียด สีหน้าของเขาก็ดูหนักอึ้ง เขาสั่งให้ฉีดยาแก้ปวดให้เธอ จากนั้นก็เรียกฟู่อวิ่นซางออกไปข้างนอก

        ในทางเดินยาวที่เงียบสงัด ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน

        “ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งมาตรวจร่างกาย ทุกอย่างดูปกติดี ตอนนี้ทำไมถึงหมดแรงแบบนี้ล่ะ คุณไม่รู้หรือไงว่าเธอห้ามเหนื่อยเด็ดขาด” หานปิงพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ลงไม้ลงมือกับชายหนุ่มตรงหน้า

        “หมดแรง?” ฟู่อวิ่นซางขมวดคิ้ว

        ‘เยี่ยเจียนอกจากจะอยู่ที่บริษัทก็อยู่แต่ที่บ้าน จะหมดแรงได้ยังไง’

        “คุณกำลังสงสัยการวินิจฉัยโรคของผมอยู่เหรอ” หานปิงมองเขาด้วยความโกรธ “ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะตายจริง ๆ นะ!” เมื่อพูดทุกอย่างที่ควรพูดจบแล้ว หานปิงก็หันหลังเดินจากไป

        เขาไม่อยากมองหน้าอีกฝ่ายเลย

        ฟู่อวิ่นซางกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย นั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาสั่นไหวหม่นหมอง

        จนกระทั่งเยี่ยเจียตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก มีความอยากอาหาร ฟู่อวิ่นซางจึงสั่งให้ผู้ช่วยพิเศษไปซื้ออาหารมาให้เธอมากมาย

        เธอกินไปเยอะมาก สีหน้าค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด

        ฟู่อวิ่นซางเห็นเธอกินจนเกือบหมดแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “หานปิงบอกว่าครั้งนี้เธอป่วยเพราะทำงานหนักเกินไป ต่อไปให้มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน”

        เยี่ยเจียชะงักไปครู่หนึ่ง มือกำผ้าปูที่นอนโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่เป็นไรหรอก”

        หากคนในบริษัทจับผิดและส่งผลเสียต่อเขาจะทำอย่างไร

        ฟู่อวิ่นซางไม่ยอมรับคำโต้แย้ง “วันจันทร์หน้าค่อยไปรายงานตัวที่ออฟฟิศของฉัน สัปดาห์นี้พักผ่อนให้เต็มที่”

        เธอกัดริมฝีปาก “คุณคะ ฉัน...”

        “หรือเธออยากจะลาออก”

        เยี่ยเจียไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว เธอไม่อยากอยู่คนเดียวในบ้านที่ไม่มีเขา

        ถึงแม้เธอจะไม่เต็มใจ แต่ก็รู้ว่าคำพูดของฟู่อวิ่นซางไม่มีที่ให้หลบเลี่ยง

        เธอถอนหายใจ พูดเสียงแผ่ว “ฉันเข้าใจแล้ว”

        อยู่โรงพยาบาลสามวัน เยี่ยเจียตรวจร่างกายหลายอย่าง ร่างกายฟื้นตัวค่อนข้างดี แต่ยังมีอีกสองสามอย่างที่ต้องตรวจอย่างละเอียด จึงยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้

        หลังจากเอกซเรย์เสร็จ เยี่ยเจียก็กลับมาที่ห้องพัก

        เพิ่งเอนหลังลงบนเตียงได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอเดินไปเปิดประตูเห็นว่าเป็นคุณนายฟู่ จึงรีบจัดแจงทรงผมให้เรียบร้อย “คุณแม่ ทำไมคุณมาที่นี่ล่ะคะ ไม่บอกล่วงหน้าก่อน จะได้ให้อวิ่นซางไปรับคุณ”

        “ฉันยังไม่ได้ถามเธอเลย ทำไมถึงป่วยอีกแล้วล่ะ แถมยังไม่บอกพวกเราอีก” คุณนายฟู่ ทำท่าโกรธ

        “ก็กลัวคุณกับคุณพ่อจะเป็นห่วงไงคะ” เยี่ยเจียยิ้มเอาใจ

        “ได้แล้ว ครั้งนี้ฉันมาก็เพื่อดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

        “ตรวจอีกสองอย่างเสร็จก็จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่ะ” เยี่ยเจียวางถ้วยชาสองใบไว้ที่โต๊ะกลาง

        คุณนายฟู่นั่งลงจิบชาเพื่อให้คอชุ่มชื้น “อาการป่วยหายเร็วขนาดนี้ ยังต้องรักษาต่ออีกเหรอ”

        เยี่ยเจียนั่งตาม อธิบายว่า “คุณหมอบอกหนูว่าถ้าไม่กำเริบก็ไม่เป็นไร”

        “แม่ก็รู้ว่าพูดเรื่องนี้ตอนนี้ เธอคงไม่สบายใจ แต่ว่า...”

        “แม่คะ หนูเข้าใจ”

        ตั้งแต่เห็นว่าเป็นคุณนายฟู่ที่มาเยี่ยม เยี่ยเจียก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะโดนเร่งให้มีลูก

        ทั้งสองมัวแต่คุยกัน ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนปรากฏตัวที่หน้าประตู

        ตอนที่ชายคนนั้นเดินเข้ามา พอดีกับที่คุณนายฟู่พูดว่า “มีลูกสักคน ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาก็จะมั่นคงขึ้น ดีกว่าปล่อยไว้ในอนาคต...”

        “แม่ จะมาหาเยี่ยเจีย แล้วทำไมไม่บอกผมล่ะ”

        เสียงเย็นชาดังขัดจังหวะ คุณนายฟู่

        คุณนายฟู่ส่งเสียงฮึ่มในลำคอ “อะไรกัน แม่มาเยี่ยมลูกสะใภ้ไม่ได้หรือไง”

        ฟู่อวิ่นซางเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเยี่ยเจีย วางกล่องเก็บความร้อนที่บรรจุเกี๊ยวไว้ตรงหน้า เยี่ยเจีย แล้วตอบแม่ตัวเองด้วยเสียงราบเรียบ “แม่เหมือนไม่ห่วงสุขภาพของเยี่ยเจียเลย”

        “ไม่นะ แม่ห่วงฉันมาก” เยี่ยเจียอธิบายเสียงเบา

        “กินข้าว” เขาหยิบตะเกียบให้เธอด้วยท่าทางเย็นชา

        เขาเป็นแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงเยี่ยเจีย แม้แต่คุณนายฟู่ ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ฝากให้เยี่ยเจีย พักผ่อนให้ดีแล้วก็จากไป

        เยี่ยเจียรู้สึกว่าเกี๊ยวน้ำที่เขาเพิ่งนำมาให้ร้อนไปหน่อย จึงวางไว้ข้าง ๆ ให้เย็นลง มือเธอดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ “แม่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่หวังว่าพวกเราจะมีลูกของตัวเองโดยเร็ว”

        “สภาพร่างกายของคุณตอนนี้พร้อมมีลูกแล้วเหรอ”

        “ได้ค่ะ หมอบอกว่าถ้าพักผ่อนให้ดีก็ได้...” ยิ่งพูด เธอก็ยิ่งไม่มั่นใจ

        “ผมจะไม่ขอให้คุณมีลูก” ฟู่อวิ่นซางพูดเพียงประโยคเดียว แต่ทำให้เธอชะงักไป

        เธอมองเขาอย่างงุนงง กำหมัดแน่น ริมฝีปากสั่นเทา ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้สองสามคำ “คือ...คุณไม่อยากมีลูก หรือแค่ไม่อยากมีลูกกับฉัน”

        ‘มันต่างกันเหรอ’

        เขาหันหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เมื่อเห็นเธอทำท่าจะร้องไห้ ฟู่อวิ่นซางก็จิ๊ปาก น้ำเสียงอ่อนลงนิดหน่อย “ไม่เหมือนกันหรอกเหรอ”

        ไม่เหมือนกัน ต่างกันมาก

        ไม่อยากมีลูกคือเขาไม่ชอบเด็กหรือไม่อยากมีลูก ส่วนไม่อยากมีลูกกับเธอคือนอกจากเธอแล้ว เขาจะมีลูกกับใครก็ได้

        เยี่ยเจียรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฟู่อวิ่นซางหยิบทิชชู่ออกมาเช็ดน้ำตาให้เธอ “ร้องไห้ทำไมกัน”

        เยี่ยเจียเช็ดน้ำตาลวก ๆ ก้มหน้าลงไม่มองเขา “ฉันแค่อยากมีลูกสักคน”

        “ร่างกายของคุณไม่เอื้ออำนวย”

        “หมอบอกว่า...” 

        “หมอยังบอกอีกว่าหลังจากคุณผ่าตัดแล้ว โรคจะไม่กำเริบอีก”

        เขาพูดเย็นชาประโยคหนึ่ง ราวกับน้ำเย็นเฉียบที่สาดใส่เธออย่างแรง

        เยี่ยเจียกำชายเสื้อแน่น พูดอย่างแน่วแน่ว่า “ด้วยสภาพร่างกายของฉัน ฉันคงไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณได้ตลอดชีวิต ฉันไม่อยากทิ้งคุณไว้คนเดียว อยากมีลูกสักคนเพื่อให้เขาได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ ฉันอยากมีลูกจริง ๆ”

        ฟู่อวิ่นซางไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้