...
เมื่อสายใจมาถึงห้องทำงานของท่านผู้นำตระกูลรัตนวราวงศ์ เธอก็ได้เข้ามารายงานท่านเ้าสัวด้วยความอึกอัก
"นายท่านเ้าค่ะ" สายใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"มีอะไรเหรอสายใจ" คุณปู่ของพริมพิลา หรือที่ทุกคนเรียกว่า เ้าสัวอนันต์ รัตนวราวงศ์ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น สายใจเป็ลูกสาวของอิ่มใจคนเก่าคนแก่ที่อยู่กับตระกูลนี้มานาน ท่านจึงเอ็นดูสายใจเหมือนคนในครอบครัว
"คือ..เอ่อ.." สายใจยังคงมีท่าทีลังเล
"มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องกลัว" ชายชราเอ่ยอย่างใจดี
"คุณหนูพริม..เธอฟื้นแล้วค่ะ" สายใจพูดออกมาในที่สุด
ท่านเ้าสัวถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสายใจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยินดี
"จริงเหรอ! หลานพริมฟื้นแล้วจริงๆ หรือ!" ชายชราเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนยินดี ั้แ่หลานสาวคนเล็กประสบอุบัติเหตุตกบันไดเมื่อวานนี้ เขาก็ถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ด้วยความกังวลว่าเธอจะเป็อะไรไป แต่โชคดีที่แพทย์ประจำตระกูลบอกว่าอาการของหลานพริมไม่น่าเป็ห่วง ชายชราเลยรู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
"ค่ะนายท่าน" สายใจตอบรับเสียงแ่ "เพียงแต่ว่า..." เธอเว้นวรรคเล็กน้อย รู้สึกหนักอึ้งที่จะต้องแจ้งข่าวร้าย
"แต่ว่าอะไร สายใจ บอกฉันตามตรงมาเถิด" ท่านผู้นำตระกูลเอ่ยอย่างเร่งเร้า ใจของเขาเริ่มรู้สึกวิตกกังวลกลัวว่าสิ่งที่สายใจกล่าวจะเป็ข่าวร้าย
"แต่ว่า...คุณหนูพริมเธอ...ความจำเสื่อมค่ะ" สายใจหลุบตาลงต่ำ รู้สึกผิดที่ต้องเป็คนแจ้งข่าวร้ายนี้
"ความจำเสื่อม?" ท่านผู้นำตระกูลเอ่ยทวนคำ สายใจพยักหน้ารับ
"คุณหนูจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ แม้กระทั่งเื่ของตัวเอง" สายใจอธิบายต่อก่อนที่จะถอนหายใจ "แต่พอเธอรู้ว่ามีคู่หมั้นที่จะแต่งงานในอีกสามเดือน เธอถึงกลับจะมาขอยกเลิกการแต่งงานทันทีค่ะ"
คำบอกเล่าของสายใจราวฟ้าผ่าลงกลางใจท่านเ้าสัว ชายชราทรุดลงบนเก้าอี้ ข่าวดีที่หลานพริมฟื้นกลับกลายเป็ข่าวร้ายที่ทำให้หัวใจท่านแหลกสลาย ความทรงจำที่หายไป...รวมถึงความรักที่หลานสาวมีต่อคู่หมั้นของเธอด้วยหรือไม่
"พาฉันไปหาหลานพริมเดี๋ยวนี้ สายใจ" ท่านเ้าสัวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันต้องไปพบยัยพริมด้วยตัวเอง"
สายใจพยักหน้ารับ ก่อนจะพาท่านเ้าสัวไปยังห้องนอนของคุณหนูพริม เมื่อสายใจเดินเข้ามาในห้อง เธอเห็นคุณหนูที่เคยสดใสร่าเริง บัดนี้นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาคู่สวยว่างเปล่า ไร้ซึ่งแววแห่งความสุข
"หลานพริม" ชายชรา เอ่ยเรียกเสียงแ่เบา
พริมพิลาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกชื่อเธอ หญิงสาวหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายชราผู้มาใหม่ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
"คุณปู่หรือคะ"นักแสดงสาวเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ
"ใช่แล้วหลานพริม ปู่เอง" ท่านเ้าสัวพยายามกลั้นน้ำตา
"ปู่พึ่งรู้ว่าหลานพริมความจำเสื่อม แต่ไม่เป็ไรนะลูก พวกเราจะช่วยกันฟื้นความทรงจำของหนูกลับคืนมา"
พริมพิลาหันมาจ้องมองคุณปู่ของ 'ยัยตุ้ยนุ้ย' อย่างพิจารณา สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาของท่านเ้าสัว น้ำเสียงที่อบอุ่นและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักนั้น ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ
แม้สมองจะร้องบอกว่าเธอไม่รู้จักชายชราผู้นี้ แต่ลึกๆ แล้วกลับมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้น ราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับความอบอุ่นนี้มาเนิ่นนาน
"คุณปู่..." เธอโผลเข้าไปกอดชายชรา นักแสดงสาวรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อมือเหี่ยวย่นแต่นุ่มนวลของชายชราเอื้อมมาจับมือเธอไว้
ท่านเ้าสัวลูบผมเธอเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา "ไม่ร้องไห้นะเด็กดี"ชายชราปลอบ
พริมพิลาหลุบตาลงต่ำ น้ำตายังคงไหลไม่หยุด "หนู...หนูขอโทษค่ะคุณปู่ หนูจำอะไรไม่ได้เลย"
"ไม่เป็ไรลูก ไม่เป็ไร" ท่านเ้าสัวลูบศีรษะหลานสาวแ่เบา "ค่อยๆ เป็ค่อยๆ ไปนะหลานพริม"
พริมพิลากลั้นเสียงสะอื้นก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม"คุณปู่ค่ะ หนูมีเื่สำคัญจะคุยด้วย"
ท่านเ้าสัวจ้องมองหลานสาวด้วยสายตาอบอุ่น "ว่ามาสิ หลานพริม มีเื่อะไรหรือ"
"คุณปู่... หนูไม่อยากแต่งงานกับคุณธาวินค่ะ" พริมพิลาพูดเสียงสั่นเครือ
ท่านเ้าสัวขมวดคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดในแววตา "ทำไมล่ะหลานพริม หลานวินเป็คนดี มีอนาคตไกล และที่สำคัญครอบครัวเขาก็เป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่รุ่นพ่อรุ่นแม่ของเรา"
พริมพิลาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น "หนูรู้ค่ะคุณปู่ แต่... แต่หนูจำอะไรเกี่ยวกับคุณธาวินไม่ได้เลยค่ะ" เธอพูดเสียงแ่เบา
ท่านเ้าสัวอนันต์มองหลานสาวคนเดียวด้วยความรู้สึกหลากหลาย บนใบหน้าที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานปรากฏร่องรอยความกังวลใจอย่างชัดเจน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "หลานลืมความรักของหลานที่มอบให้หลานวินไปแล้วหรือ"
"ค่ะ..คุณปู่พริมจำอะไรไม่ได้เลย แล้วอีกอย่างพริมไม่อยากแต่งงานกับคนที่พริมไม่รู้จัก"
ท่านเ้าสัวอนันต์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยอบอุ่นนั้นฉายแววกังวลใจออกมา
"หลานพริม...เื่ความจำเสื่อมของหลานปู่พอจะเข้าใจได้ แต่เื่การแต่งงาน...มันไม่ใช่เื่ที่จะยกเลิกง่าย ๆ มันเป็เื่สัญญาที่ปู่ให้ไว้กับครอบครัวอัศวรุ่งเรือง ั้แ่หลานยังเด็ก"
พริมพิลาเม้มริมฝีปากแน่น นักแสดงสาวเริ่มแสดงบทดราม่าทันที น้ำตาของเธอเริ่มคลอหน่วย
"แต่ตอนนี้พริมอยากมีอิสระ ทำในสิ่งที่หนูอยากทำ หนูไม่อยากถูกผูกมัดด้วยพันธะอะไร" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"หลานพริม...ปู่เข้าใจความรู้สึกของหลานนะ แต่หลานก็รู้ว่าปู่แก่แล้ว ปู่ก็อยากจะเห็นหลานมีความสุข มีครอบครัวที่อบอุ่นก่อนปู่จะจากไป" ท่านเ้าสัวอนันต์เอื้อมมือไปลูบผมหลานสาวอย่างอ่อนโยน
"หนูรู้ค่ะคุณปู่ แต่หนูขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมคะ ขอเวลาให้หนูได้ทำในสิ่งที่หนูอยากทำ ได้เรียนรู้ที่จะรักใครสักคนด้วยหัวใจของหนูเอง" พริมพิลาเงยหน้ามองคุณปู่ด้วยแววตาเว้าวอน แต่ภายในใจเธอกำลังคิด 'ฉันจะรักใครก็ได้แต่ต้องไม่ได้อีตาพระเอก หนทางหลุดพ้นจากการล้มละลาย ฉันต้องปฏิเสธการแต่งงานนี้เท่านั้น!'
ท่านเ้าสัวอนันต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "ได้สิหลานพริม เดี๋ยวปู่จะคุยกับครอบครัวของหลานวินให้ หลานไม่ต้องกังวลนะ ปู่จะพยายามอย่างเต็มที่"
พริมพิลาได้ยินดังนั้นก็โผเข้ากอดคุณปู่อย่างแรง แม้เธอรู้สึกผิดอยู่บ้างที่แอบหลอกใช้ความรักของชายชราให้ยกเลิกการหมั้นกับธาวินพระเอกของเื่ แต่เพื่อความอยู่รอดเธอจะต้องปฏิเสธการแต่งงานนี้เท่านั้น
"ขอบพระคุณค่ะคุณปู่ หนูรักคุณปู่ที่สุดเลย!" พริมพิลาพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยด
ท่านเ้าสัวได้แต่ลูบหลังหลานสาวแ่เบาอย่างปลอบโยน แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะกล่าว "แต่ปู่ไม่รับปากนะว่าจะยกเลิกงานแต่งได้ ปู่จะลองคุยดู แต่ถ้าไม่ได้ผล... "หลานก็เตรียมตัวเป็เ้าสาวได้เลย"
พริมพิลาผละออกจากอ้อมกอดคุณปู่ ใบหน้าของเธอเริ่มบูดบึ้ง ท่านเ้าสัวบีบแก้มหลานสาวด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะกล่าว
"งั้นเดี๋ยวปู่ขอตัวไปคุยกับทางตระกูลอัศวรุ่งเรืองก่อนนะ" ท่านกล่าวก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยมีสายใจคอยช่วยประคองออกไป เมื่อเหลือเธออยู่ในห้องคนเดียวพริมพิลาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก มืออวบคว้าหมอนใบใหญ่มาฟาดอย่างหงุดหงิด
"เตรียมตัวเป็เ้าสาวเหรอ? ฝันไปเถอะคุณปู่! หนูมีแผนสำรองเพียบ" พริมพิลาพึมพำกับตัวเอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ หาคู่เดทชื่อดัง
"ถ้าแผน 'คุณปู่ผู้ใจดี' ไม่สำเร็จ ก็ต้องงัดแผน 'หนีเ้าบ่าวจากงานแต่ง' ออกมาใช้แล้วล่ะ" เธอยิ้มเ้าเล่ห์พลางกดเลือกดูโปรไฟล์หนุ่มๆ ในแอปฯ
"เอาล่ะ...มาดูกันว่าจะมีใครเหมาะสมกับตำแหน่ง 'คู่หมั้นกำมะลอ' ของฉันบ้าง" พริมพิลาเลื่อนดูโปรไฟล์ไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน
2K
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
