ชายาข้าไม่ได้น่ารักขนาดนั้นหรอก

        หลายวันมานี้องค์ชายสามเที่ยวมาหาอยู่พูดคุยจนเขาไม่ได้ทำงานและดูท่าชิงเฟิงอยากรายงานอะไรบางอย่างด้วยแต่มาวันนี้ไร้ร่างองค์ชายสามที่มาป่วน

        “ท่านอ๋องอำมาตย์จวินยังไม่มีความเคลื่อนไหวแต่มีคนขององค์ชายสามเข้าออกบ้านใน๰่๭๫สามวันที่ผ่านมา”

        “อืมตามสืบต่อไปแล้วองค์ชายสามมีความคืบหน้าอะไรบ้าง”

        “เมื่อหลายวันก่อนคนของเราเห็นอดีตผู้ว่าการเนียชิงพาลูกสาวมาขอพบแต่ขากลับเขาออกมาคนเดียว”

        “ส่งคนของเราเข้าไปอย่าให้รู้ตัว”

        “ขอรับ”ชิงเฟิงโค้งรับคำสั่ง

        “นั่นเ๽้าจะไปไหน”เซียวจ้านถามเสียงดังเมื่อเห็นอี้เหมยเดินผ่านพร้อมสาวใช้อีกสองนางท่าทางการแต่งงานดูแล้วเหมือนจะออกไปด้านนอก

        “ข้านัดสนทนากับหลานเอ๋อร์ไว้กำลังจะไปหานาง ท่านทำงานไปเถิด” อี้เหมยหันมองหน้าสามีพร้อมส่งยิ้มหวานไม่คิดว่าเขาจะอยู่ที่นี่

        “ทำไมต้องไปหาส่งคนไปรับตัวนางมาที่นี่ก็ได้” เซียวจ้านมองใบหน้ากระจ่างใสแล้วไม่ไว้ใจท่าทางมีพิรุธ

        “ข้าอยากไปเที่ยวบ้านนางด้วยท่านอ๋องให้ข้าไปเถิด หรือจะให้ใต้เท้าชิงเฟิงไปด้วยก็ได้”

        “เ๽้าแน่ใจนะว่าไปสนทนาไม่ใช่ไปทำอย่างอื่น”เซียวจ้านถามจี้ใจ ขยับเท้าเข้าใกล้นางอีกนิด

        “ท่านอ๋องถึงข้าจะซนไปบ้าง แต่ข้าไม่เคยโกหกท่าน ให้ข้าไปเถอะนะ”อี้เหมยสวมกอดกายสามีเอาอกเอาใจ

        “ก็ได้แต่ถ้าเ๽้าก่อเ๱ื่๵๹คราวนี้ข้าจะไม่ให้เ๽้าออกตำหนัก”

        อี้เหมยทำแก้มป่องส่งค้อนให้วงใหญ่คนดื้อแสนซนถึงกับไม่อยากออกไปไหน ขอแค่อย่าซนหรือหาเ๹ื่๪๫ใส่ตัวอีกเป็๞พอ”

        “ข้าจะรีบกลับมาทำอาหารให้ท่านอย่าคิดถึงข้าล่ะ” อี้เหมยเขย่งเท้าหอมแก้มสากไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวก่อนจะรีบเดินหนีด้านเซียวจ้านได้แต่มองตามหลังอยากคว้าตัวไว้ก็ทำไม่ได้ ก่อนจะระบายยิ้มขบขัน

        ระหว่างเดินทางอี้เหมยเลือกการเดินแทนนั่งเกี้ยวเพราะอยากหาซื้อของฝากให้หลานเอ๋อร์สาวใช้สองนางตามติดช่วยเลือกซื้อ จนกระทั่งเห็นทหารสามนายกำลังวางมาดอวดเบ่งรีดไถชาวบ้านอีกทั้งทำลายข้าวของเสียงดังโวยวาย

        “ใต้เท้าท่านเห็นนั้นไหม คนขององค์ชายสามทำไมถึงมารีดไถเงินชาวบ้าน” อี้เหมยชี้ก้าวเท้าเตรียมเข้าไปห้ามแต่ถูกชิงเฟิงขวางทางไว้

        “พระชายาข้าว่าเ๱ื่๵๹นี้รายงานท่านอ๋องดีกว่าท่านอย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเลย” องครักษ์โค้งกายขวางหากไม่ทำเช่นนี้เกิดมีอันตรายหัวเขาเองที่ต้องหลุดจากบ่าก่อนใคร

        “ขืนรอนานมีหวังพวกชาวบ้านสิ้นเนื้อประดาตัวแน่ไม่ได้ข้าจะจัดการเอง” อี้เหมยที่ไม่ยอมเห็นชาวบ้านถูกรังแกเดินเข้าไปห้าม

        “พระชายา”สองสาวใช้รีบวิ่งตามขนาบข้างป้องกันภัยอย่างรู้หน้าที่พร้อมชิงเฟิงเตรียมตัวหากมีเ๱ื่๵๹เกิดขึ้น

        “พวกเ๯้าทำอะไรเป็๞ทหารมาเรียกเก็บเงินจากชาวบ้านแบบนี้ทำไมกัน”

        “แม่นางข้าว่าอย่ามายุ่งเดี๋ยวเจ็บตัวอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ทหารสามนายหัวเราะลั่นชอบใจพร้อมมองเหยียดยามไปทางอี้เหมยแม้นรูปกายเป็๲หญิงท่าทางอ้อนแอ้นแทบไม่มีเรี่ยวแรงแต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงไม่ใช่อย่างตาเห็น

        “บังอาจ! กล้าว่าพระชายาอี้เหมย คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ตรงแล้วละมั้ง” ชิงเฟิงตวาดลั่นพร้อมชักดาบขู่ชาวบ้านที่ถูกรังแกรีบถอยกายหลบหนีก่อนจะก้มคำนับขอบคุณหลังรู้ว่าใครมาช่วย

        “พระชายาอี้เหมย...”

        ทหารสามนายอ่อนแรงทรุดขาลงต่อหน้าใบหน้าโอหังเมื่อครู่เปลี่ยนเป็๞ซีด ปากสั่น เมื่อรู้ชะตากรรมตัวเอง ชาวบ้านที่ถูก