ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 158 สั่งสอน

        หานชีเยวี่ยไม่คิดจะยอมเธอ เธอรีบยื่นมือคว้าไม้เรียวในมือหลิวหงซิ่งมาฟาด

        “ให้แกได้รู้รสชาติของการโดนไม้เรียวบ้าง ผู้หญิงใจเหี้ยม! เด็กตัวแค่นี้แกยังทำได้ลงคอ”

        เมื่อครู่เธอเห็นชัดเจนว่าบนตัวและใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยแผล มองดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก หานชีเยวี่ยด่าไปตีไป หญิงคนนั้นโดนตีไปเพียงไม่กี่ครั้งก็ร้องไห้คร่ำครวญ กลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น ร้องโหยหวนไม่หยุด

        ทำท่าทางราวกับสามีตายไปแล้ว

        ตอนแรกคงจะแกล้งทำ แต่พอหานชีเยวี่ยลงมือจริง เสียงร้องไห้ของเธอก็ฟังดูจริงใจขึ้นมาทันที!

        ผู้คนที่มุงดูยืนอยู่ห่างๆ เดาว่าหานชีเยวี่ยคงจะถูกหลอกเอาเงิน แต่ไม่นึกเลยว่าหานชีเยวี่ยจะกล้าหาญได้ถึงเพียงนี้ ลงมือตีจริงๆ

        ส่วนผู้หญิงคนนั้นตอนแรกยังมีแรงด่า แต่ตอนหลังก็มีเพียงเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น

        หลังจากหานชีเยวี่ยระบายความโกรธด้วยการตีผู้หญิงคนนั้นเรียบร้อยแล้ว ก็โยนไม้เรียวทิ้งไปข้างๆ แล้วตะโกนบอกกลุ่มคนที่มุงดูว่า “โรงพยาบาลแถวนี้อยู่ที่ไหน เด็กคนนี้ต้องไปโรงพยาบาล!”

        ทุกคนต่างตกตะลึงกับความใจกล้าของหานชีเยวี่ย สาวน้อยบอบบางแต่ลงมือได้รุนแรงมาก หลังจากได้ยินเสียงตะโกนของเด็กสาว ทุกคนก็ได้สติ

        “เสี่ยวฮวาดูเหมือนจะไม่ไหวแล้วนะ เธอไม่กระดุกกระดิกเลยสักนิดหนึ่ง”

        “รีบไปหารถสามล้อมาช่วยพาเสี่ยวฮวาไปโรงพยาบาลเร็ว!”

        “ฉันมีเบาะอยู่ที่บ้าน เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”

        ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง เพื่อช่วยหานชีเยวี่ยเตรียมตัวพาเสี่ยวฮวาไปโรงพยาบาล ผู้หญิงคนนั้นผมเผ้ากระเซิง เนื้อตัวเสื้อผ้าล้วนเปรอะเปื้อนฝุ่น นั่งอยู่บนพื้น พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอก็เริ่มโวยวายอีกครั้ง

        “ไอ้ผู้ชายสารเลว ดูลูกสาวตัวซวยของแกสิ นอกจากจะมากวนประสาทฉันทุกวันแล้ว ยังมาทำให้ฉันขายหน้าในที่แจ้ง ไอ้คนไร้ประโยชน์ เมียตัวเองโดนคนอื่นรังแกแทบตาย ยังไม่โผล่หน้ามาอีก ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า! บอกไว้ก่อนเลยนะ ถึงพวกแกพาลูกตัวซวยนี่ไปโรงพยาบาล ฉันไม่จ่ายเงินหรอก!”

        “ไม่จ่ายเงิน? มันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่แก!” หานชีเยวี่ยทิ้งคำพูดนั้นไว้ ก่อนจะอุ้มเสี่ยวฮวาเดินไปที่ประตูโรงงาน

        ในขณะนั้นเอง ประธานสมาคมสตรีก็มาถึง

        เมื่อเห็นเสี่ยวฮวาหัวแตกเลือดอาบก็ตกใจมาก

        นี่มันจะฆ่ากันให้ตายเลยรึนี่!

“หลิวหงซิ่ง แกมันไม่ใช่คน!” ประธานสมาคมสตรีเห็นสภาพของเด็กในอ้อมแขนของหานชีเยวี่ยก็อดด่าไม่ได้ 

“รีบพาเด็กไปโรงพยาบาลก่อน!”

        เธอก็กังวลว่าถ้าไปช้ากว่านี้ เด็กอาจจะไม่รอด! แทบทุกคนรู้ดีว่า หลิวหงซิ่งมักจะลงโทษเสี่ยวฮวาเมื่อไม่พอใจ แต่ทุกคนก็ไม่กล้ายุ่งเพราะไม่อยากยุ่งกับหญิงวิปลาส

        พวกเขาคิดว่าถึงหลิวหงซิ่งจะไม่ชอบเสี่ยวฮวาแค่ไหน ก็คงไม่ทำร้ายเด็กถึงตาย เด็กตัวเล็กๆ แถมยังเป็นผู้หญิง คงไม่กระทบต่อตำแหน่งลูกชายของหลิวหงซิ่งในครอบครัวหรอก

        แต่หลังจากได้เห็นเหตุการณ์ในวันนี้ ทุกคนก็เชื่อว่าหลิวหงซิ่งคงอยากให้เสี่ยวฮวาตายจริงๆ

        มีคนเข็นสามล้อวิ่งเข้ามา ประธานสมาคมสตรีจึงรีบเรียกหานชีเยวี่ยให้ขึ้นรถ

        “เร็วเข้า สหายเสี่ยวหาน พวกเราไปโรงพยาบาลกัน”

        ประธานสมาคมสตรีไม่ได้เรียกคนอื่น แต่ตะโกนเรียกหานชีเยวี่ยให้ไปด้วย เรื่องนี้เมื่อหานชีเยวี่ยเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว ก็ต้องจัดการให้ถึงที่สุด เธอจึงอุ้มเสี่ยวฮวาขึ้นสามล้อไปโรงพยาบาลพร้อมกับประธานสมาคมสตรี

        คนปั่นสามล้อเป็นชายร่างกำยำ ปั่นสามล้อได้อย่างรวดเร็ว ส่วนคนอื่นๆ บางคนก็กลับบ้าน บางคนก็ตามไปโรงพยาบาล

        เด็กทั้งสามคนที่อยู่กับหวงพั่นหลานตอนนี้หน้าซีดเผือดแล้ว

        “ย่า หนูกลัว!”

        เล่อเล่อน้องเล็กสุด หลังจากที่ทุกคนไปหมดแล้วก็ไม่อาจสะกดกลั้นความกลัวไว้ได้ร้องไห้ออกมาเสียงดัง

        หวงพั่นหลานรีบปลอบหลานชาย แต่ความกลัวในใจของเด็กๆ ไม่ใช่สิ่งที่จะปลอบประโลมให้เย็นลงได้ง่ายๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่ผู้ใหญ่พูดคุยกัน พวกเขามักจะพูดถึงภรรยาของเจียงอวี้หมิงที่เสียชีวิตไปหลายปีแล้วว่าเขาต้องแต่งงานใหม่แน่ๆ

        บางคนก็พูดว่าเด็กๆ พวกนี้อาจจะน่าสงสารเหมือนเสี่ยวฮวาก็ได้

        เด็กๆ ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทำให้พวกเขารู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมา

        ย่าหวงได้แต่ปลอบหลานชายด้วยความรัก

        ส่วนอีกด้านหนึ่ง หานชีเยวี่ยและประธานสมาคมสตรีก็มาถึงโรงพยาบาลด้วยรถสามล้อ หานชีเยวี่ยแรงเยอะ อุ้มเด็กวิ่งตลอดทาง

        “คุณหมอๆ ช่วยด้วย!”

        หานชีเยวี่ยวิ่งไปตะโกนเสียงสูงไป

        โชคดีที่โรงพยาบาลในสมัยนี้ยังไม่เหมือนโรงพยาบาลในยุคปัจจุบัน คุณหมอยังคงมีความเห็นอกเห็นใจผู้ป่วยอยู่บ้าง เมื่อเห็นมีคนอุ้มเด็กหัวแตกเลือดอาบวิ่งเข้ามา ก็มีบุคลากรทางการแพทย์มารับตัวเด็กไปรักษาทันที

        “เด็กเป็นอะไรมา ถึงได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้? พวกคุณเป็นพ่อแม่แบบไหนกัน?”

        เมื่อคุณหมอเห็นเด็กหายใจรวยริน และมีบาดแผลฉกรรจ์ที่ศีรษะ ก็อดด่าไม่ได้

        หานชีเยวี่ยและประธานสมาคมสตรีรู้สึกน้อยใจ เด็กคนนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเธอเลย

        “คุณหมอ ช่วยเด็กก่อนเถอะค่ะ พ่อแม่ของเด็กยังไม่มา!”

        คุณหมอถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองด่าผิดคน

        “พวกคุณไปจ่ายเงินก่อน แล้วรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน”

        ประธานสมาคมสตรีล้วงกระเป๋า แล้วก็หน้าเสีย วันนี้ออกมาบ้านด้วยความรีบร้อน ในกระเป๋าไม่มีเงินติดตัวเลยสักหยวน

        เธอไม่อยากให้หานชีเยวี่ย เด็กสาวตัวเล็กๆ ต้องมาออกเงินให้ จึงไม่รู้จะทำอย่างไร

        หานชีเยวี่ยพูดว่า “หัวหน้าคะ คุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันไปจัดการเองค่ะ”

        ประธานสมาคมสตรีถามว่า “เธอเอาเงินมาด้วยเหรอ?”

        “เอามาบ้างค่ะ น่าจะพอ” หานชีเยวี่ยตอบ

        ประธานสมาคมสตรีพยักหน้า “งั้นเธอช่วยออกเงินไปก่อนนะ เก็บใบเสร็จไว้ให้ดี เงินจำนวนนี้จะหักจากเงินเดือนของพ่อเสี่ยวฮวาและหลิวหงซิ่ง เธอจะไม่เสียเปรียบ”

        ประธานสมาคมสตรีเห็นเสี่ยวฮวาที่น่าสงสารตลอดทาง จึงตัดสินใจว่าครั้งนี้ต้องสั่งสอนคนไร้หัวใจคู่นี้ให้หลาบจำ

        หานชีเยวี่ยก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคนดี เธอพยักหน้าแล้วเดินออกไป

        เงินของหานชีเยวี่ยเก็บไว้ในมิติ เธอแค่ต้องหาที่ที่เหมาะสมเพื่อเข้าไปในมิติเอาเงินออกมา

        เมื่อเห็นหานชีเยวี่ยเดินออกไป ประธานสมาคมสตรีก็ยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างกระวนกระวาย มองประตูที่ปิดสนิท ฟังเสียงคุณหมอและพยาบาลคุยกันเบาๆ ภาพหัวที่เต็มไปด้วยเลือดของเสี่ยวฮวาก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอตลอดเวลา

        ในใจเธอรู้สึกผิด เสี่ยวฮวาโดนตี เธอรู้มาตลอด แต่หลิวหงซิ่งเป็นคนเอาแต่ใจ เธอกลัวจึงไม่กล้ายุ่ง

        ถ้าตอนนั้นเธอเข้าไปยอมไปพบหมอก็คงไม่เป็นแบบนี้!

        เสี่ยวฮวาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่แค่หลิวหงซิ่งที่ทำร้ายเด็กเท่านั้น พวกเขาทุกคนที่เห็นเหตุการณ์แต่ไม่ยอมห้ามปรามก็มีความผิดเช่นกัน

        ตอนนี้ประธานสมาคมสตรีรู้สึกเสียใจจริงๆ แต่ตอนนี้เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอได้แต่ภาวนาให้เสี่ยวฮวามีชีวิตรอด

        ประมาณสิบนาทีต่อมา คนอื่นๆ ในโรงงานก็ทยอยกันมา

        “หัวหน้าชุย เสี่ยวฮวาอยู่ไหน?”

        “กำลังช่วยชีวิตฉุกเฉินอยู่ข้างใน” ประธานสมาคมสตรีตอบด้วยความร้อนใจ แล้วมองไปรอบๆ 

        “พ่อของเสี่ยวฮวาล่ะ? ทำไมไม่มา? แล้วหลิวหงซิ่งล่ะ?”