[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก

        " แล้ววันนี้จะรับงานเลยไหมจ่ะ"

        " ค ครับ ผมขอเลือกดูก่อนนะครับ "

        พอพูดเสร็จผมก็เดินไปที่บอร์ดประกาศตรงฝาผนังหลัง จากมองผ่านๆตาจนทั่วในที่สุดผมดึงเอาเควสคำขอเก็บสมุนไพรออกมาถึงจริงๆก็อยากจะทำเควสอื่นอยู่หรอกแต่มันมีเควสจำพวกรับงานน้อย ส่วนใหญ่มีแต่ใบประกาศตามจับมากกว่าเควสคำขอสักอีก อดสงสัยไม่ได้ว่านี้สำนักกิลด์นักผจญภัยหรือองค์กรนักล่าฆ่าหัวกันหรือยังไง

        แถมมองดีๆแล้วคนที่ถูกประกาศจับแต่ล่ะคนค่าหัวแพงเอาเรื่องตั้ง 10 เหรียญทองขึ้นทั้งนั้นแนะ พวกเขาไปทำอะไรไว้กันถึงได้โดนค่าหัวขนาดนี้อ่ะ

        [ นอกเรื่องไปใหญ่ไหนดูซิ ใจความของคำขอนี้คือ- ]

        [เควสถาวร]        -เควส: เก็บสมุนไพรเขียว5ต้น         -ค่าตอบแทน: ต้นละ10เหรียญทองแดง 


        ตามนี้แหละ        ถึงรางวัลมันออกจะน้อยไปหน่อยแต่ถ้าเก็บได้จำนวนมากๆก็เป็นอีกเรื่อง ถ้าจำไม่ผิด        โลกนี้แบ่งเงินเหรียญเป็นห้าแบบ        1เหรียญทองดำ=100เหรียญทองขาว         1เหรียญทองขาว=100เหรียญทอง         1เหรียญทอง=100เหรียญเงิน         1เหรียญเงิน=100เหรียญทองแดง 

        พูดก็พูดแค่เหรียญทองขาวยังไม่เห็นคนเอาออกมาใช้เลย เหรียญทองดำไม่ต้องพูดถึงน้อยคนแหละที่จะมีไว้ครอบครอง และที่สำคัญยังได้ยินมาว่าวัสถุดิบที่ใช้ทำเหรียญทองดำสามารถเอามาทำเครื่องป้องกันคำสาปได้ดีด้วย และส่วนใหญ่จะเห็นมาทำเครื่องป้องกันมากกว่าเหรียญแหละนะ

        " พี่สาวผมขอทำเควสนี้หน่อยครับ "

        ว่าแล้วผมก็เอาคำขอเก็บสมุนไพรตรงไปที่เคาเตอร์ เธอขอการ์ดผมแล้วเดินไปที่หลังเคาเตอร์ข้างในจากนั้นไม่นานเธอก็เดินออกมาพร้อมส่งการ์ดคืนผม

        " ยืนยันเรียบร้อยแล้วจ้า ขอให้โชคดีน่า "

        " ครับ "

        แล้วผมออกจากกิลด์ตรงไปหน้าประตูตะวันตกของเมือง เป็นทางเดียวกับที่ผมนั่งรถคุณลุงมาที่เมืองนี้ โชคดีระหว่างตอนนั้นผมสังเกตุเห็นสมุนไพรหน้าตาคล้ายคำขอเลย ผมเดาว่าแถวๆนี้คงเป็นที่ต้นสมุนไพรขึ้นแน่คิดว่านะ แต่ว่าเควสสมุนไพรแท้ๆทำไมไม่มีบอกรายละเอียดมากกว่านี้กัน เช่นมันขึ้นที่ไหนส่วนไหนของเมืองอะไรแบบนี้เอาแต่ความสะดวกส่วนตนอย่างเดียวซิท่า

        ระหว่างที่ผมกำลังจะออกพ้นประตูเมือง

        " เจ้าหนูเดียวก่อน!! "

        " ครับ!? "

        จู่ๆก็ถูกทหารยามก็กักตัวผมเอาไว้ ผมทำผิดอะไรวา?

        " ครับมีอะไรหรอ" 

        " เจ้าหนูเองก็จะไปเก็บสมุนไพรนอกเมืองด้วยใช่ไหม "

        " ใช่ ครับ ไม่ได้หรอ?"

        " ป่าวหรอแค่จะเตือนเอาไว้ก่อนช่วงนี้ในป่าเกิดเหตุการณ์แปลกๆบ่อยจนน่ากังวล เพราะงั้นเจ้าถ้ามีอะไรผิดปกติรีบหนีมาแจ้งพวกข้าให้ทราบทันทีเลยเข้าใจไหม "

        " เข้าใจแล้วครับ "

        แล้วจากนั้นผมก็ถูกปล่อยตัว จากคุณทหารยามว่ามาเหตุการ์ณแปลกๆหรอถึงจะไม่รู้รายละเอียดเท่าไรแต่คงประมาณไม่ได้แหละมีคนเคยบอกว่า [ความประมาณเป็นบ่อเกิดแห่งความตาย] พึ่งจะได้เริ่มต้นเองมาสะดุดขาตนเองตั้งแต่วันแรกคงไม่ดีแน่

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  


        ณ บริเวณป่าด้านใน 

        "อุ..ค่อก!  แค่ก!"

        เซอร์ไพรเข้าให้ว่าจะเก็บสมุนไพรเฉยๆอยู่หรอก แต่เดินไปเดินมาตั้งนานไม่เจอสักต้นนึกว่าหารอบๆป่าจะเจอสักอีกเลยช่วยไม่ได้ผมต้องเข้ามาให้ลึกกว่านี้ กลายเป็นว่าดันถูกซุมโจมตีโดยสไลม์เต็มๆนี้ซินะที่เรียกว่าประสบการณ์ยังไม่พอซินะ เพราะงั้นผมรีบลุกขึ้นแล้วรักษาระยะห่างทันทีจากมันก่อน 

        " ไอเจ็บมันก็เจ็บอยู่หรอแต่กับรู้สึกแปลกๆมากกว่าเจ็บนี้ซิ "

        ผมตั้งท่ายูโด ที่ผมเคยจดจำได้ในชาติก่อนถึงจะไม่แน่ใจว่าผมเคยเรียนมันมาหรือเห็นในทีวีกันแต่เวลานึกถึงมันมักจะแสดงออกมาเป็นภาพเงารูปร่างคนเคลื่อนไหวไปมาให้ผมจดจำเท่านั้น ซึ่งผมก็เน้นการฝึกและท่าทางตามที่เห็นนั้นแหละโดยไม่สงสัยอะไรมัน ส่วนเจ้าสไลม์มันค่อยๆกระโดดมาช้าๆแล้วจากนั้นมันก็พุ่งเข้ามาลูกตรงเข้าหาผม

        " หือ"

        ผมเตะสวนไปด้วยหลังเท้าสัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่าเท้าที่โดนตัวมัน

         [นี้ซินะที่เขาเรียกว่ากรดของมัน]

        เพราะแรงเตะของผมเจ้าสไลม์กระเด็นกระแทกพื้นไกลๆแต่มันก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรด้วยซ้ำก็แน่นอนแหละถ้าไม่ทำลายแกนกลางมันก็ไม่ตายหรอก

        แล้วสไลม์มันก็กระโดดเบาๆเพื่อย่นระยะห่างเข้ามาแล้วครั้งนี้ผมคงต้องจัดการให้จบที่เดียวเพื่อไม่ให้เสียเวลามากว่านี้เหมือนเดิมสไลม์พุ่งโจมตีแบบเดิมๆผมตั้งใจจดจ่อมันมากกว่าเดิมแล้วเห็นจุดเล็กๆที่สีต่างจากตรงอื่นแล้วจากนั้น.....

        "<Cleave>"

        เท้าผมถูกห่อได้ด้วยพลังเวทย์ที่คล้ายกับใบมีดแล้วแน่นอนมันคมมาก สามารถที่จะตัดต้นไม้ขนาดสี่คนโอบโดนการเตะแค่ครั้งเดียวได้เพราะเป็นผลจากผมฝึกฝนร่างกายมาแรมปีเหมือนกับร่างกายได้มอบสกิลนี้ให้กับผมเพราะเห็นแก้ความพยายามของผมก็ว่าได้และเป็น1ใน3สกิลที่ผมมีด้วยจากการที่ผมเตะสุดแรง เท้าผมตัดร่างนุ่มนิ่มของมันขาดเป็นสองส่วนพร้อมกับแกนกลางของมันก็ขาดครึ่งเช่นเดียวกัน และสักพักก็มีระบบเสียงดังขึ้นมาในหัว

        [ EXP 2 >> LV UP!! ]

        การกำจัดมอนเตอร์ครั้งแรกตั้งแต่เกิดมามันเป็นแบบนี้เองว่าแล้วผมก็รอดูความก้าวหน้าหน่อยแล้วกัน

        " ค่าสเตตัส "
        ≪จิเสะ เซนตะ≫        เผ่า：มนุษย์        เพศ：ชาย        อาชีพ：ไม่มีอาชีพ        อายุ：15        เลเวล：1 >> 2        HP: 150/300 >> 150/305        MP: 900/1000 >> 900/1010        STR: 100>>110        INT: 90>>100        VIT: 110>>120        AGT: 90>>100        DEX: 80>>90        CRT: 120>>130
        ≪อุปกรณ์สวมใส่≫        เสื้อหนังทนทาน, กางเกงหนังทนทาน, ร้องเท้าบูททนทาน ,ถุงมือหนัง        ≪สกิล≫         Cleave LV1 , Souleater LV1  , Shock LV2 , แปลภาษา LV MAX , วิเคราะห์ LV MAX        ≪ฉายา≫        ผู้ที่พระเจ้าปฏิเสธ[ผลนิรันดร์]

        สเตตัสขึ้นมาแล้วที่นี้ก็หายกังวลแล้วทั้งที่แต่ก่อนตอนฝึกฝนร่างกายมันก็ขึ้นเรื่อยๆทุกวันแต่แล้วนานๆเข้ามากับหยุดขึ้นไปซะงั้นดีจริงๆที่มันขึ้น ในโลกนี้การที่มีค่าสเตตัสมากขึ้นเป็นตัวบ่นบอกถึงความแรงแกร่ง เพราะสเตตัสสูงโอกาสได้สกิลพิเศษก็สูงตามไปด้วยเรียกๆได้ว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับความพยายามเลยก็ว่าได้ แต่อันดับหนึ่งคงหนีไปพ้นอาวุธแหละบ้างครั้งได้ยินว่าแค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งได้รับดาบเหล็กธรรมดาเล่มหนึ่งก็สามารถกำจัดกลุ่มก๊อบลินหกตัวด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือหลอกแต่ยังไงซะ

        [ ถ้าจับอาวุธได้สักหน่อยคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้หรอก ]

        เพราะในภาพมโนความคิดมีเงาที่แสดงถึงทักษะการใช้อาวุธอยู่มากแต่ผมเรียนมันไม่ได้เลยเพราะติดตรงที่ไม่มีอาวุธนี้แหละ ระหว่างนั้นพอผมมองสเตตัสดีๆผมก็พบจุดผิดปกติบ้างอย่าง...

        " HP เหลือ 150!!! "

        เดียวก่อนนะ!! ผมจำไม่ผิดผมโดนตีแค่ครั้งแรกเองนะทำไมพลังโจมตีมันถึงได้เยอะขนาดนั้นแหละที่คิดเล่นๆนะ ถ้าผมรับหรือโดนอีกสักครั้งผมได้ไปเกิดอีกรอบแน่ ไม่ได้การผมควรมุ่งหน้าไปต่อหรือกลับเมืองไปดี สมุนไพรเองยังหาไม่เจอสักต้นเลยด้วย อืม
        
        [ ระหว่าง "ลุย" หรือ " กลับ"  ดีแน่นอนคำตอบที่เหมาะสมตอนนี้คือ.... ]   


        " ตัดสินใจแล้ว ผมเลือกกลับแล้วกาน....หวา!!!! "

        ระหว่างที่หันหลังเพื่อจะกลับนั้น ข้างหลังผมเห็นสไลม์มากมายหลากหลายสีสันไปหมด มีสไลม์แปลกๆเยอะเลยด้วยเช่น สไลม์ตัวแดงๆทุกครั้งที่มันเคลื่อนที่ผ่านมาที่พื้นมีรอยไหม้ดำๆออกมาด้วย ไอตัวฟ้าๆนั้นมันเหมือนกับก้อนน้ำมากกว่าสไลม์อีก เอ๋ ไอตัวดำๆทำไมรู้สึกไม่อยากถูกตัวมันเลยน่ากลัวหน่อยแล้วๆ และแน่นอนมีหลายสีหลายรูปร่างผมเห็นชัดๆก็มากกว่า10 แบบขึ้นไปแล้ว

        " สงสัยผมเหลือตัวเลือกเดียวแล้วซิ "

        โดยที่ไม่ให้ผมตั้งตัวสไลม์หนึ่งแล้วก็พุ่งเข้าหาผมแล้วจากนั้นไม่นานตัวอื่นๆก็ต่างพากับพุ่งเข้าหาผมทั้งหมดถึงผมจะหวั่นๆอยู่ลึกๆแต่มีคนบอกไว้[การตัดสินใจช้าเพื่อเสี้ยววินาทีนำมาซึ่งผลเสีย] ผมปัดการโจมตีจากสไลม์ตัวแรกด้วยหลังมือของผมแล้วจากนั้นกระโดดขึ้นข้างบนแล้วสไลม์ที่พุ่งเข้าหาผมนั้นต่างพลาดเป้าแล้วชนอากาศว่างเปล่าเป็นแถบๆ

        [มันมีเยอะเกินไป ก่อนอื่นต้องลดจำนวนมันให้น้อยที่สุดเท่าที่ทำได้]

        ระหว่างที่ผมกับตัวเองในหัวกำมือเอาไว้แน่นแล้วจากนั้น

        " <Shock>  "

        ผมเอามือทุบพื้นตรงที่สไลม์อยู่รอบๆอย่างแรงเกิดพลังทำลายรอบข้าง สกิลนี้เป็นหนึ่งในสกิลที่มีพลังทำลายสูงสุดของผมขอเสียมันสร้างความเสียหายได้มากก็ต่อเมื่อโจมตีเป็นกลุ่มขนาดใหญ่
        แต่ข้อดีมันร่ายเร็วและใช้กระโดดไปได้ไกลมากระยะสุดสายตาเลยก็ว่าได้ แต่ถึงจะมีสไลม์หลายตัวที่ถูกกำจัดคาที่แต่มันก็ยังคงเหลือเยอะอยู่ดี โชคดีที่แรงกระแทกครั้งเดียวแรงพอทำลายแกนกลางของมันได้

        พวกมันไม่สนใจซากสไลม์ที่ตายอยู่ข้างๆพวกมัน กับกันมันพยายามกระโดดไปมาเตรียมพร้อมที่จะพุ่งใส่ผมต่อ

        " <Souleate> "

        สกิลนี้ทำให้ผมดูดพลังเวยท์[MP]จากรอบข้างแล้วยังเพิ่มพลังต้านทาน[VIT]ให้สูงขึ้นตามสเตตัสศัตรูทั้งหมดเป็น 2 นาที ยิ่งรอบตัวมากเท่าไรผลของมันก็ยิ่งมากตาม ข้อเสียมันใช้ได้ในระยะจากตัวถึงมือผมเท่านั้นแล้วการจะใช้ได้อีกครั้งก็ต้องรออย่างน้อย30นาที 

        [ ฟื้นฟูMP: 600/1010 >> 1010/1010 ]  แล้ว        [ เพิ่มค่าVIT: 120 >> 800  / 2 นาที ] แล้ว

        ในหัวของผมมีระบบเสียงแบบเดิมตอนอัพเวลทำงานขึ้น ที่นี้ผมคงพอต้านทานดาเมจจากพวกมันได้สบายขึ้นแล้ว
        สไลม์ต่างพุ่งมาหาผมแบบเดิมๆอีกครั้ง แล้วแน่นอนผมใช่สกิลCleaveห่อพลังเวทย์ที่มือแล้วเท้าเอาไว้แล้วกำจัดมันไปที่ล่ะตัว เคล็ดลับง่ายๆอยู่ที่ [การคิด] ถ้าเราคิดว่าต้องสู่กับพวกมันทั้งหมดคราวเดียว
        มันจะทำให้การตัดสินใจของคุณกว้างเกินความจำเป็นแต่ถ้าเราคิดเฉพาะตรงหน้าหนึ่งต่อหนึ่งกับมันมันจะทำให้เราตัดสินใจได้เร็วขึ้นแล้วไวขึ้น สไลม์ที่พุ่งมาหาผมแต่ล่ะตัวผมจะกำจัดพวกมันตรงหน้าให้ไวที่สุด
        แล้วโฟกัสตัวที่พุ่งมาตัวต่อไปบ้างครั้งพวกมันพุ่งมาพร้อมกันสามสี่ตัวผมก็เลือกที่จะหลบแล้วเตรียมพร้อมสำหรับครั้งต่อไป

        [<Shock>]

        ผมร่ายมันในหัวแล้วใช้มันอีกครั้งเพื่อเพิ่มระยะห่างออกมาแล้วก็เตรียมรับการโจมตีครั้งต่อไปเป็นแบบนี้อยู่หลายนาทีแล้วในที่สุดมันก็จบลงซากสไลม์ตายอย่างอนาจบ้างตัวถูกเตะขาดสองซีกแต่บ้างตัวขาดเป็นสี่ซีก เดียวผมทำยังไงถึงได้ขาดเป็นสี่ซีกได้ล่ะ!?

        " เอาไว้ก่อนแล้วกันหวังว่าซากสไลม์คงจะขายได้บ้างล่ะนะ "
        แต่ปัญหาคือผมเอาถุงเล็กๆเพื่อมาเก็บสมุนไพรเท่านั้นด้วยซิ แล้วจะเก็บพวกมันหมดหรือป่าว พอเริ่มเก็บซากสไลม์ไปได้ห้าซากถุงก็เต็มซะแล้วเอาไงดี

        " ช่วยไม่ได้คงต้องเลือกตัวท่าทางหายากเข้าไว้แล้วกัน ถึงแต่ล่ะตัวจะน่าหายากทั้งนั้นก็เถอะ"

        ผมเทซากสไลม์ในถุงออกมาแล้วพยามยามเดินเลือกซากที่คิดว่าหายากที่สุดและสภาพดีที่สุดแต่แล้วก็ได้ยินเสียงร้องหวาดกลัวของเด็กสาวขึ้น

        " คุณแม่!! "

        เสียงมาจากข้างหน้านี้เองผมทิ้งทุกอย่างแล้วมุ่งหน้าไปทันที.....


. . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .