เมื่อเห็นว่าแม่เขาเทแป้งขาวลงในอ่างผสมกับเครื่องในหมูที่มีกลิ่นเหม็นราวกับไม่เสียดายเงินเลย เด็กน้อยยืนดูอย่างทุกข์ใจ แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพียงแต่ยืนดูอย่างเงียบๆ คอยเติมน้ำให้โจวเถาเถา
ตอนเย็นโจวเถาเถาทำไส้หมูกับกระเพาะหมูให้ลูกชายกิน เด็กน้อยประหลาดใจ
“ท่านแม่ อร่อยมากเลย”
โจวเถาเถาอารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อมองดูลูกชายกินอย่างมีความสุข
ทั้งสองกินอย่างเอร็ดอร่อย ตรงกับข้ามกับบ้านตระกูลฝูที่ตอนนี้ราวกับมีเมฆดำทมึนลอยอยู่เหนือหลังคาบ้าน
ทันทีที่นางหลี่กลับถึงบ้าน ใบหน้านางเต็มไปด้วยความโกรธทั้งมืดมนและดูน่ากลัว พอนางเห็นฝูอัน นางกอดอกแล้วด่าทอเขาทันที
“ดูสิ!เป็เพราะเ้าทีเดียวที่ไปมีปัญหากับหญิงหน้าด้านไร้ยางอายพรรค์นั้น ทำให้ครอบครัวต้องพลอยเสียหน้าไปด้วย”
ฝูอันเงียบ เขาเคยชินกับเื่แบบนี้แล้ว ทุกครั้งที่มารดาเขาโกรธหรือทะเลาะกับผู้อื่นที่นอกบ้าน พอกลับมาบ้านนางจะต้องมาระบายโทสะกับคนในบ้านเสมอ
“ครั้งหน้าเ้าไปพูดกับนังผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นให้ดีว่า ต่อไปอย่าได้เผยอหน้ามาให้ข้าเห็นอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะทุบตีนาง ข้าไม่มีวันยอมรับนางเข้าตระกูลเด็ดขาด”
นางหลี่พูดจาด้วยโทสะ นางลืมไปแล้วว่าโจวเถาเถาไม่ได้สนใจลูกชายของนางด้วยซ้ำ ตอนนั้นเองได้ยินเสียงพ่อเฒ่าฝูส่งเสียงออกมาจากในห้อง
“พล่ามอะไรของเ้าอยู่ได้! รีบไปทำกับข้าวเสียที”
ทันทีที่พ่อเฒ่าฝูพูดจบ นางหลี่ก็หุบปากลงอย่างกระดาก
ฝูอันยังคงสับฟืนต่อราวกับไม่สนใจอะไร ในสายตาของคนภายนอกไม่ว่าเขาจะโดนดุหรือต่อว่าขนาดไหนเขาก็มีสีหน้าที่เรียบเฉยตลอด เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าเพื่อนบ้านถึงได้รู้ว่าเขามีความผิดปรกติที่สมองของเขา แต่เมื่อนางหลี่จากไปแล้วฝูอันก็สับฟืนช้าลงอย่างมาก …
ในกระท่อมมุงหลังคาจากที่ท้ายหมู่บ้าน โจวเถาเถาทำขนมซานจาจากผลซานจาที่เหลือ หลังจากผ่านไปสามวันแล้วเนื้อลูกพลับก็อ่อนลง ทั้งสองคนกดลูกพลับบีบเนื้อเข้าหากัน แล้วตากแดดอีกหนึ่งสัปดาห์ก็ได้ลูกพลับแห้งแล้ว
โจวเถาเถาเหลือบมองท้องฟ้าด้านนอกเห็นว่ามืดสนิทแล้ว นางมองไปที่คนตัวเล็กที่ยืนหาวหากแต่ยังยืนกรานที่จะช่วยนางทำงาน
“หงเอ๋อ ถ้าง่วง ลูกก็ไปนอนก่อนเถอะ”
ซาละเปาน้อยส่ายหน้า “ข้าไม่ง่วง”
โจวเถาเถาตีสีหน้าเคร่งขรึม “เ้าสัญญาอะไรไว้กับแม่?”
เมื่อเสี่ยวหงเอ๋อเห็นมารดาทำท่าโกรธ เด็กน้อยหน้าซีดลงด้วยความใ “ท่านแม่หงเอ๋อผิดไปแล้ว...”
“ถ้ารู้ว่าผิดก็ไปนอนได้แล้ว ลูกไม่ได้บอกว่าอยากโตไวๆ หรอกหรือ ถ้าอยากโตก็นอนดึกไม่ได้ เด็กที่ไม่ยอมนอนจะโตช้านะ “โจวเถาเถาแกล้งพูดขู่ลูกชาย เสี่ยวหงเอ๋อถึงกับตะลึงในคำพูดของมารดา
“ข้าจะไปนอนแล้ว ท่านแม่”
“เด็กดี ..ไปนอนก่อนเถอะ” นางยิ้มพยักหน้าให้ลูกชาย โจวเถาเถาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามเพื่อทำลูกพลับแห้งที่เหลือให้เสร็จ เมื่อมองดูลูกพลับแห้งที่อยู่ในบ้าน โจวเถาเถารู้สึกหายเหนื่อย ชีวิตนางจะดีหรือไม่ดีขึ้นอยู่กับสิ่งของเหล่านี้
เมื่อนางเข้าไปในมิติลับของนาง ซานจาที่เพิ่งปลูกเมื่อคืนนี้ก็เติบโตขึ้นภายในชั่วเวลาข้ามคืน ดูเหมือนว่าอีกไม่นานก็จะออกดอกแล้ว
พอรุ่งเช้าโจวเถาเถาก็รีบไปตลาดพร้อมกับขนมซานจาสองตะกร้าใหญ่
การเคลื่อนไหวของโจวเถาเถาใน่เวลาไม่กี่วันมานี่เอง ทำให้คนในหมู่บ้านพากันประหลาดใจ เมื่อเห็นโจวเถาเถาไปไกลแล้ว ผู้หญิงชาวนาสองสามคนที่พากันเดินไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำ ก็พากันซุบซิบ
“นี่!ซุนผอไหล รู้ไหมว่าแม่ม่ายหวังไปขายขนม นางใช้ผลไม้ที่เรากินกันเป็ประจำทำขนมไปขาย”
“ขายขนมหรือ?” ซุนผอไหลแปลกใจ หญิงสวมเสื้อผ้าทั้งเก่าและขาดพยักหน้ารับ “ใช่ นางใช้ลูกซานจาทำขนม ลูกซานจาขึ้นเต็มต้นเลย ทำไมเราถึงไม่คิดทำขนมซานจาดูบ้างล่ะ”
989
