งานส่วนกลาง
เป็เวลาบ่ายว่างสามคนพ่อแม่ลูกต่างช่วยกันทำงานเตรียมหน่อไม้อยู่หลังบ้านด้วยแบ่งหน้าที่กัน พ่อฟ่านทำหน้าที่ปอกเปลือกหน่อไม้ออก ฟ่านหลิ่งซางจะเป็คนนำหน่อไม้ล้างแล้วส่งต่อไปให้แม่กู่ในการหั่นเอาไปประกอบอาหารเตรียมไปขาย
ใช้เวลาจนถึงเย็นการเตรียมหน่อไม้ก็เสร็จหน่อไม้ที่หั่นนั่นถูกเก็บไม้ในกำไลไม้เพื่อรักษาความสดไว้ พ่อฟ่านและฟ่านหลิ่งซางทั้งสองคนไปช่วยกันตักน้ำจากน้ำตกมาเพื่อใช้ในการล้างจาน รดน้ำผักหรืออาบน้ำ ส่วนแม่กู่นั้นลงมือทำอาหารมื้อเย็นโดยวันนี้จะเป็เมนูยำหน่อไม้หมูยอ เลียงใส่บวบฟักทองและเห็ดที่ได้มาในวันนี้ตบท้ายด้วยการใส่กุ้งตัวโตๆ ผัดคะน้าปลาเค็ม แม่กู่เริ่มทำเมนูที่สามพ่อฟ่านกับฟ่านหลิ่งซางเดินเข้ามาในบ้านทำให้รู้ว่าทั้งสองไปเอาน้ำมาใส่โอ่งดินเผาสองใบเสร็จแล้ว
"อีกแป๊บนึงนะ แม่หั่นคะน้าเสร็จก็ผัดได้แล้ว"แม่กู่หันไปบอกพ่อลูกทั้งสอง เมื่อทั้งสองอยู่ว่างๆก็นำจานช้อนส้อม แก้วน้ำเหยือกน้ำมาวางเตรียมไว้ไม่นานกับข้าวก็พร้อมที่จะรับประทานเมื่อรับประทานกันอิ่มเก็บจานชามล้างแล้ว ทั้งสามคนก็ได้อาบน้ำเป็ครั้งแรกของวันต่างได้รับความสดชื่นก่อนจะรีบเข้านอนเพื่อใช้แรงงานในวันพรุ่งนี้
เช้าวันใหม่ได้มาเยือนทั้งสามคนตื่นกันแต่เช้าแม่กู่รีบเข้าครัวไปทำอาหารมื้อเช้าและเตรียมในส่วนมื้อเที่ยงเอาไว้ไปกินที่ส่วนกลาง พ่อฟ่านและฟ่านหลิ่งซางทั้งสองช่วยกันรดน้ำผักข้างบ้านเมื่อเสร็จแล้วทั้งสองก็เข้าไปรับประทานอาหารมื้อเช้า ทั้งสามคนเตรียมตัวเสร็จแล้วจึงออกจากบ้านเดินกันไปยังทั่ส่วนกลาง เมื่อมาถึงจะพบกับหัวหน้าฝ่ายผลิตอย่าง ซูจ้าน พ่อของซูเหวินที่นั่งจดชื่อชาวบ้านที่มาทำงานว่าใครมาทำงานหรือไม่มาจะได้สอดคล้องกับแต้มทำงานที่ได้ซึ่งวันนี้ก็เป็เวรของหน้าฝ่ายผลิตซูจ้าน เวรจดชื่อนี้จะทำเฉพาะหัวหน้าฝ่ายผลิตและคณะกรรมการเท่านั้น
"อ้าว ฟ่านเจียนโจวมาทำงานแต่เช้าเลยนะ"ซูจ้านทักทายพร้อมอดชื่นชมชายหนุ่มที่มาทำงานแต่เช้าเลย น่าเสียดายที่ไม่ได้ฟ่านเจียนโจวเป็ลูกเขย
"ครับ"ฟ่านเจียนโจวตอบอีกฝ่ายอย่างสั้นๆ
"กู่เย่อเล่อกับฟ่านหลิ่งซางก็มาด้วยเหรอนี้"ซูจ้านมองไปยังข้างหลังฟ่านเจียนโจวเมื่อเห็นลูกเมียของอีกฝ่ายมาทำงานด้วยปกติกู่เย่อเล่อจะไม่ค่อยมาทำงานมีแต่ฟ่านหลิ่งซางที่มา วันนี้หิมะคงตกแน่ถ้ามีคนอื่นเห็นว่ากู่เย่อเล่อมาทำงาน
"ดีๆ งั้นฟ่านเจียนโจวกับกู่เย่อเล่อไปถอนหญ้าที่แปลงถั่วแล้วกันจะพาฟ่านหลิ่งซางไปทำงานด้วยไหมหรือจะให้ฉันหางานให้แกทำ"หัวหน้าฝ่ายผลิตซูจ้านถามคนเป็พ่อแม่ของเด็กสาวตัวน้อย
"พาไปด้วยครับ"
"พาไปด้วยค่ะ" ทั้งสองตอบพร้อมกันทำให้ซูจ้านพยักหน้า
"หัวหน้าซูจ้าน ผมขอสอบถามหน่อยถ้าเกิดผมจะขอแยกแต้มทำงานออกจากแต้มบ้านใหญ่มาใส่ในบ้านผมเองจะได้ไหมครับ"ซูจ้านที่ได้ยินก็ใกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมา การแยกหรือย้ายแต้มทำงานนั้นไม่ใช่เื่ยากนัก แต้มทำงานของฟ่านเจียนโจวอยู่รวมกับบ้านใหญ่ส่วนแต้มของกู่เย่อเล่อนั้นไม่ค่อยจะมีจึงได้ส่วนแบ่งตอนแจกจ่ายผลผลิตเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่จะมีใครบ้างคนได้ยินบทสนทนาของทั้งสองฝ่ายนั้นมีคนแก่ชอบเื่ชาวบ้านชาวช่องเป็กิจวัตรฟังที่ทั้งสองพูดคุยกับซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็ยายไป๋รีบนำไปบอกแก่ย่าฟ่านเพื่อนบ้านเรือนเคียงกัน(บ้านอยู่ติดกันเลย)โดยไม่ลืมใส่สีตีไข่เอาไปสักหน่อยให้มีรสมีชาติ
"ได้สิ แต่ฉันขอบอกนายตรงๆนะถ้านายย้ายขึ้นมาจริงๆแม่นายคงมีปัญหาแน่นะฟ่านเจียนโจว"หัวหน้าซูจ้านบอกกล่าวอีกฝ่ายอย่างเห็นใจ
"ครับ "ฟ่านเจียนโจวกล่าวตอบก่อนที่หัวหน้าซูจ้านจะอธิบายรายละเอียด
ทั้งจากที่คุยเื่ที่้าเสร็จแล้วทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต่างเดินไปยังแปลงที่หัวหน้าฝ่ายผลิตบอก เดินไปไม่ไกลเท่าไรก็เจอกับแปลงถั่วที่ทั้งสามทั้งทำการถอนหญ้าที่ขึ้นรอบๆต้นถั่วออกให้หมด แม่วางกระติกน้ำโบราณและตะกร้าใส่ข้าวเที่ยงไว้ที่ร่มๆ
ทั้งสามใส่หมวกสานปีกกว้างและถุงมือพ่อฟ่านและแม่กู่ให้ฟ่านหลิ่งซางถอนหญ้าในที่ร่มส่วนทั้งสองจะถอนหญ้าในที่ที่โดนแดดก่อนค่อยถอนมาในที่ร่ม ร่างกายของพ่อฟ่านเหมือนจะคุ้นเคยกับงานอย่างนี้ทำให้ถอนหญ้าได้เร็วเป็กองใหญ่แต่กลับร่างกายของแม่กู่ที่ถอดได้ไม่นานนักก็เหนื่อยเสียแล้วเหงื่อออกเต็มหน้า ลูกสาวตัวน้อยอย่างฟ่านหลิ่งซางก็ไม่แพ้แม่ตนเหมือนกันพยายามถอนหญ้าขึ้นมาจากดินด้วยมือเล็กๆบางครั้งดึงขึ้นแล้วล้มหงายหลังไปก็มีแต่ทั้งสามก็ยังคงทำงานกันต่อไปถ้าเหนื่อยก็พักแล้วทำต่อ
"เ้ารอง!!!!"
เสียงร้องดั่งะโลั้นทุ่งทั้งให้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกหันไปมองยังเสียงะโ รวมทั้งชาวบ้านที่เริ่มเข้ามาทำงานในแปลงผักหรือรอบบริเวณนั้นที่ได้ยินเสียงเรียกก็ต่างหันไปมองย่าฟ่าน ที่เดินมาโดยท่าทางที่โกรธเกรี้ยวตรงมายังสามคนพ่อแม่ลูก มีลูกสะใภ้ใหญ่อุ้มฟ่านหยวนและน้องสี่วิ่งตามหลังมา
"เ้ารองแกบ้าแล้วหรือไง ถึงได้ทำเื่แยกแต้มห้ะ"ย่าฟ่านพูดออกมาด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่ลูกชายที่เป็แรงงานหลักของบ้านแยกแต้มทำงานของตนออกไปนั่นก็หมายความว่าผลผลิตที่ได้ก็จะลดตามไปด้วย
"นั่นสิพี่รอง ทำไมพี่ต้องทำอย่างนี้ด้วยหรือว่ามีใครยุยงพี่ให้ทำอย่างนี้"ฟ่านถิงถิงบอกพร้อมหันไปมองยังพี่สะใภ้รองอย่างกู่เย่อเล่อ
ส่วนสะใภ้ใหญ่ตามแม่สามีและน้องสามีมาเงียบๆ ฟ่านเจียนโจวที่จู่ก็โดนหญิงแก่ หญิงสาวด่าก็พยายามสงบสติอารมณ์ตนพร้อมพูดด้วยเหตุผล
"ผมแค่ไปสอบถามไม่ได้คิดจะแยกแต้มออกมาครับแม่"ถึงแม้ว่าอยากจะแยกตอนนี้เพราะผลผลิตที่บ้านใหญ่แบ่งให้นั้นคือหนึ่งในส่วนสี่ที่ได้จากการผลิตซึ่งย่าฟ่านเป็ผู้แบ่งเอง
"ฉันไม่เชื่อ!! ฉันไม่ยอมให้แกแยกแต้ม แกรีบไปหัวหน้าฝ่ายผลิตว่าแกจะไม่แยกแต้มทำงานแล้วฉันจะลืมๆ เื่นี้ไปสะ"ยายฟ่านไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ลูกชายคนรองของเธอนั้นเป็แรงงานหลักของบ้าน แต้มทำงานที่ได้ก็เยอะทำให้มีอาหารกินเยอะกว่าบ้านอื่นหน่อยจึงทำให้ไม่ต้องใช้เงินของเ้าใหญ่ไปซื้ออาหารมีเงินเก็บในตัวเองและยังสามารถช่วยเ้าสามที่อยู่ในเมืองได้ด้วย เ้าสามบอกว่าถ้ามีเงินครบ 1000 กว่าหยวนสามารถเอาไปซื้อตำแหน่งพนักงานประจำโรงงานกับหัวหน้าที่รู้จักได้และจะพาแม่คนนี้เข้าไปอาศัยอยู่ในตัวเมืองอำเภอด้วย แล้วทำไมเธอจะไม่อยากย้ายไปอยู่ในตัวเมืองอำเภอละ เงินก็เกือบใกล้ครบอีกไม่กี่ร้อยหยวนแล้วด้วยถ้าไม่รวมที่เธอเอาเงินไปลงทุนกับลูกสาวเพื่อจะเอาเงินสินสอดที่ได้มาเป็เงินเก็บใช้ชีวิตในเมืองหลังจากย้ายไปอยู่กับเ้าสาม เธอจะไม่ให้เ้ารองแยกแต้มออกไปเด็ดขาดเพื่อเป็การทำลายแผนที่เธอตั้งใจไว้ด้วย
"ผมขอยืนยันคำเดิมครับ ว่าไม่ได้จะแยกแต้มออกมา"ฟ่านเจียนโจวยืนยันคำเดิม
"เ้ารอง!! ั้แ่แกฟื้นขึ้นมา แกก็กล้าไม่ฟังคำแม่แกเลยนะ!!"ย่าฟ่านที่สังเกตลูกชายคนรองั้แ่ฟื้นมาก็เปลี่ยนไปไม่เชื่อฟังเธอเหมือนเดิม
"แม่ค่ะ ต้องเป็เพราะนังกู่เย่อเล่อแน่เลยที่บอกพี่รองทำเื่อย่างนี้เหมือนก่อนที่เป็อย่างนี้เสียที่ไหนกัน"ฟ่านถิงถิงไม่หยุดใส่น้ำมันเข้าไปในกองไฟเพิ่ม
"น้องรองเปลี่ยน.."ยังไม่ทันที่สะใภ้ใหญ่จะว่าน้องสามี กู่เย่อเล่อที่ยืนฟังเื่นี้อยู่สักพักก็ทนไม่ไว้คนจะปล่อยให้สามีตนโดนคนพวกนี้รุมกัน
"พอสักที!!!"กู่เย่อเล่อะโออกมาลั่น
"แม่สามีค่ะ แม่"
"ฉันไม่ใช่แม่แก!! แล้วฉันก็ไม่นับแกกับลูกสาวแกเป็คนในครอบครัวของฉันด้วย!!!"ย่าฟ่านพูดแทรกกู่เย่อเล่อรวมถึงนิสัยของย่าแก่ที่เห็นแก่ตัวจนทำให้อีกฝ่ายหมดความอดทนกับยายแก่คนนี้เสียแล้ว
"อีแก่!! คิดว่าฉันกับผัวฉันไม่รู้เื่ที่แกไม่ยอมให้เราแยกแต้มทำงานออกมาหรอ"กู่เย่อเล่อะโออกมาให้ชาวบ้านรอบๆ ได้ยินกันหมด
"แกพูดเื่อะไรของแก อีบ้า!!"ย่าฟ่านที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาก็ทำหน้าไม่รู้เื่ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไรแม้ในใจจะร้อนรน
"เื่อะไรนะหรอ ก็เื่เงินเก็บที่จะไปซื้อตำแหน่งให้ลูกรักคนที่สามของคุณแม่ไงล่ะคะ"เื่นี้เป็ความทรงจำจากร่างนี้ที่เธอได้รู้เกี่ยวกับแม่สามีที่ไม่ปล่อยลูกคนรองไปทั้งๆ ที่แยกบ้านกันอยู่แล้ว กู่เย่อเล่อนั้นไปได้ยินเื่นี้เข้าโดยบังเอิญในใจของกู่เย่อเล่อนั้นทั้งโกรธแม่สามีและอยากได้เงินนั้นด้วยจึงนำเื่นี้ไปบอกสามีตนแต่ฟ่านเจียนโจวกลับไม่เชื่อทำให้กู่เย่อเล่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงจึงต้องปล่อยเื่นี้ไป
"ถ้าบ้านรองของเราแยกแต้มทำงานออกไปก็จะทำให้เงินเก็บที่จะเอาไปให้ลูกรักของคุณแม่ซื้อตำแหน่งก็ช้าลงใช่ไหมคะ"กู่เย่อเล่อกล่าวออกมาทำให้ชาวบ้านต่างเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกัน ย่าฟ่านที่เห็นอย่างนั่นก็คงคิดได้ว่ามันเป็ปัญหาใหญ่แน่ถ้าใครเอาเื่นี้ไปแจ้งทหารแดง ใบสัญญาซื้อขายตำแหน่งก็อยู่ที่เธอถ้าถูกจับได้อนาคตเ้าสามกับการไปอาศัยอยู่ในตัวเมืองอำเภอได้จบสิ้นแน่
"แก!! แกโกหก!! นังแพศยา!!!"ย่าฟ่านที่โกธรจนเืขึ้นหน้า ชี้หน้ากู่เย่อเล่ออยากจะฆ่านังนี่ให้ตายไปเสีย
"นี้มันหมายความว่ายังไงกันคะ คุณแม่!!"สะใภ้ใหญ่อย่างปี๋ซินอี๋ที่ได้ยินกู่เย่อเล่อพูดออกมาเื่เงินเก็บแม่สามี นั้นมันเงินที่สามีเธอส่งมาให้แต่แม่สามีจะเอามันไปซื้อตำแหน่งให้น้องสาม
ฟ่านถิงถิงที่ได้ยินก็ใถ้าแม่กับพี่สามถูกจับไปเพราะเื่ซื้อขายตำแหน่งงานจะมีผู้ชายจากตัวอำเภอที่ไหนมาขอเธอแต่งงานออกไปเมื่อบ้านเดิมของเ้าสาวมีเื่น่ารังเกียจเช่นนี้ แล้วจะยังเื่สาวรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเธออีกล่ะพวกนั้นได้ซ้ำเติมเธอแน่ เมื่อฟ่านถิงถิงไปโอ้อวดว่าตัวเองจะได้แต่งงานไปอยู่ในตัวเมืองอำเภอแน่แค่คิดใบหน้าของเด็กสาวก็ซีดขาวลงไป
"ถ้ายังมียางอายกันอยู่ก็ไปคุยเื่นี้ที่บ้าน!!"เสียงพูดของปู่ฟ่านดังขึ้นมาขัดพวกคนตระกูลฟ่านไม่ให้ทำเื่ละอายไปมากกว่านี้ แค่นี้ตัวปู่ฟ่านเองก็ละอายจนไม่กล้าจะออกจากบ้านไปพบหน้าใครแล้ว
1K
