Decoy Protagonist

ตอนที่ห้าสิบเจ็ด Divine

มันมีคำกล่าวว่าต่อหน้าเทคโนโลยีที่เราไม่เข้าใจมนุษย์เราจะคิดว่าเป็นสิ่งที่เทพเจ้ากระทำ

หากเราพิจารณาจากที่มีคนบางคนบูชาแอสทรัลบีอิ้งไม่ต่างกับเทพเจ้าแล้ว

ความจริงแล้วมนุษย์เราอาจจะไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยก็ว่าได้

การที่ผมเห็นพวกเขาใช้อาวุธแต่ละอย่างได้แบบ

“ผิดวัตถุประสงค์”

ทำให้ผมถึงกับขนหัวลุเหมือนกับเห็นเด็กเอาถุงยางอนามัยมานอนหนุนเล่นหรือคนเอานิวเคลียร์มาผสมน้ำดื่มเล่น

หากผมยังเป็นคนธรรมดาอยู่หรือแค่คนที่มีความสามารถทางเทคโนโลยีบางส่วนเท่าที่สมองของมนุษย์ปรกติจะรับได้ผมคงต้องเข้าไปผจญภัยในเมืองจักรกลและค่อยๆจัดการแต่ละคนด้วยการหายตัวและแผนการต่างๆชิงไหวชิงพริบมากมาย

แต่ผมเริ่มเข้าใจเด็กสาวหัวชมพูขึ้นมานิดๆแล้วว่าทำไมเธอถึงเอาชนะแอสทรัลบีอิ้งที่มีความสามารถดุจดั่งเทพเจ้าในสายตาของมนุษย์ที่ล้าหลังได้

เพราะพวกเขาก้าวหน้าและทรงพลังมากเกินไป

จนการวางแผนการที่ซับซ้อนกว่านั้นไม่จำเป็นแต่อย่างใด

แป๊ะ

ผมดีดนิ้วเทคนิคที่ผมเลี่ยนแบบมาจากคนในเรื่องที่มักใช้การเคลื่อนไหวบางอย่างกำหนดสมาธิเรื่องที่ตนเองต้องการจะทำ

ไม่ได้หมายความวว่าการดีดนิ้วนั้นทำให้เราใช้พลังพิเศษ

แต่คือสัญยาณว่าเราจะใช้พลังพิเศษแบบใดต่างหาก

ไอน้ำได้ปรากฏรอบๆเมืองจักรกล

พร้อมกับกลายเป็น “เลนส์”วาดรูปภาพบางอย่างบนท้องฟ้า

ทุกคนในเมืองจักรกลตอนแรกนั้นนึกสนุกคิดว่ามีใครวาดภาพบนท้องฟ้าเล่นๆ

แต่ตอนหลังพวกเขาไม่สนุกแล้วเมื่ออุปกรณ์เทคโนโลยี“ล้ำสมัย” ที่พวกเขาใช้อยู่นั้นหยุดทำงานลง

และชิ้นส่วนต่างๆนั้นหลุดออกจากกันค่อยๆไปรวมกันบนท้องฟ้าที่ตอนนี้ราวกับมีคนเอาสีเทียนมาเขียนเป็นลวดลายต่างๆบนท้องฟ้า

ที่คนที่ไม่รู้คงนึกว่าเป็นภาพวงเวทย์หรือภาพตามคำทำนายอวสานโลก

แต่ความจริงแล้วมันเป็นแค่เทคโนโลยีของแอสทรัลบีอิ้งธรรมดา

ไม่ใช่ระดับสูงด้วยซ้ำ

มันเรียกว่าคือส่วนย่อยของความสามารถ

The Fabricator

ของผมด้วยซ้ำ

ในการสร้างสรรค์อุปกรณ์อย่างหนึ่งขึ้นมาด้วยHardlight แสงที่แข็งตัว

ได้กลายเป็นจักรกลขนาดยักษ์ที่รวบรวมจักรกลอื่นๆ

เปลี่ยนเครื่องจักรกลในเมื่องจจักรกลให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตนเอง

ตอนแรกเริ่มจากอุปกรณ์ทันสมัยตอนหลังเริ่มกลายเป็นโลหะทุกอย่างในนครจักรกลไม่เว้นแม้แต่ฟันปลอมหรือแขนเทียมขาเทียมของแต่ละคนก็ตาม

ล้วนหลุดออกจากร่างกายอย่างง่ายดาย

คนที่ใส่แขนเทียม ขาเทียม ตาเทียม

กลายเป็นคนร่างกายพิการอีกครั้งราวกับหนังตลกที่ทำให้ทุกคนในเมืองจักรกลไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับอะไร

แม้แต่นครจักรกลก็ยังมีคนที่หมอบกราบกับพื้นเพื่ออ้อนวอนต่อเทพเจ้าที่พวกเขาเห็นอยู่บนท้องฟ้า

ผมชะงักเล็กน้อยก่อนหันไปถามเซย์

“เซย์เธอว่าอ่างอาบน้ำของพวกเรานั้นควรจะสีอะไรดี?”

“ชมพู”

เซย์ตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล

ผมพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนสีของเครื่องจักรที่คนก้มหน้ากราบไหว้ให้กลายเป็นสีชมพูด้วยพลังพิเศษในการเปลี่ยนสี