ดูเหมือนว่า ชายหนุ่มจะลืมหล่อนไปชั่วขณะ ร่างสูงผลุดลุกจากเก้าอี้ตัวหนาใหญ่เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เขาก้าวยาว ๆ ไปยังโทรศัพท์แล้วยกหูขึ้นพูดอะไรที่น้ำรินไม่เข้าใจสักอย่าง สักพัก ร่างสูงสง่าก็เดินเนิบ ๆ มาหยุดอยู่เบื้องหน้าหล่อน ซึ่งตอนนี้ก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเขานัก สายตาที่เอาแต่จ้องพื้นพรมสีแดงราวกับว่ามันมีอะไรที่น่าสนใจนักหนา มือข้างหนึ่งกำแน่นที่ชายเสื้อจนตึงเพราะความเกร็ง ส่วนอีกมือหนึ่งกุมที่คอเสื้อไว้แน่น น้ำรินเหลือบเห็นปลายรองเท้ามันปลาบอยู่บนพื้นพรม ตรงหน้า
“ในเมื่อ..หาเ้าของแหวนนั่นพบ และเขาคนนั้นได้จากไปแล้ว มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก ส่วนแหวนที่หายไป ฉันไม่ได้้าจะได้คืนนักหรอก ตอนนี้ เธอ..ไปได้ เธอเป็อิสระแล้ว จะไปไหนก็เชิญ..”
“อ่ะ..ฮ๊ะ!” เป็ไปได้ยังไง เขายอมปล่อยหล่อนไปง่าย ๆ อย่างนี้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ แวบหนึ่งน้ำรินรู้สึกดีใจที่เขาไม่เค้นที่จะเอาแหวนวงนั้นคืน ทำไม..ถึงได้ง่ายดายอย่างนี้ล่ะ แสดงว่า..หล่อนเองก็รอดพ้นจากข้อหาการเป็ขโมย เป็อิสระแล้ว..ที่จริงหล่อนสมควรจะดีใจไม่ใช่หรือ แต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนโดนทอดทิ้ง ไร้ประโยชน์ ไร้ค่า นี่เขาจะให้หล่อนไปจริง ๆ น่ะหรือ แล้วจะไปไหนล่ะ เงินไม่มีสักบาท ที่นี่มันเป็ที่ไหนของญี่ปุ่นยังไม่รู้เลย ทำไมเขาถึงได้พูดง่าย ๆ อย่างนั้นออกมาได้ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็คนพาหล่อนมาเองไม่ใช่หรือ ประสบการณ์ที่หล่อนออกไปข้างนอกเพียงลำพังโดยที่ไม่มีคนของเขา ทำให้หล่อนหวาดกลัวที่จะไปผจญภัยข้างนอกคนเดียว
“เอ่อ..คุณฮิโรยูกิ ถ้าฉันจะขอ..อยู่ที่นี่จะได้ไหม? ให้ทำงานอะไรก็ได้ เป็คนงานในบ้าน เป็คนใช้ หรือคนสวนก็ได้ ฉันทำได้ทั้งนั้น ได้โปรดอย่าส่งฉันออกไปข้างนอกเลย”
“อะไรกัน..เธอไม่อยากออกไปจากที่นี่หรอกหรือ? ที่ผ่านมา เธอคิดจะหนีตลอดนี่นา..เอาสิ โอกาสมาถึงแล้วฉันจะไม่บังคับเธออีกต่อไป จะไปแจ้งตำรวจ หรือไปป่าวประกาศว่าฉันจับตัวเธอมาหรืออะไรก็ได้ที่อยากทำ เธอไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว หลังจากนี้ก็เป็การง่าย ที่ฉันจะสืบหาว่ากระดูกของหล่อนอยู่ที่ไหน อ้อ! และที่สำคัญ ฉันี้เีรำคาญที่จะต้องคอยระวังเวลาที่เธอแอบหนีออกไปจากที่นี่”
“คุณ!” ยังไม่ทันที่จะเอ่ยวาจาใด ๆ ออกไป ชายหนุ่มก็เรียกให้ทานากะเข้ามา การสนทนาในภาษาที่หล่อนไม่เข้าใจ ่เวลานั้นน้ำรินเห็นทานากะมองมายังหล่อนเป็ระยะ ๆ ก่อนจะพยักหน้าโค้งคำนับให้ฮิโรยูกิ สักพักชายผู้เป็นายก็หันมาทางหล่อน มองด้วยสายตาเ็า ว่างเปล่า ก่อนจะเดินผ่านหน้า แล้วหันหลังออกจากห้องไป
“คุณ..เป็อิสระแล้ว ขอให้โชคดีนะครับ” พูดจบ ร่างของบอดี้การ์ดหนุ่มก็เดินหันหลัง จากไปอีกคนเหมือนกับเ้านายของเขา จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว เอาอีกแล้วความรู้สึกเดียวดาย อ้างว้างเหมือนถูกทอดทิ้ง มันกลับมาหาหล่อนเป็ครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แข้งขาที่อดทนยืนนิ่งไม่ไหวติงเป็ชั่วโมง กลับหมดเรี่ยวแรง อ่อนล้าลงไปแทบจะทันที
ร่างเล็กทรุดตัวนั่งลงบนพื้นพรมหนานุ่มอย่างหมดแรงกำลัง ในหัวของหล่อนตอนนี้ รู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาอะไรมาทับอยู่บนหัวจนคิดอะไรไม่ออก อาการสับสน มึนงง เต็มไปหมด เป็ครั้งแรก ที่น้ำรินรู้สึกไม่อยากไปจากอาณาเขตการคุ้มครองของเขา..แม้เพียงสักนิดเดียว..
“จะดีหรือครับท่าน หล่อนอาจจะไปแจ้งความกับตำรวจ ท่านอาจจะเดือดร้อนได้นะครับ"
“หึ! ผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางทำอย่างนั้นได้หรอก แค่ออกไปนอกรั้วบ้านฉัน ยังไม่กล้าเลย” ชายหนุ่มนิ่งเฉยในยามที่สั่งการคนสนิท ร่างสูง ผินหน้าออกไปทางระเบียง สายตาคมที่ฉายแววร้ายกาจมองเลยออกไปไกลยังตึกสูงระฟ้าหลากหลาย อย่างไม่ได้สนใจที่ใดเป็พิเศษ ไม่มีใครล่วงรู้ ว่าเขามีแผนการอะไรอยู่
เวลาล่วงเลยมาจนถึงเช้าั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเล็กผอมบางนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างพุ่มไม้หนาริมถนน ด้วยไม่รู้ว่าจะไปทางไหน หญิงสาวนอนคุดคู้อยู่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่ อาการสั่นนิด ๆ จากอากาศที่หนาวเหน็บของค่ำคืนที่ผ่านมา หล่อนไม่กล้าที่จะก้าวขาไปให้พ้นจากรั้วบ้านหลังใหญ่ของเขา
หิว.. คือความรู้สึกแรกของการรู้สึกตัว เพราะเมื่อวาน ข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้องเลยแม้แต่คำเดียว ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายนักนะ นี่ใช่ไหมที่เป็บทลงโทษ เขารู้อยู่แล้วว่าหล่อนไม่มีทางไปอย่างแน่นอน ใช่สินะ..คนที่หมดประโยชน์ก็ถูกปฏิบัติอย่างนี้ ในแบบของเขา บุรุษหนุ่มที่มากพร้อมด้วยอำนาจมากมาย อิทธิพลล้นเหลือ คนที่ทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจ้า
ในห้องเล็กที่เป็ส่วนหนึ่งของคฤหาสน์ บอดี้การ์ดหนุ่มและเ้าของบ้านกำลังดูหน้าจอโทรทัศน์วงจรปิดที่มีหลายตัว ติดตั้งกันเต็มพื้นที่ผนังห้องตามจำนวนกล้องวงจรปิดรอบตัวบ้าน ดูเหมือนว่าบริเวณประตูเหล็กบานใหญ่มีสิ่งผิดปกติ เ้านายหนุ่มสั่งให้ลูกน้องซูมกล้องลงไป ณ จุดนั้น ภาพที่สะท้อนกลับมาค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น เป็หญิงสาวหน้าตามอมแมม ที่บังเอิญเงยหน้ากะพริบตาปริบ ๆ มองกล้องวงจรปิดที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิดโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้าจากการนอนขดมาทั้งคืน ร่างเล็กค่อย ๆ เดินไปเหยียบยืนบนกระถางต้นไม้ซึ่งทำจากหินอ่อนที่อยู่แถว ๆ นั้น พยายามเขย่งเท้ากดกริ่งรัวถี่
“หล่อนไม่ได้ไปไกลจากที่นี่เลยนี่ครับ”
“เห็นไหมล่ะ ว่าหล่อนไม่มีทางไปไหนได้หรอกทานากะ ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ ดูซิว่าจะทนไปได้สักกี่น้ำ”
“แต่..ท่านครับ หล่อนไม่ใช่คนที่นี่ ไม่มีทางไป..”
“อย่าไปสนใจเลยทานากะ ตัวหล่อนเอง้าหนีไปจากที่นี่อยู่แล้วนี่” ร่างสูงสง่ายักไหล่อย่างคนถือดี หันมาตบที่ไหล่หนาของคนสนิทสองครั้ง ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้ แล้วเดินหายลับไปจากห้องเล็กนั่น โดยไม่สนใจไยดีกับแววตาใสซื่อที่ส่งมาทางกล้องวงจรปิดเลยสักนิด
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>พระเอกใจร้ายยยยยย ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ
44K
