ฟานอวี้นั่งลงข้างๆ คนสนิทของตน จางเหยาและหานชิงต่างก็ใที่แม่ทัพได้ยินสิ่งที่ตนพูดคุยกัน
" งานที่ข้าให้เ้าไปทำ สืบมาว่าอย่างไรบ้าง "
จางเหยาเอ่ยบอกทุกอย่างที่สืบรู้กับท่านแม่ทัพ
" หึ ตกลงคนที่เป็สามีของฝูหรง ก็คือลูกพี่ลูกน้องกันกับนางสินะ และนั้นก็คือสหายข้าอีกต่างหาก "
" ขอรับ คุณชายจื่อยวนคือพี่ชายของฮูหยิน แต่ตอนนี้ย้ายกลับมาอยู่ที่แคว้นชินลาดังเดิมแล้ว ก่อนหน้านี้ฮูหยินเข้าไปอยู่ที่นั้นในฐานะฮูหยินรอง "
จางเยาเอ่ยบอกสิ่งที่ตนรู้
" จื่อยวนแต่งงานแล้วเช่นนั้นหรือ ทำไมข้าถึงไม่เห็นรู้เื่นี้ เ้านี่แต่งงานก็ไม่บอกข้าสักคำ "
ฟานอวี้บ่นถึงสหายตนที่ไม่ได้พบกันนาน หานชิงจึงเอ่ยขึ้นกับความสงสัยของตน
" เหตุใดกันถึงไม่อยู่ในฐานะน้องสาวอย่างที่ควรจะเป็ "
" เท่าที่ข้าสืบรู้มาเห็นว่าเป็เพราะมีคนใหญ่คนโตในเมืองนั้นพึงใจในตัวฮูหยิน จนเคยฉุดฮูหยินไปในวันที่เดินทางไป จากนั้นคุณชายจื่อยวนจึงได้ประกาศว่าฮูหยินคือฮูหยินรองขอรับ "
ฟานอวี้นั่งนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมา
" เป็เช่นนี้เองหรอกหรือ แล้วฮูหยินไปทำอะไรที่แคว้นซางไห่กัน เ้าพอจะรู้หรือไม่ "
หานชิงเอ่ยถามสหายตนอีกครั้ง
" เื่นี้ข้าน้อยไร้ความสามารถสืบไม่ได้จริงๆขอรับ ดูเหมือนว่าเื่นี้จะเป็ความลับอย่างมาก แต่คนที่นั้นก็เอ่ยบอกเพียงแค่ว่าทั้งคุณชายจื่อยวนและฮูหยินต่างก็อยู่ที่นั้นไม่ถึงปีขอรับ ก็ย้ายกลับมาก่อนจะเกิดศึกเพียงแค่ 1 เดือน อีกอย่างดูเหมือนว่าคุณชายจื่อยวนจะไม่ได้มีฮูหยินหรือแต่งงานจริงๆขอรับ"
" แปลกจริงๆ ทำไมถึงดูซับซ้อนถึงเพียงนี้ล่ะ ฮูหยินกับตระกูลหลานนี้เป็มายังไงกันแน่ "
หานชิงเอ่ยขึ้นมากับข้อสงสัยของตน ฟานอวี้อดที่จะนึกถึงคำพูดของฮ่องเต้และองค์ชาย ที่มักจะเอ่ยเป็นัยให้ตนคิดอยู่เสมอ เกี่ยวกับฮูหยินของตน
" แต่เท่าที่ข้าน้อยสังเกตุดู ข้าน้อยคิดว่าฮูหยินคงไม่ได้คิดร้ายกับท่านแม่ทัพเป็แน่ขอรับ เพราะเท่าที่หานชิงเล่าเื่ที่โรงเตี๊ยมให้ฟัง ฮูหยินคงเป็ห่วงท่านแม่ทัพมากจนรีบมาถึงนี้เช่นนี้ แต่สามารถขึ้นไปอยู่บนหลังคาได้นี่คงไม่ธรรมดาเป็แน่ "
ฟานอวี้ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเื่นั้นอีกครั้ง ทั้งสามพูดคุยกันอยู่นานจนฝูหรงเดินออกมาจากห้อง
" เ้าตื่นแล้วหรือ "
หานชิงและจางเหยาลุกขึ้นให้ฮูหยินตนนั่ง
" พี่ชินลี่อยู่ไหน ข้าไม่เห็นพี่ชินลี่เลย "
เมื่อได้ยินฮูหยินเอ่ยถามจางเหยาและหานชิงคุกเข่าลงพร้อมกัน ทำให้ฝูหรงแปลกใจและใพร้อมกัน ฝูหรงหันไปหาฟานอวี้
" ไม่เกี่ยวกับพี่นะ สองคนนี้ทำเื่ทั้งหมดเอง เ้ารอฟังคำพูดของสองคนนี้เถอะ พี่เองก็พึ่งรู้ก่อนเ้าไม่ถึงชั่วยามนี่เอง "
ฝูหรงหันไปหาสองคนอีกครั้ง จางเหยาจึงเอ่ยขึ้น
" ข้าน้อยและหานชิงทำเื่ที่ไม่ควรกับชินลี่ขอรับ แต่เราทั้งสองจะรับผิดชอบกับการกระทำทุกอย่างขอรับ "
" ข้าน้อยและจางเหยามีใจให้ชินลี่ทั้งคู่ จึงตกลงกันว่าจะดูแลและรับผิดชอบชินลี่ขอรับ "
ฝูหรงหันไปมองหน้าฟานอวี้ที่นั่งเงียบอยู่อีกครั้ง ฟานอวี้ยิ้มแห้งออกมาทันที ก่อนจะรีบหุบยิ้ม เมื่อสบตาที่จ้องมองด้วยสายตาที่ดุอยู่ในที
" เ้าสองคนรังแกคนของข้าเช่นนั้นหรือ ชั่งกล้าเหลือเกินนะ บ่าวเป็เช่นนี้แล้วนายของเ้าล่ะ "
" พี่ไม่เกี่ยวนะฝูหรง เ้าสองคนนี้ทำเื่นี้เอง "
" ฮูหยินอย่าโทษท่านแม่ทัพเลยขอรับ ข้าน้อยสองคนคิดทำเื่นี้เอง เป็เพราะดื่มมากไปจนขาดสติ ขอฮูหยินโปรดลงโทษด้วยเถอะขอรับ "
" เราทั้งสองชอบชินลี่จริงๆ นะขอรับ "
หานชิงและจางเหยาเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
ฝูหรงแม้จะโกรธคนสนิทของคนตัวโตมากเพียงใด แต่เพราะทุกอย่างก็ต้องรอให้ชินลี่เป็คนตัดสินใจเอง
" ข้าจะลงโทษเ้าทั้งสองแน่ หากพี่ชินลี่้า ตอนนี้พี่ชินลี่อยู่ที่ไหน "
" ชินลี่ยังคงหลับอยู่ขอรับ "
" นี่พวกเ้าทำเช่นไรพี่ชินลี่ถึงยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก "
" เออ ฝูหรงอย่าพึ่งถามตอนนี้เลยนะว่าสองคนนี้ทำเช่นไร"
" ทำไมกันล่ะ เ้าสองคนทำรุนแรงอะไรกับพี่ชินลี่จนล้มป่วยเช่นนี้กัน ข้าอยากรู้ "
ฟานอวี้ถึงกับใกับคำพูดของฮูหยินตน จนต้องรีบไล่คนสนิทออกไปเตรียมอาหาร
" เ้ารีบไปเตรียมอาหารเถอะ ข้าหิวแล้วเ้าไม่หิวหรือฮูหยิน พี่หิวแล้วนะ "
หานชิงและจางเหยารีบออกไปเข้าครัวทันที
ฝูหรงมองตามคนทั้งสอง แต่ฟานอวี้ก็ทำทีเป็เจ็บาแ
" คงต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลแล้วเ้าค่ะ กลับเข้าด้านในเถอะเ้าค่ะท่านแม่ทัพ "
" อืม ถ้างั้นเข้าไปรอข้างในเถอะ นี่ก็เริ่มมืดแล้ว "
ชินลี่ที่ตื่นขึ้นมาได้ยินเื่ราวทั้งหมดกลับไปนั่งที่เตียงอีกครั้ง ภายในใจรู้สึกสับสนเป็อย่างมาก หากตนอยู่กินกับชายสองคนพร้อมกัน ผู้คนจะติฉินนินทาเพียงใดกัน อีกทั้งก็ยังไม่รู้ว่าฝูหรงและแม่ทัพจะลงเอ่ยเช่นไร
ในเรือนป่าไผ่ในหุบเขา ว่านชิงใส่ยาให้องค์ชายก่อนที่จะพันแผลให้ จึงทำให้ว่านชิงและซีกวนใกล้ชิดกันมากขึ้น
" ตัวเ้าหอมจัง พึ่งอาบน้ำมาสินะ "
" เพคะ "
" ขอบใจที่เ้าตามมาช่วยข้า "
" คุณหนูส่งข่าวมาเพคะ หม่อมฉันเลยได้ตามมา"
" อ่อ เช่นนี้เองหรอกหรือ คิดว่าเ้าจะเป็ห่วงข้าจนตามมาเสียอีก "
" องค์ชายมีองครักษ์มากมายว่านชิงไม่จำเป็ต้องติดตามองค์ชายหรอกเพคะ หม่อมฉันทำแผลเสร็จแล้ว ขอตัวก่อนนะเพคะ "
ว่านชิงเดินออกไปจากห้องขององค์ชาย ส่วนคนที่าเ็ก็มองตามจนลับตา
" ทำไมเ้าถึงได้เ็ากับข้าถึงเพียงนี้ว่านชิง "
องค์ชายคิดถึง่เวลาเก่าๆ บนเขากู่หลาน ทั้งตนและเหล่าศิษย์น้อง ร่วมถึงว่านชิงที่อาศัยฝึกวรยุทธด้วยกันมาั้แ่เด็ก
" ก่อนนี้เ้าไม่ได้เ็ากับข้าถึงเพียงนี้เลย เหตุใดท่าทีเ้าถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ "
จินหยางเดินเข้ามาในห้องพร้อมอาหาร เห็นองค์ชายมีใบหน้าเศร้า จึงรู้ได้ทันทีว่าเพราะเหตุใด
" เหตุใดองค์ชายจึงไม่เอ่ยความรู้สึกที่แท้จริงกับนางพะยะค่ะ หากบอกนางแล้วอาจจะเข้าใจกันมากกว่านี้ก็ได้ "
" เ้าคิดเช่นนั้นหรือ ข้าว่านางคงไม่มีใจให้ข้ามากกว่า คนที่นางมีใจให้คงจะเป็ท่านหมอจื่อยวนต่างหากล่ะ "
" แต่ท่านหมอก็ไม่ได้สนใจว่านชิงนะพะยะค่ะ หากท่านหมอสนใจว่านชิงป่านนี้คงรับว่านชิงไปอยู่ด้วยแล้ว องค์ชายควรจะใช้โอกาสนี้ทำให้ว่านชิงมีใจนะขอรับ "
องค์ชายซีกวนคิดตามคำพูดของคนสนิท แม้จะเป็คนที่ชอบกินเที่ยวดูเสเพล ไปที่ใดก็ไม่เคยขาดอิสตรีเลยสักครั้ง แต่ก็อยากมีคนที่รู้ใจอยู่ด้วยกันเช่นคนอื่นๆ
" ข้าควรจะใช้โอกาสนี้ทำให้ว่านชิงหันมาสนใจเช่นนั้นหรือ นางจะสนใจข้าจริงๆ นะหรือ นางมักจะเ็าใส่ข้าเสมอ "
" ก็เพราะองค์ชายมักจะทำตัวเสเพลไปที่ใดก็มักจะไม่เคยขาดอิสตรีนะสิพะยะค่ะ ขนาดแผลที่ได้มาครั้งนี้ก็ยังได้มาจากสตรีที่องค์ชายกำลังจะ เออ "
" พอเถอะ ตกลงเ้าจะช่วยข้าหรือว่าจะตอกย้ำข้ากันแน่ "
องค์ชายเอ่ยกับคนสนิทของตนทันที เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนทำ ก็นึกละอายขึ้นมา
" เช่นนี้สินะเ้าถึงเ็ากับข้านัก ข้าจะใช้โอกาสนี้ทำให้เ้ามีใจกับข้าให้ได้ "
องค์ชายเอ่ยขึ้นแม้ภายในใจยังสับสนว่าตนนั้นคิดเช่นไรกับคนตัวเล็กกันแน่ แม้ภายในใจจะคิดถึงเสมอแต่ก็มักจะมีภาพของใครบ้างคนที่คอยวิ่งตามอยู่ในหัว แต่เพราะความใกล้ชิดที่มีมากจึงคิดว่าตนนั้นชอบว่านชิงมานานแล้ว
ว่านชิงยังคงอยู่ในครัวทำอาหารให้กับคนตัวโต จินหยางเดินเข้ามาช่วย ก่อนที่จะยกอาหารไปตั้งโต๊ะ
" อาหารน่ากินจัง เ้ากับจินหยางมานั่งทานกับข้าเถอะ ที่นี่เรือนของเ้า ไม่ใช่ในวัง "
จินหยางนั่งลงก่อน ว่านชิงจึงนั่งลงตาม ซีกวนคีบอาหารให้คนตัวเล็กอย่างเอาใจ ว่านชิงก็ทานโดยที่ไม่ได้คิดอะไร
" ข้ารู้สึกปวดแผล เ้าช่วยอยู่เป็เพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่ "
" พี่จินหยางก็อยู่ เหตุใดหม่อมฉันจะต้องอยู่ด้วยล่ะเพคะ "
" เพราะจินหยางมือหนัก และอีกอย่างก็จะต้องเฝ้ายามด้วย หากพวกมือสังหารบุกเข้ามาอีกเราจะทำเช่นไรล่ะ "
" เหตุผลฟังไม่ขึ้นเพคะ จะมีใครมาบุกที่นี่ได้ ทางเข้าหม่อมฉันก็วางกับดักไว้หมดแล้ว "
1K
