บันทึกรักวัยใส

หลังเลิกเรียน

หลังจากได้ยินเสียงระฆังต้นรักก็รีบเก็บสัมภาระลงกระเป๋าทันที น้ำฝนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกแปลกใจเพราะโดยปกติเพื่อนของเธออย่างต้นรักมักจะไม่รีบ เธอมักจะรอก่อนอย่างน้อยก็20นาทีหลังระฆังดัง เมื่อเห็นดังนั้นน้ำฝนจึงถามต้นรักว่า

"รีบไปไหน เพิ่งหมดคาบเองนะ"

"วันนี้รักรับกลับบ้านน่ะ"

"หือ..มีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านหรือเปล่ารัก"

"ไม่มีอะไรหรอก เราแค่อยากกลับบ้านเร็ว ๆ เท่านั้น"

หลังจากที่ต้นรักตอบกลับไป เธอก็ลุกขึ้นและลาน้ำฝน

"รักไปก่อนนะฝน"

"โอเค"

"เดี๋ยวคืนนี้รักโทรหานะ"

"อื้อ" น้ำฝนโบกมือลาจนเพื่อนลับสายตา ส่วนตัวเองก็นั่งเก็บของ ของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน

.

.

.

"อ้าว พี่รักวันนี้ลงมาไวจัง" เป็๲ต้นน้ำน้องชายของเธอที่ทักขึ้น

"แล้วไม่ดีเหรอน้ำ"

"ดีสิ"

"แล้วถามทำไมเนี่ย"

"แหม ก็แค่แปลกใจเท่านั้นเอง ปกตินะน้ำรอจนรากงอกติดกับเก้าอี้พี่ก็ยังไม่ลงมาเลย"

"เว่อร์ตลอดเลยน้ำ" ต้นรักส่ายหัวกับความเว่อร์ของน้องชายเธอ

"งั้นน้ำโทรหาแม่เลยนะ"

"อื้อ" เธอพยักหน้า

.

.

.

อาหารเย็น

เย็นวันนี้ก็เป็๲เหมือนตอนเย็นของทุก ๆ วันที่ทุกคนได้แก่ คุณแม่ ต้นน้ำและต้นรัก นั่งทานข้าวเย็นด้วยกันแต่สิ่งที่ผิดแปลกไปจากปกติคือต้นรักที่ดูเงียบผิดปกติจากทุก ๆ วัน คุณแม่ที่สังเกตอาการลูกสาวสักพักจึงเอ่ยถาม

"กับข้าวไม่อร่อยเหรอรัก"

"เปล่าค่ะ"

"แล้วทำไมถึงเขี่ยข้าวไปมาล่ะ"

"ใช่พี่รัก" ต้นน้ำเสริม

"นั่นสิ เป็๲อะไรรึเปล่า บอกแม่ได้นะ"

"..." เธอเงียบ

"เอาล่ะ ๆ ถ้ายังไม่พร้อมก็ยังไม่ต้องพูดก็ได้นะ ไว้พร้อมแล้วมาบอกแม่นะ"

หลังจากจบบทสนทนาทุกคนก็กลับไปสนใจอาหารในจานของตัวเอง มือเย็นสิ้นสุดแล้วหน้าที่ล้างจานก็เป็๲ของต้นรักและต้นน้ำเหมือนเดิม

ต้นรักยืนล้างจานอยู่เงียบ ๆ จนต้นน้ำที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้

"พี่เป็๲อะไร"

"โกหก ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเป็๲"

"ก็บอกว่าไม่ได้เป็๲อะไรไง"

"ไม่กล้าพูดกับแม่ก็พูดกับผมได้นะ ถึงน้ำจะพูดมากแต่น้ำก็ฟังเก่งนะ"

เธอหันไปยิ้มให้น้องชายตัวเองแล้วพูดว่า "ไม่มีอะไรจริง ๆ"

"โห อะไรกัน"

"เอ้า ก็ไม่มีจริง ๆ นี่จะให้พี่พูดอะไรล่ะ เราน่ะยังเด็กถึงพูดไปก็ไม่เข้าใจหรอก"

"พูดอย่างนี้ แสดงว่ามีจริง ๆ ด้วย บอกมาเถอะพี่รัก"

"ไม่บอกหรอก แบร่!" เธอเดินออกจากตรงนั้น

"เอ้าพี่รักไปไหนยังไม่เสร็จเลยนะ"

"รบกวนด้วยนะคะ" พูดจบก็ขึ้นไปที่ห้องตัวเอง

"ฮึ่ย"

.

.

.

ต้นรักยืนอยู่หน้าห้องของคุณแม่อยู่สักพักใหญ่ เธอกำลังชั่งใจว่าควรเข้าไปดีไหมแต่ความกังวลในใจก็ทำให้เธอตัดสินใจเคาะประตูห้องนอนของคุณแม่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตู

"หนูขอเข้าไปนะคะ"

"จ่ะ" เสียงอนุญาตที่ได้ยินจากข้างใจ

"แม่ทำอะไรอยู่คะ" หลังจากที่ปิดประตูเธอก็เดินไปนั่งอยู่ริมเตียงนอน

"อ่านหนังสืออยู่น่ะ" คุณแม่ตอบ

"อ๋อค่ะ"

"รักมีอะไรเหรอเปล่า"

"เปล่าหรอกค่ะ"

"หื้อ?" คุณแม่ที่อ่านหนังสืออยู่ก็ลดหนังสือลงเมื่อได้ยินคำตอบจากลูกสาวคนสวย

"คือ...หนูอยากจะมาขอเรียนพิเศษได้ไหมคะ"

"..."

"คือ วันนี้คะแนนสอบวิชาคณิตที่สอบอาทิตย์ที่แล้วออกมาแล้วค่ะ แล้วคะแนนที่ออกมามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่คะ" เธอหลับตาพูดให้จบ

"..." คุณแม่ที่ฟังสิ่งที่ลูกสาวเธอกังวลถึงกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย

"..."

"พี่รักอยากเรียนเหรอคะ"

"ก็ถ้าเรียนแล้วมันทำให้คะแนนหนูจะดีขึ้นหนูก็อยากเรียนนะคะ"

"หนูไหวไหมคะ อย่างที่เคยบอกแม่ไม่ได้ซีเรียสกับการเรียนของหนูนะคะ หนูไม่ต้องกังวลเลยนะคะถ้าคะแนนออกมาไม่เป็๲อย่างที่หนูหวัง แต่ถ้าหนูอยากเรียนจริง ๆ แม่ก็สนับสนุนนะคะ แม่ดีใจนะคะที่หนูนึกถึงอนาคตตัวเองแบบนี้"

"ค่ะ หนูไหวค่ะคุณแม่"

"เอาล่ะ แล้วหนูมีที่ที่อยากเรียนหรือยังล่ะ หรืออยากให้แม่หาให้"

"มีแล้วค่ะ พอดีว่าครูที่โรงเรียนเขาเปิดสอน๰่๥๹เย็นที่โรงเรียนค่ะ"

"โอเคค่ะ แล้วอย่างนี้ให้น้องกลับพร้อมเราเลยไหม"

"ไม่เป็๲ไรค่ะ ให้น้องกลับก่อนได้เลย เดี๋ยวหนูกลับเอง"

"หนูจะกลับยังไง"

"อืม...งั้นหนูกลับพร้อมฝุ่นค่ะ เห็นว่าฝุ่นเองก็ซ้อมกีฬา๰่๥๹เย็นเหมือนกันน่าจะเลิกใกล้ ๆ กัน"

"โอเค ถ้าเป็๲ฝุ่นแม่ค่อยสบายใจหน่อย"

"ค่ะ"

"งั้นหนูก็ไปคุยกับครูเขาให้เรียบร้อยแล้วมาบอกแม่อีกทีนะคะ"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"จ่ะ"

"งั้นหนูกลับห้องตัวเองแล้วนะคะ ฝันดีค่ะคุณแม่"

"ฝันดีค่ะ"

.

.

.

เมื่อเข้าห้องนอนตัวเองแล้วเธอจึงรีบต่อสายไปหาเพื่อนสนิทของเธอทันที

รอสายไม่นาน ปลายสายก็รับ "กว่าจะโทรมา" เสียงของน้ำฝนที่ดูก็รู้ว่ารอสายจากเธอ

"โทษที พอดีไปคุยกับแม่มาน่ะ"

"อ๋อ โอเค"

"อื้อ แล้วนี่ทำอะไรอยู่"

"ก็ไม่ได้ทำอะไร นอนเปื่อย ๆ น่ะ"

"นี่ฝน คือรักจะเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนนะ"

"หื้อ" น้ำฝนแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจ

"จริง ๆ ที่ไปคุยกับแม่ก็เ๱ื่๵๹นี้แหละ"

"เรียนทำไมเหรอรัก คะแนนก็ดีนะ"

"วิชาอื่นก็ใช่ แต่คณิตนี่สิไม่ไหวเลย"

"ที่ดูนิ่ง ๆ เย็นก็เพราะเ๱ื่๵๹นี้เหรอ"

"อื้อ"

"อาจารย์ก็โหดเกินอะ ข้อสอบก็ยากแถมยังกดคะแนนอีก"

"อาจารย์คงอยากให้เราตั้งใจเรียนมากขึ้นละมั้ง"

"โห ถ้าคนที่ตั้งใจเรียนอย่างรักพูดแบบนี้ คนที่ได้ 2 คะแนนอย่างฝนคงต้องเอาบ้างแล้วล่ะ"

"ฝนหมายความว่ายังไงอะ"

"ก็หมายความว่าเดี๋ยวฝนลงเรียนด้วยไง"

"จริงเหรอ"

"อื้อ!"

.

.

.

รุ่งเช้า

เ๱ื่๵๹ที่ต้นรักจะเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนต้นน้ำก็เพิ่งมารู้เช้านี้ ตอนกำลังทานอาหารเช้า

"ต่อจากนี้น้ำก็ต้องรอคนเดียวนะสิ"

"ก็ใช่น่ะสิ พี่มีเรียนต่อ"

"โห เหงาแย่"

"อะไรกัน ตอนกลับด้วยกันก็อยากให้แม่ไปรับเราก่อน อีกอย่างพี่ก็ไม่ได้เรียนทุกวัน"

"จะอะไรล่ะแม่ก็น้ำติดรักน่ะสิ ทำเป็๲มาบ่นตอนรักลงมาช้า"

"ไม่ใช่สักหน่อย ถ้าอย่างนั้นถ้าเกิดมือถือผมแบตหมดใครจะโทรหาแม่ล่ะ"

"ก็ชาร์จแบตสิน้ำ"

"อื้อ ใช่"

"..." ต้นน้ำมุ่ยหน้า

.

.

.

เมื่อถึงโรงเรียนต้นรักและน้ำฝนก็ไปติดต่ออาจารย์ที่เปิดสอนพิเศษหลังเลิกเรียนคนนั้นทันที ระหว่างที่กำลังเดินลงบันไดก็เห็นไต้ฝุ่นเดินอยู่ ต้นรักเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งลงบันไดไปหา แต่ด้วยความไม่ระวังจึงทำให้เธอเผลอก้าวพลาด

"รัก!" เสียงน้ำฝนและไต้ฝ่น๻ะโ๠๲เรียกพร้อมกัน

"..." ต้นรักหน้าเหวอพร้อมหลับตาปี๋เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะตกบันได

ฟึ้บ!

ต้นรักรู้สึกว่าตัวเองลอยหวือเหมือนมีคนดึงมือไว้ เธอที่ไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกจึงค่อย ๆ ลืม ตามอง ปรากฏว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนคนหนึ่งอยู่

"ระวังหน่อยสิครับ" คนตรงหน้าพูด

"..." เธอยังคงเงียบเมื่อเห็นว่าคนคนนั้นคือใคร

"น้องต้นรักครับ" เขาเรียกอีกครั้งพร้อมมองหน้าเธอ

"คะ" เธอตอบกลับไปพร้อมมองหน้าเขาในเวลาเดียวกัน เธอพินิจมองหน้าของรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบอย่างตั้งใจ ทั้งดวงตาที่น้ำตาลอ่อนที่น่ามอง พร้อมลักยิ้มที่ปรากฏให้เห็นตอนที่อีกฝ่ายขยับปากพูดและใช่ คนที่ช่วยเธอนั้น คือ พี่รพี นั่นเอง

เมื่อรู้สึกตัวแล้วเธอจึงขยับออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายแล้วกล่าวขอบคุณและหันตามเสียงเรียก

"รักเป็๲อะไรมาก ๆ หรือเปล่า" เป็๲ไต้ฝุ่นเองที่เข้ามา

"ไม่เป็๲อะไรแล้ว"

"ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะครับ" ไต้ฝุ่นหันไปขอบคุณรพี

หลังจากเหตุการณ์นั้นต้นรักก็เหมือนคนจิตใจล่องลอยตลอดเวลาเดินขึ้นห้องของตัวเอง

"รัก"

"..."

"รัก"

"..." ต้นรักยังคงเงียบ

"ต้นรัก!"

"หะ ว่าไง"

"เป็๲อะไร เหม่อนานแล้วนะ เรียกหลายครั้งก็ไม่ตอบ"

"เปล่า ๆ " เธอตอบปัด ๆ

"เอ้อ แล้วเมื่อกี้รักเรียกฝุ่นมีอะไรรึเปล่า เรียกซะดัง"

"อ๋อ คือเราจะบอกว่า เราขอกลับด้วยนะฝุ่นตอนเย็น"

"อ่าว ไม่ได้กลับพร้อมน้องน้ำเหรอ"

"ไม่ล่ะ ทุกวันพุธเราเรียนพิเศษคณิตน่ะ'

"อ๋อ ได้สิ ฝุ่นซ้อมทุกวันอยู่แล้ว"

"ดีเลย แล้วฝุ่นซ้อมเสร็จกี่โมงเหรอ เราเรียนเสร็จตอนห้องโมงครึ่ง"

"ทุกวันก็6 โมงนะ"

"อ๋อ งั้นเราเรียนเสร็จแล้วเราไปรอที่สนามนะ"

"โอเคครับ"

.

.

.

๰่๥๹เย็น

วันนี้เป็๲วันแรกที่ต้นรักและน้ำฝนเรียนเรียนพิเศษ พวกเธอทั้งสองเลยออกไปซื้อของกินหน้าโรงเรียนก่อนเข้าเรียนพิเศษตอน 4 โมงครึ่ง ระหว่างทางเดินกลับเข้าโรงเรียนต้นรักดันไปเห็นแสงดาวที่นั่งรออยู่ที่ศาลาคนเดียว ๰่๥๹เวลาประมาณนี้ไม่ค่อยมีเด็กนักเรียนมากเท่า๰่๥๹เลิกเรียนแรก ๆ ตอนนี้มีนักเรียนประปราย

"ดาว"

"อ้าว รักยังไม่กลับเหรอ ปกติกลับเร็วนี่"

"อ๋อ วันนี้เรามีเรียนพิเศษน่ะ กว่าจะเสร็จก็ห้าครึ่งนู้น แต่ต้องรอฝุ่นซ้อมเสร็จกว่าจะได้กลับก็หกโมงนั่นแหละ แล้วดาวล่ะยังไม่กลับเหรอ"

แสงดาวหูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อใครบางคน "พ่อเรายังไม่มารับเลย"

"อ๋อ"

"งั้นรักไปก่อนนะ"

"อื้อ"

.

.

.

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์

วันนี้กลับวนกลับมาอีกครั้ง เป็๲วันที่ต้นรักได้เรียนพิเศษอีกครั้ง แต่วันนี้กลับแปลกตาไปเมื่อเธอเห็นว่าแสงดาวก็นั่งอยู่ในห้องเรียนนี้ด้วย

"ดาว" น้ำฝนเอ่ยทัก

"ว่าไงฝน รัก"

"ดาวก็ลงเรียนเหมือนกันเหรอ"

"อื้อ พอดีพ่อเราบอกว่าต่อจากนี้จะมารับช้านิดหนึ่งเพราะติดงาน เราเลยขอพ่อเรียนพิเศษระหว่างรอน่ะ"

"ดีจังเลยน้าา ในที่สุดเราทั้งสามก็ได้เรียนด้วยกันอีกครั้ง"

"นั่นสิเนอะ"

"ดาวอยากออกไปซื้ออะไรก่อนเรียนก่อนไหม พอดีว่าเราสองคนกำลังจะออกไปซื้อของกินหน้าโรงเรียนน่ะ"

"เอาสิ ดาวไปด้วย"

"ไปกัน"

.

.

.

หลังเรียนพิเศษ

น้ำฝนขอตัวกลับบ้านก่อน ส่วนต้นรักก็กำลังจะไปหาไต้ฝุ่น

"งั้นเราไปก่อนนะดาว"

"..."

"กลับดี ๆ นะ"

"เดี๋ยวสิ รัก"

"หือ"

"เราขอไปอยู่ด้วยได้ไหม พ่อเรายังไม่มาเลย"

"ได้สิ ไปกันเถอะ"

.

.

.

เมื่อถึงสนามหลังโรงเรียน ต้นรักได้ยินเสียงที่มาจากโรงยิมที่อยู่ใกล้ ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็๲จังหวะ เธอหวังว่ามันจะเป็๲ไปตามที่เธอคิด

"เดี๋ยวเรามานะ"

"รักไปไหน"

"แป๊บหนึ่งนะ ดาวรอฝุ่นอยู่ตรงนี้นะ ถ้าฝุ่นเสร็จแล้วบอกว่าเราไปโรงยิม"

"เดี๋ยวสิ..." แสงดาวไม่ทันพูดอีกฝ่ายก็เดินดุ่ม ๆ ไปแล้ว

เมื่อมาถึงหน้าโรงยิมเสียงนั้นก็ได้ยินชัดขึ้น เธอภาวนาขอให้เป็๲อย่างที่เธอคิด ต้นรักค่อย ๆ ย่างก้าวเข้าไปใกล้ทุกที และแล้วมันเป็๲ดั่งใจเธอคิด

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

เสียงลูกบาสที่กระทบพื้น

ต้นรักยืนมองอยู่เงียบ ๆ มองอีกฝ่ายเล่นบาสอย่างตั้งใจ เธอมองอยู่นานจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกจากข้างหลัง

"รัก ทำอะไร" เป็๲เสียงไต้ฝุ่นที่เรียกเธอ

"เปล่า" ต้นรักสะดุ้งพร้อมตอบกลับไปอย่างลนลาน

"งั้นไปกันเถอะ"

"โอเค" ต้นรักตอบด้วยน้ำเสียงที่น่าเสียดาย

ทั้งสามเดินออกไปแถวบริ

เวณหน้าโรงเรียน ระหว่างที่เดินก็ได้เกิดบทสนทนาเล็ก ๆ ขึ้นมา

"ลืมถามเลย ดาวก็เรียนพิเศษด้วยเหรอ" ไต้ฝุ่นถาม

"ใช่ เราเพิ่งเรียนวันนี้วันแรกน่ะ"

"อ๋อ แล้วนี่กลับยังไงกลับพร้อมกันไหม"

"ไม่เป็๞ไร พ่อเรารออยู่หน้าโรงเรียนแล้ว"

"อ๋อ โอเค งั้นแยกกันตรงนี้นะ เราไปเอารถในโรงรถก่อน"

"โอเค งั้นเราไปนะ ขี่รถระวัง ๆ นะฝุ่นดูแลเพื่อนดาวด้วย"

"ครับผม" แสงดาวยิ้มกับท่าทางตลกที่ไต้ฝุ่นแสดงออกมา

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป