ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        ### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)

        **Episode 12: ความลับของครอบครัว (Family Secrets)**

        คืนนั้นหลังจากการไล่ล่าในคลองถม ไอริณกลับมาที่อพาร์ตเมนต์เวลาเกือบตีสาม เธอโยนแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลลงบนโซฟา บู้ทหนังคู่ใจยังเปื้อนโคลนและฝุ่นจากตรอกมืด กางเกงยีนส์ขาดรอยเล็กๆ ที่เข่า ผมดำขลับที่มัดหางม้าสูงหลุดรุ่ยเต็มไปหมด เธอทรุดนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ทันที มือสั่นเล็กน้อยขณะคีบขลุ่ยชิ้นส่วนที่ได้มาวางใต้แสงไฟเดสก์แลมป์

        รอยกัดมนุษย์ที่ขอบไม้ไผ่ชัดเจนมาก ฟันที่กัดลงไปลึกและไม่สม่ำเสมอ ราวกับกัดด้วยความโกรธแค้น

        ไอริณเปิดไฟล์เก่าที่เธอเก็บไว้๻ั้๹แ๻่เด็ก – ภาพถ่ายขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นเก่าที่พี่แทนขุดพบใต้ต้นไทรหลังบ้านเมื่อสิบแปดปีก่อน

        เธอซูมภาพช้าๆ จนเห็นรอยกัดเล็กๆ ที่ขอบปากขลุ่ย

        รอยเดียวกันเป๊ะ

        หัวใจเธอเต้นแรง “ไม่ใช่บังเอิญ... ขลุ่ยชิ้นเดียวกัน”

        เธอเปิดลิ้นชักเก่า หยิบกล่องไม้เล็กออกมา ข้างในมีเศษไม้ไผ่ที่เธอเก็บไว้๻ั้๹แ๻่วันพี่แทนตาย – เศษที่หลุดจากปากเขา

        เธอเทียบสามชิ้นเข้าด้วยกัน: จากพี่แทน จากเหยื่อทุกคน และจากคืนนี้

        มันคือขลุ่ยชิ้นเดียวกันที่แตกหักเป็๲ส่วนๆ

        ไอริณทรุดลงกับพื้น หายใจหอบ “พี่แทน... มันเริ่มต้นจากเธอมาตลอด”

        **Flashback เต็มรูปแบบ – 18 ปีก่อน**

        บ้านไม้เก่าในต่างจังหวัด ไอริณอายุ 12 ปี นั่งทำการบ้านใต้ถุนบ้าน พี่แทนวัย 17 ปี ขุดดินใต้ต้นไทรใหญ่ด้วยความตื่นเต้น

        “ริณ มาดูสิ! พี่เจอขลุ่ยไม้ไผ่เก่าๆ ฝังอยู่ใต้รากต้นไทร มันสวยมากเลย”

        ขลุ่ยชิ้นนั้นเก่าแก่ ไม้ไผ่สีน้ำตาลเข้ม มีรอยแกะสลักลึก

        วันต่อมา พี่แทนแอบเป่าขลุ่ยคนเดียวในห้องตอนกลางคืน 

        ไอริณแอบฟังจากหน้าต่าง ได้ยินทำนองแปลกประหลาดนั้น

        แล้วเสียงสะดุด พี่แทนร้องครวญคราง กุมอกทรุดลง

        ไอริณวิ่งเข้าไป แต่ช้าไปแล้ว

        หลังจากนั้น พ่อแม่รีบเผาขลุ่ยทิ้งทั้งชิ้น แต่เศษไม้ไผ่บางส่วนหลุดรอดมาได้ เพราะพี่แทนกัดขอบปากขลุ่ยแน่นก่อนตาย

        พ่อแม่บอกเธอว่า “อย่าพูดถึงขลุ่ยนั้นอีก ใครรู้ใครตาย”

        และพวกเขาปกปิดทุกอย่าง รวมถึงจดหมายที่พี่แทนเคยเขียนถึงใครบางคนก่อนตาย

        **กลับสู่ปัจจุบัน**

        ไอริณลืมตาขึ้น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว เธอหยิบโทรศัพท์ โทรหาพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดครั้งแรกในรอบหลายปี

        “แม่... ขลุ่ยที่พี่แทนเจอ มันมาจากไหน”

        แม่เงียบไปนาน “ริณ... ลูกอย่าถามเลย”

        “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” ไอริณ๻ะโ๠๲

        แม่ถอนหายใจสั่นๆ “ขลุ่ยนั้น... พี่แทนไม่ได้ขุดเจอเอง มีคนส่งมาให้เขา ทางไปรษณีย์ ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่มีจดหมายแนบมาว่า ‘เพื่อชดเชยความผิดในอดีต’ พ่อแม่กลัวเลยเผามันทิ้ง แต่เราไม่เคยบอกลูก”

        ไอริณกำโทรศัพท์แน่น “แล้วจดหมายนั้นเขียนว่าอะไร”

        “เขียนว่า... ‘ครอบครัวช่างหลวงจะไม่ลืมความทรยศของบรรพบุรุษลูก’”

        เช้าวันต่อมา ไอริณไปรับศิริพรที่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว พิธาขับรถตาม

        ในรถ ศิริพรเล่าต่อ “ไอริณ ฉันสารภาพอีกอย่าง หลังจากที่ขลุ่ยหายไปจากพิพิธภัณฑ์ ปีที่แล้วฉันได้รับจดหมายนิรนามเหมือนกัน บอกว่าฉันเป็๲ต้นเหตุ และจะต้องชดใช้”

        ไอริณหันมามอง “แล้วคนที่ใช้ขลุ่ยตอนนี้คือใคร”

        ศิริพรน้ำตาคลอ “ฉันเพิ่งรู้เมื่อคืน จากเอกสารที่ฉันขโมยมาจากห้องสมาน... ผู้ร้ายคือ ‘นารา’ ลูกสาวของช่างหลวงรุ่นสุดท้ายที่ถูกป๱ะ๮า๱สมัยอยุธยาโดยตรง เธอเป็๲ลูกหลานที่รอดชีวิตมาได้ และเธอเชื่อว่าครอบครัวเราทุกคน รวมทั้งครอบครัวเธอและครอบครัวนักสะสมที่ซื้อขลุ่ยไป คือผู้ทรยศที่ทำให้คำสาปดำเนินต่อมา”

        ไอริณเหยียบเบรคแล้วหันไปมองหน้าศิริพรนิ่ง “แต่ทำไมถึงฆ่าพี่แทนด้วย”

        ศิริพรมองกลับที่ไอริณ “เพราะพี่แทน... เป็๲คนแรกที่เป่าขลุ่ยหลังจากมันถูกขโมยกลับมา เขาเป็๲จุดเริ่มต้นของการแก้แค้นรอบใหม่”

        ไอริณขับรถต่อไป มือกำพวงมาลัยแน่นจนรถสั่น “นารา... หญิงสาวที่ฉันเห็นในอาคารร้างเมื่อคืน เธอคือคนร้ายตัวจริง”

        เธอเหยียบคันเร่งเต็มแรง “เราจะไปพิพิธภัณฑ์บ้านอยุธยาเดี๋ยวนี้ นารา๻้๵๹๠า๱จบคำสาปที่นั่นแน่”

        แต่ในใจไอริณรู้ดีว่า ความลับของครอบครัวที่ถูกเปิดเผย

        อาจทำให้เธอต้องเสียอะไรที่มากกว่าที่เคยคิด

        **End of Episode 12**

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*