สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        “หลับตาสิ”หมิงเป่าจูเอ่ย

        หลี่ไหวฺอวี้เงยหน้าขึ้นจ้องมองหมิงเป่าจูที่โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อความสะดวกโดยไม่ละสายตา

        หมิงเป่าจูรู้สึกประหม่ากับสายตาของเขาจึงเอ่ยเสียงเบา

        ลมหายใจอุ่นพรมรดบนใบหน้าหลี่ไหวฺอวี้กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ รู้สึกว่าตนเองคงเสียสติไปแล้ว จึงรีบหลับตาลง ไม่กล้ามองอีก

        “เรียบร้อยแล้วท่านนั่งรอตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปทำอาหารเช้า เดี๋ยวกลับมาช่วยเช็ดออกให้ อย่าเพิ่งขยับไปไหนเล่า”

        หลังจากพอกเสร็จเรียบร้อยหมิงเป่าจูก็ตบๆ บ่าของเขา ก่อนเดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้า

        ระหว่างนั้น หมิงเป่าอวี้กลับมาถึงพอดีบังเอิญเจอกับหลี่ไหวฺอวี้ที่รอจนทนไม่ไหว กำลังจะออกไปตามหาหมิงเป่าจู

        “พี่ไหวฺอวี้?ฮ่าๆๆ…”

        หมิงเป่าอวี้เอ่ยเรียกอย่างลังเลแต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ตอบรับ ทว่ายิ่งทำให้เขามั่นใจในคำตอบ จึงหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

        เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วบ้านหมิงเป่าจูกำลังตักน้ำแกงช้อนสุดท้ายอยู่ในครัวได้ยินเข้าพอดี ก็เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วรีบเดินเข้าไปในบ้านเห็นทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันอยู่ น้องชายหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง ส่วนหลี่ไหวฺอวี้ก็หน้าดำเป็นก้นหม้อไม่ต้องถามก็รู้ว่านางมองสีหน้าออกได้อย่างไร

        หลี่ไหวฺอวี้ขมวดคิ้วอย่างขุ่นเคืองมองไปที่หมิงเป่าจู ดวงตาเหมือนจะพ่นไฟออกมาให้ได้

        “ไปยกข้าว!”

        หมิงเป่าจูตบไหล่หมิงเป่าอวี้ที่กำลังหัวเราะอย่างไม่กลัวเกรงเบาๆแล้วรีบไล่คนออกไปก่อน หากไม่รีบไป เกรงว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์นองเลือด และคนที่ต้องตายผู้นั้นก็คงจะเป็นนางนี่เอง

        “ล้างออกได้แล้วข้าจะล้างให้ท่านเอง”

        หมิงเป่าจูเดินเข้ามาพลางทำสีหน้าประจบสอพลอพูดจบก็ไม่รอให้หลี่ไหวฺอวี้ขยับตัว รีบวิ่งเข้าไปในห้องหยิบผ้าชุบน้ำออกมา

        หลี่ไหวฺอวี้สูงกว่านางเกินหนึ่งศีรษะหมิงเป่าจูต้องเขย่งปลายเท้าถีงจะเช็ดโคลนที่พอกอยู่บนใบหน้าของเขาออกได้

        แต่การเขย่งปลายเท้าทำให้ยืนไม่มั่นคงหมิงเป่าจูลอบมองเขาอย่างระมัดระวัง แต่ไม่มีวี่แววว่าเขาจะยอมโน้มตัวลงมาแม้แต่น้อย

        นางวางมือหนึ่งบนไหล่ของเขาเพื่อพยุงตัวส่วนอีกข้างก็ยื่นไปเช็ดหน้าให้ทีละน้อยอย่างพิถีพิถัน

        หมิงเป่าอวี้เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องครัวก็เห็นภาพตรงหน้าพอดี พี่สาวเกาะไหล่พี่ไหวฺอวี้เพื่อเช็ดหน้าให้ ส่วนสีหน้าของพี่ไหวฺอวี้ก็เริ่มอ่อนโยนลงมาหมิงเป่าอวี้แอบยิ้ม ก่อนถอยหลังกลับไป

        สัมผัสนุ่มนวลบนใบหน้าทำให้หลี่ไหวฺอวี้ก้มศีรษะลงลาดไหล่ก็ผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว ท้ายที่สุดก็ยอมค้อมเอวลงเล็กน้อย ด้วยกลัวว่านางจะล้มจึงยื่นแขนออกไปป้องกันอยู่รอบตัวนาง

        “เสร็จแล้ว!”

        ในที่สุดก็เช็ดสะอาดหมดจดแขนของนางเมื่อยล้าไปหมด หมิงเป่าจูลูบไล้ใบหน้าที่ผ่านการพอกมาแล้วอย่างเบามือ ก่อนใช้นิ้วจิ้มเบาๆ

        นางพยักหน้า อื้มผิวนุ่มลื่นทันตาเห็น ซ้ำยังมีกลิ่นน้ำนมจางๆ ติดอยู่ปลายนิ้วมือ!

        หมิงเป่าจูหมุนตัวกลับไปที่ห้องครัวอย่างพึงพอใจปล่อยให้หลี่ไหวฺอวี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม มองดูอ้อมแขนที่ว่างเปล่าด้วยความเสียดายแกมผิดหวัง

        หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้วแผ่นประตูไม้ก็ถูกถอดออก หมิงเฉ่าถังเริ่มเปิดทำการต้อนรับวันใหม่

        เมื่อวานหมิงเป่าจูทำสีผึ้งบำรุงผิวและโคลนพอกหน้าออกมาอย่างละชุดวันนี้นางจึงถือโอกาสแนะนำให้กับคนไข้ที่มาตรวจทุกคน

        ผลิตภัณฑ์สองขวดเล็กถูกใช้ไปเกือบหมดภายในวันเดียว โชคดีที่ผลตอบรับดีมาก ทุกคนต่างรบเร้าถามหมิงเป่าจูว่าจะวางขายอย่างเป็นทางการเมื่อใด

        หมิงเป่าจูบอกเพียงว่าอีกไม่นานแต่มิได้ระบุเวลาที่แน่นอน ทำให้ทุกคนเกิดความรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจยากจะทนได้ อยากจะใช้สีผึ้งบำรุงผิวที่ดีเลิศเสียวันนี้พรุ่งนี้เลย

        นางจงใจทำอย่างนี้ก็เพราะต้องการผลลัพธ์เช่นนี้

        วัตถุดิบของสีผึ้งบำรุงผิวมีต้นทุนไม่น้อยราคาขายหลังผลิตออกมาจึงสูงกว่าสีผึ้งบำรุงผิวทั่วไปในท้องตลาด นางต้องเลือกโอกาสที่เหมาะสมเพื่อให้ผู้คนยอมรับราคานี้มากขึ้น

        ส่วนที่เหลืออีกขวดนางเตรียมไว้ให้จางอวี้เหลียน บ่ายวันนี้นางก็มารับเอาไป

        ตอนมารับนางดูมีความสุขมากแม้แต่ตอนได้ยินราคาคิ้วก็ไม่ขมวดสักนิด ดูท่าคงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องประทินโฉมให้งดงามขึ้นให้ได้

        “เช่นนั้นท่านก็นำกลับไปใช้ดูก่อนใช้แล้วเป็นเช่นไรค่อยกลับมาบอกข้าอีกที” หมิงเป่าจูส่งจางอวี้เหลียนออกจากร้าน

        ตอนนั้นเอง มีรถม้าคันหนึ่งมาจอดอยู่หน้าหมิงเฉ่าถังรถม้าหรูหรา แม้แต่ผ้าม่านก็ยังเป็นผ้าแพรชั้นดี

        มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างรถเสื้อผ้าดูดีกว่ากว่าหมิงเป่าจูอยู่หลายส่วน

        หญิงสาวกระโดดลงมาจากรถม้าเดินเข้าไปในหมิงเฉ่าถัง กวาดมองรอบหนึ่งแล้วถามว่า “ขออภัย ท่านใดคือท่านหมอหมิง?”

        คำพูดของนางดึงดูดสายตาทุกคนหลี่ไหวฺอวี้ก็เดินออกมาจากหลังร้านมายืนเคียงข้างหมิงเป่าจู

        “เจ้าเป็นใคร”หลี่ไหวฺอวี้ก้าวขาออกไป ยืนบังร่างของหมิงเป่าจูไว้ครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

        “เท่าที่ข้าทราบท่านหมอหมิงเป็นสตรีมิใช่หรือ”

        หญิงสาวผู้นั้นไม่ได้ตอบคำถามของหลี่ไหวฺอวี้โดยตรงแต่ย้อนถามกลับด้วยวาจาคมคาย ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย

        “ข้าคือหมอที่นั่งตรวจคนไข้ที่หมิงเฉ่าถังแห่งนี้”

        หมิงเป่าจูก้าวออกมาจากด้านหลังของหลี่ไหวฺอวี้เดินขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยปาก

        “ท่านหมอหมิง”

        หลังจากพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สองสามครั้งสตรีนางนั้นก็ยอบกายทำความเคารพ แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อม “บ่าวชื่อว่าเสี่ยวเตี๋ย รับคำสั่งจากเจ้านายให้มาเชิญท่านหมอไปตรวจอาการป่วยที่จวนรบกวนท่านตามบ่าวไปสักครา”

        “ขอบังอาจถามเจ้านายของเจ้าคือ...?” หมิงเป่าจูถามด้วยความสงสัย

        อยู่ดีๆ ก็มีคนไม่รู้จักมาพานางไปที่ใดก็ยังไม่ทราบแน่หมิงเป่าจูอดหวั่นใจไม่ได้จริงๆ

        “ท่านตามบ่าวไปก็จะทราบเองเชิญเถิด”

        สาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวเตี๋ยผายมือเชิญทันใดนั้นก็มีชายฉกรรจ์สามคนเดินเข้ามาล้อมรอบ ท่าทางราวกับว่าหากนางกล้าเอ่ยว่าไม่พวกเขาก็จะใช้ไม้แข็งทันที

        หลี่ไหวฺอวี้แค่นเสียงเยาะกำลังจะก้าวขาออกไป แต่หมิงเป่าจูกลับรั้งแขนไว้ ส่ายหน้าเป็นนัยบอกว่าอย่าหุนหันพลันแล่น

        “ได้ ข้าขอเตรียมตัวสักครู่แล้วจะไปกับพวกเจ้า”

        สาวใช้ยังแต่งกายหรูหราเช่นนี้ดูท่าเบื้องหลังของนางคงจะเป็นตระกูลใหญ่ที่มีฐานะไม่น้อยหน้าไปกว่าสกุลชวี

        คนมีฐานะสูงส่ง ซ้ำยังมารับนางต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้คงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

        ไปดูสักหน่อยก็ไม่เสียหายอีกอย่างยังกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของนางอีกด้วย

        “ท่านหมอหมิงไม่ต้องเตรียมอันใดที่จวนของเรามีเข็มเงิน ยาสมุนไพร เตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว ท่านไปแต่ตัวก็พอ”

        ถ้อยคำดูเหมือนจะให้ความเคารพแต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยความแข็งกร้าว สาวใช้ที่ออกมาจากตระกูลใหญ่โตมักจะหยิ่งผยองคิดว่าตนเองสูงส่งกว่าผู้อื่นเสมอ

        หมิงเป่าจูไม่อาจปฏิเสธได้จึงเหยียบโต๊ะเตี้ยก้าวขึ้นไปบนรถม้า หลังจากเข้าไปแล้วถึงพบว่าภายในกว้างขวางกว่ารถม้าทั่วไปมาก

        “หมิงเป่าจู”

        เสียงของหลี่ไหวฺอวี้ดังขึ้นนางจึงเปิดม่านรถม้าออก เห็นหลี่ไหวฺอวี้ยืนอยู่ข้างรถม้า เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย เอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

        “ข้าจะตามไป”

        หมิงเป่าจูไม่ปฏิเสธพยักหน้ารับรู้

        “ไปปลุกเป่าอวี้เถอะ”ถึงอย่างไรโรงหมอก็ต้องมีใครอยู่เฝ้าสักคน

        หลี่ไหวฺอวี้รีบเดินไปหลังร้านหมิงเป่าจูปล่อยม่านลง ความหวาดหวั่นในใจพลันสงบลง แม้จะมองไม่เห็นเขา แต่นางรู้ว่าอีกไม่นานเขาจะต้องตามมา

        เขาเข้าใจนางดี และมองเห็นความหวาดหวั่นพรั่นพรึงภายใต้สีหน้าที่เรียบเฉยของนางด้วยเหตุนี้จึงเดินทางอย่างเบาใจมากขึ้น

        “นั่นใครกันน่ะมารับท่านหมอหมิงไปด้วย”

        หญิงวัยกลางคนสองสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นรถม้าลับสายตาไปแล้ว ถึงเข้ามาคุยกัน

        “ต้องเป็นคนตระกูลใหญ่โตแน่ๆเจ้าไม่เห็นรถม้าคันนั้นหรือว่าหรูหราเพียงใด แม้แต่หลังคาสี่มุมยังประดับด้วยไข่มุกเลยนะนั่น”

        ทุกคนต่างมองไปที่หลังคารถม้าเห็นว่าทั้งสี่มุมมีไข่มุกประดับอยู่จริง พวกนางไม่รู้ว่าเป็นมุกอะไร รู้แต่เพียงว่าเปล่งประกายงดงามมากราคาก็คงไม่ธรรมดาเป็นแน่