ฉั่วะ!
คอเยว่หลิงยังไม่ขาด เป็หัวหน้าทาสชายนั่นเอาตัวเข้ามารับดาบแทนเยว่หลิง มือสองข้าพยายามจับดาบไว้ แต่แม่ทัพเสือขาวนั้นมีแรงมาก ร่างกายขาวเป็แผลยาว เืไหลนอง
"ข้า....ข้าไม่ยอมให้เข้าฆ่าลูกหลานท่านเทพ" เขาพูดและมีเืออกปาก มือ 2 ข้างที่จับดาบนั้นมีแต่เืเต็มมือ
ทันใดนั้นแสงในหีบก็สว่างจ้า หีบทั้งหมดถูกเปิดออก
"น้ำตา" ต่างหากที่เปิดหีบได้ ไม่ใช่ "เื"
แท่งแบบที่แม่ทัพเอาออกมามีอยู่นับร้อยอัน หากมันตกอยู่ในมือแม่ทัพ จากนี้ไปอีกไม่นานทุกแคว้นจะถูกยึดจนหมด
เลี่ยหยางผงะจากร้องแม่ทัพมาได้สำเร็จเข้ารีบมาอุ้มร่างเยว่หลิง จะพาหนี
แต่ทันใดนั้นหีบนั้นก็มีเสียงประหลาดพูดออกมา
"ขอคำสั่ง..."
เยว่หลิงมองไปที่หีบ ลำแสงนี้ มันมีอยู่ในหนังสือนิทานที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้
"เจี้ยน" เยว่หลิงพูด
ทันใดนั้นก็มีเสียงแปลกๆที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้านในหีบ มีแสงมากมายในนั้น แล้วก็มีสิ่งๆหนึ่งแยกออกมาจากกองแท่งอาวุธพวกนั้น มันลอยนิ่งเหนือพื้นได้ นั่นทำให้ทุกคนห้องจ้องด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่มันของวิเศษจากสรวง์!
"ดาบ...จง...มา..." เยว่หลิงพูดด้วยเสียงเบาๆด้วยความอ่อนแรง
ดาบเปล่งแสงนั้นลอยไปเข้ามือเยว่หลิง แสงที่ดาบนั้นเกินความเข้าใจของคนยุคนี้ ต่อให้เป็ปราชญ์ที่เก่งที่สุดของแผ่นดินก็ไม่เข้าใจ
เยว่หลิง ผลักเลี่ยหยางออก เขายืนด้วยท่าทางง่อนแง่น มือขวาจับดาบ
"เพลงดาบจันทรา!" เลี่ยหยางจะเข้าไปห้ามเพราะเห็นเยว่หลิงไม่ค่อยมีแรง แต่เยว่หลิงดูตั้งใจจริงมาก จึงยืนเฉยๆ
แม่ทัพไป๋หู่หยิบแท่งนั่นขึ้นมาเตรียมยิงลำแสงสังหารหลานชาย
ดาบวิเศษค่อยๆเคลื่อนจากมือขวาไปมือซ้ายเป็วง
แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่พลังปราณขาวๆ ทั่วทั้งห้องมีแสงหลายสีมากมายฟุ้งไปหมด ราวกับไม่ใช่ดินแดนมนุษย์
ลำแสงสังหารพุ่งออกจากมือแม่ทัพไปหาไป๋เยว่หลิง แต่พอใกล้ถึงตัวเยว่หลิงมันก็สลายหายไปราวกับไม่เคยมี
แม่ทัพรีบจับดาบใหญ่ตัวเอง เขาและรองแม่ทัพทั้งสองพุ่งเข้าไปจะฆ่าไป่เยว่หลิง
ประจวบเหมาะกับดาบนั้นลอยมาจนถึงมือซ้าย เพลงดาบวงพระจันทร์สมบูรณ์แล้ว!
อ๊าก! ภาพสยอดสยองที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ปรากฏเบื้องหน้าทุกคนที่ได้เห็น
แม่ทัพไป่หู่และรองแม่ทัพทั้งสองคนิัค่อยๆลอก ิัหายไปจนเห็นเส้นกล้ามเนื้อด้านในดูน่าสยอดสยอง แล้วค่อยๆสลายกลายเป็ฝุ่น เืพุ่งออกจากทุกส่วน พวกเขาร้องโหยหวนอย่างเ็ปที่สุด ดิ้นอย่างทุกข์ทรมาน ก่อนจะหายกลายเป็ฝุ่นไม่เหลือแม้แต่เืสักหยด
หัวหน้าทาสยิ้ม เขาเองใกล้เสียชีวิตแล้ว
"ดีใจที่ท่านยังมีชีวิต..."
ไป๋เยว่หลิงเดินถือดาบวิเศษไปหาเขา
"เ้ารู้จักสิ่งนี้หรือ?"
เขายิ้มเหนื่อยๆ
"พวกท่านไปเถอะ โปรดตอบแทนบุญคุณข้าด้วยการให้อิสระแก่พวกเขา"
"สิ่งของในห้องนี้นอกจากดาบในมือท่านแล้ว ไม่สมควรออกไปห้องนี้ไปเด็ดขาด"
"มิเช่นนั้นจะเกิดาครั้งใหญ่"
"และต้องมีคนตายมากมายเช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นกับแคว้นข้า"
"ไป!!"
เลี่ยหยางจับเอวพาเยว่หลิงไป พวกทาสลูกน้องเขาก็หนีตามออกไปด้วย
ชายหัวหน้าทาสหัวเราะเบาๆ เืออกเต็มปากเขา
เขาหันไปหาหงส์ ก้มคำนับ แล้วพูดภาษาประหลาดที่สืบต่อมาในราชวงศ์ของเขา แล้วเอามือแตะปุ่มลับที่สิงโตและเต่า
"รับทราบ! ตื้ด!"
"นับ 10 ....9 ....8"
"....7....6....5....4...3....2"
"...1"
ชายหัวหน้าทาสยิ้มเป็รอยยิ้มสุดท้าย แสงสว่างวาบขึ้นทั้งห้องนั้น
เสียงคำรามลั่นจากใต้ผืนดิน ดังะเืเลื่อนลั่น ราวกับัพันปีที่กำลังตื่นจากนิทรา
พื้นดินสั่นะเื เสียงะเิดังกึกก้อง! พื้นดินเบื้องบนปะทุเป็ลำแสงประหลาดกับฝุ่นหินจำนวนมหาศาล
ตึกรามบ้านช่องของเมือง้า ถล่มลงเป็ชั้น ๆ หลังคาแตกพัง ถนนหินพังยับ เสียงผู้คนกรีดร้องก้อง
กลางแรงะเิปรากฏลำแสงสีทองขนาดใหญ่มากพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
รุนแรงจนเมฆเบื้องบน ถูกเจาะทะลุเป็โพรงวงกว้าง
ลำแสงนั้นเสียดแทงฟากฟ้าเหมือน หอก์ แสงทองสว่างวาบจนผู้คนต้องยกแขนขึ้นปิดตา
และยังเกิดคลื่นพลังมหาศาลไร้ผู้ใดต่อต้าน คลื่นพลังแผ่ขยายออกไปรอบทิศ ทุกคนที่ยืนอยู่ล้มลงหมดทั้งงเมืองลั่วหยาง
อาคารและหอคอยโดนพลังคลื่นนั้นสั่นรุนแรงจนพังทลายหลายแห่ง เศษอิฐ เศษหินปลิวเกลื่อนราวฝนห่า เสียงเหมือนอสนีบาตนับร้อยฟาดกระหน่ำไม่หยุด
เยว่หลิง เลี่ยหยาง และเลี่ยเวิน แหงนดูปรากฏการณ์นั้นด้วยความไม่เชื่อสายตา นี่มันราวกับฑัณณ์์ก็ไม่ปาน แต่มันไม่ได้ตกลงมาจากฟ้า มันพุ่งขึ้นสู่ฟ้าต่างหาก....
.
.
.
.
.
(ท้ายตอน)
ขณะพันผ้าพันแผลที่มือทั้งสองข้างเยว่หลิงอยุ่
จ๊อก!
เสียงท้องร้องดังๆก็ออกมาจากท้องบางๆของคุณชายไป๋
"สรุปที่ไม่มีแรงนี่เพราะหิวชิมิ? ทาเถี่ยในท้องเ้าฟ้องข้าใหญ่แล้ว" เลี่ยหยางพูดแบบทำหน้าเอือมๆ
เยว่หลิงทำหน้าเขินๆ เพราะั้แ่โดนจับ เขาไม่ได้กินอะไรเลย....
475
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008804_19762672.webp)
