กลางคืนมาถึงทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้านอน แต่คิมนั้นกลับนอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่นแถวๆริมทะเลและนั่งตากลมชมวิวทะเลในยามค่ำคืน
ริวที่นอนไม่หลับเช่นกันก็เดินออกมาเห็นคิมพอดี เขาจึงเดินไปหาคิมแล้วนั่งลงข้างๆคิม
คิม: นอนไม่หลับเหมือนกันหรอ
ริว: อืม
ทั้งสองเงียบฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งไปสักพัก
ริว: กูขอโทษนะที่ดุมึงเื่คุณหนูนิ
คิม: ชั่งมันเถอะกูก็ผิดจริงๆนั้นแหล่ะ
ริว: ก็กูหงุดหงิดนี่หว่าที่มึงเอาแต่หลบหน้ากู
คิม: กูว่ากูเริ่มง่วงแล้วอ่ะกูไปนอนก่อนนะ
คิมไม่อยากคุยเื่นี้กับริว จึงจะกลับห้องเพื่อหยุดการสนทนาแต่ริวไม่ยอม จึงดึงคิมเข้ามาจูบอย่างแรงคิมพยายามขัดขืนแต่ริวก็จับคิมกดลงบนผืนทราย แล้วจูบต่อด้วยความโมโหจนคิมหายใจไม่ออก
คิม: ไอ่ริว หยุ....
ยังไม่ทันพูดจบเขาก็โดนริวจูบอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนคิมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ผลักริวออกอย่างแรงเขาะโบอกริว
คิม: ถ้ามึงไม่ได้ชอบกูก็อย่าทำแบบนี้
ริวจึงะโกลับ
ริว: แล้วใครบอกว่ากูไม่ชอบมึง
คิม: กูว่ามึงพอเถอะกูไม่อยากทำให้ครอบครัวมึง เสียใจ มึงกับกู เป็แค่เพื่อนกัน มึงได้ยินไหม
พูดจบคิมก็วิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง เขาวิ่งไป ร้องไห้ไปในใจของคิมนั้นรู้สึกเ็ปเป็อย่างมาก จนถึงห้องตัวเองเขาก็ยังแอบไปนอนร้องไห้ต่อ
ส่วนริวนั้นเสียใจมากและเ็ปไม่ต่างจากคิม เขายืนร้องไห้อยู่ที่ริมทะเลไปเรื่อยๆพร้อมกับความรู้สึกที่แสนจะสับสน
สิ้นสุดวันหยุดทุกคนขึ้นรถเดินทางกลับบ้าน แต่รอบนี้คิมไม่ยอมไปนั่งข้างริวและปล่อยให้แนนนั่งแทนพี่รินได้แต่ทำหน้าเซง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
วันต่อมา ทุกคนกลับมาทำงานตามปกติพี่รินที่นั่งอยู่ในห้องทำงานก็ต้องรู้สึกแปลกใจ เมื่อมีใครคนหนึ่งเคาะประตูห้อง
เสียงเคาะประตู (ก๊อกๆๆ)
พี่ริน: เข้ามาเลยจ้า
คิมเดินเข้ามาหาพี่รินพร้อมกับยืนซองสีขาวซองหนึ่งให้พี่ริน ทำให้รินประหลาดใจเป็อย่างมาก
ริน: อะไรอ่ะคิม ซองพระป่าหรอนี้คิมจะไปทำบุญวัดไหนเนี่ย
คิม: ปล่าวครับ คือผมจะมาขอลาออกจากการเป็บอดี้การ์ดน่ะครับ
ริน: อ้าว ทำไมง่ะเป็อะไรหรือปล่าวคิม มีปัญหาอะไร ให้พี่ช่วยไหม
คิม: ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับผมแค่รู้สึกเหนื่อย เลยว่าจะกลับมาทำหน้าที่ยามอย่างเดียวน่ะครับ
คิมพูดขณะที่ยังฝืนยิ้มไปด้วย
คิม:ผมต้องขออภัยพี่รินกับป้าอั๋นด้วยนะครับที่อยู่ทำหน้าที่ดูแลริวต่อไม่ได้ส่วนเื่ที่อยู่ ผมขอย้ายลงมาที่ห้องพักคนงานแทนนะครับ อีกไม่นานผมว่าจะย้ายออกเพราะตอนนี้ผมพอจะมีเงินเก็บบางส่วนสำหรับจ่ายค่าหอพักแล้ว
พี่รินถอนหายใจเฮือกใหญ่
ริน: จ่ะ ถ้าคิม้าแบบนั้นพี่ก็ไม่ว่าอะไร ทำตามที่คิมสบายใจเถอะ พี่เข้าใจคิมคงจะอยากมีชีวิตที่เป็ของตัวเองบ้าง ส่วนเื่ที่อยู่ถ้ายังหาหอพักไม่ได้ก็อยู่บ้านพี่ไปก่อนยังไม่ต้องรีบย้ายออกก็ได้
คิม: ครับ ขอบพระคุณมากๆครับพี่ริน
ริน: จ่ะ ว่าแต่ริวรู้เริ่องนี้หรือยังล่ะ
คิม: ผมยังไม่ได้บอกเขาเลยครับ
ริน: ไม่เป็ไรงั้นเดี๋ยวพี่ไปบอกเขาให้เอง คิมไปทำงานต่อเถอะจ่ะ
คิม: ครับ ขอบคุณครับ
ริน: เดี๋ยว
ขณะที่คิมกำลังจะเดินออกจากห้องพี่รินก็เรียกเขาไว้
ริน: พี่ไม่รู้หรอกนะว่าคิมกับริวมีปัญหาอะไรกัน แต่พี่อยากให้เธอสองคนลองเปิดใจคุยกันดีๆ ก่อนอย่าเพิ่งเมินกัน
คิม: ครับพี่ริน แต่ผมว่าที่ผมทำแบบนี้ น่าจะดีกับอนาคตของริวแล้วนะครับ
พี่รินทำหน้า งง
คิม: ผมขอตัวก่อนนะครับ
ว่าแล้วคิมก็เดินจากไปรินได้แต่ทำหน้า งง แต่ก็ห้ามอะไรคิมไม่ได้
หลังจากเลิกงานคิมกลับมาถึงที่บ้านก่อนริวคิมรีบขึ้นไปที่ห้องพร้อมกับเก็บข้าวของออกจากในห้องใหญ่ย้ายมาอยู่ห้องพักคนงานด้านล่างแทน
ริวที่เพิ่งรู้ข่าวจากพี่รินว่าคิมขอลาออกก็รีบขับรถตรงมาที่บ้านอย่างรวดเร็ว เขาขึ้นไปบนห้องแต่ไม่เจอคิมจึงเดินลงไปดูที่ห้องพักคนงาน
(เสียงเปิดประตู)เมื่อเปิดประตูห้อง เขาก็พบกับคิมที่กำลังปูผ้าปูที่นอนอยู่
คิม: ไอ่ริว!
ริวไม่พูดอะไรแต่เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของคิมอย่างแรงด้วยความโมโห
ริว: มึงทำแบบนี้ทำไมว้ะคิมพี่รินบอกกูว่ามึงขอลาออก มึงลาออกทำไม
คิมทำหน้าเอือมพร้อมกับดึงมือของริวออกจากคอเสื้อตัวเอง
คิม: ก็กูเหนื่อยกูเลยขอกลับมาทำงานเป็ยามอย่างเดียว
ริว: แล้วมึงย้ายลงมาทำไมทำไมไม่กลับไปนอนที่ห้อง
คิม: ก็กูลาออกมาเป็ยามแล้วกูก็ไม่จำเป็ต้องอยู่บนห้องแล้วป่ะ กูก็เกรงใจมึงไหม
ริว: มึงแน่ใจนะคิม
คิม: เออ... แน่ซะยิ่งกว่าแน่ซะอีกกูจะนอนห้องนี้แหล่ะ มึงอ่ะ เพิ่งกลับมาจากงานนิ่ รีบไปกินข้าวแล้วก็ไปนอนพักซะ
พูดเสร็จ คิมก็หันไปปูที่นอนต่อ
ริว: ได้ ถ้ามึง้าแบบนี้
ริวพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อยจากนั้นเขาก็เดินจากไป
หลังจากวันนั้นริวก็ไม่คุยและไม่พูดกับคิมอีกเขาเมินคิมในทุกๆทาง แม้แต่หน้าคิมริวก็ไม่มอง ทำเหมือนคิมเป็อากาศแต่คิมก็ไม่ว่าอะไร เขาเข้าใจดีว่าริวโกธรเพราะเขา และอีกไม่นานคิมก็จะย้ายออกเขาจึงยอมอดทนกับเื่นี้
สามอาทิตย์ผ่านไป...............
วันเกิดริวได้มาถึงป้าอั๋นได้จัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอย่างยิ่งใหญ่ที่คฤหาสน์ของริว สมกับเป็ไฮโซทุกคนต่างพากันเดินทางมาร่วมงาน รวมถึงคิมรอบนอกงานเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดที่หนาแน่นขึ้น ความปลอดภัยเพิ่มขึ้นส่วนแนนนั้นไม่ได้มาเพราะต้องบินกลับไปอยู่กับครอบครัวที่ประเทศอังกฤษ
ป้าอั๋น: สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะริว
ริว: ขอบคุณครับป้าจริงๆไม่ต้องจัดงานใหญ่ขนาดนี้ก็ได้นะครับ ผมเกรงใจ
ริวพูดพร้อมด้วยรอยยิ้ม
ป้าอั่น: ไม่เป็ไรหรอกวันเกิดหลานชายทั้งที จะให้น้อยน่าเขาได้ยังไง
พี่ริน: ใช่ๆนี้พี่ว่ายังใหญ่ไม่พอเลยนะ
ป้าอั๋น: พอแล้วยัยริน นิ่ ตาริวจริงๆงานมันจะใหญ่กว่านี้แล้วนะเพราะพี่สาวแกเนี่ยเื่เยอะจะจัดนู้นจัดนี้ให้มันใหญ่โต ดีนะที่ป้าห้ามๆไวบ้าง
ริวหัวเราะชอบใจ
ริว: ขอบคุณนะครับทุกคน
ทั้งสามกอดกันกลม ฉลองงานวันเกิด
หลังจากนั้นไฟก็ดับคุณหนูนิดาถือเค้กก้อนใหญ่พร้อมกับเทียนที่จุดไฟมาเซอร์ไพร์ริวท่ามกลางทุกคนที่กำลังมุ่งดูด้วยความตื่นเต้น รวมถึงคิมด้วยจากนั้นทุกคนก็ร่วมกันร้องเพลงแฮปปี้เบริดเดย์ให้ริว
แฮปปี้เบริดเดย์ทูยูแฮปปี้เบริดเดย์ทูยูแฮปปี้เบริดเดย์ แฮปปี้เบริดเดย์ แฮปปี้เบริดเดย์ทูยู¯
ริว: โห้ว ขอบคุณครับทุกคน
หลังกล่าวขอบคุณทุกคนริวก็เป่าเทียนวันเกิด ทุกคนปรบมือ
นิดา: สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ริว
นิดาพูดพร้อมรอยยิ้ม ริวก็ยิ้มตอบ
ริว: ขอบคุณมากๆนะครับ น้องนิดา
นิดา:นิดามีของขวัญจะให้พี่ริวด้วยแหล่ะ
คุณหนูนิดาซื้อของขวัญราคาแพงมาให้ริวพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ริวรับของขวัญจากนิดาด้วยความดีใจจากนั้นจินก็เข้ามาหาพร้อมกับมอบของขวัญให้เช่นกัน
หลังงานเลี้ยงเลิกราทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ริวแอบมองหาคิมแต่ก็ไม่เจอ ด้วยความสงสัยจึงออกไปเดินหาข้างนอก และพบกับคิมที่ยืนรอเขาอยู่ที่รถ
เมื่อคิมเห็นริว เขาก็โบกมือเรียก ริวจึงเดินไปหาคิมเขาแปลกใจเล็กน้อยที่คิมไม่ได้ทำเป็เมินเขาเหมือนเมื่อก่อน
ริว: ไง หันมาพูดกับกูได้แล้วหรอ?
คิมหัวเราะเบาๆ
คิม: อืม ก็คงงั้น
พูดเสร็จคิมก็ล้วงกระเป๋าแล้วเอาของบางสิ่งออกมาให้ริว
คิม: อ้ะ นี้ ของขวัญ
(ตุ๊กตาหน้ารถรูปดอกไม้)
ริวรับของขวัญนั้นมา
คิม: HBD นะมึง ขอโทษด้วย กูไม่มีปัญญาซื้อของขวัญแพงๆให้มึงเลย
ริวแอบยิ้มหน่อยๆ ในใจเขาดีใจมากถึงแม้จะเป็แค่ของเล็กๆน้อยๆ เพราะเขาคิดว่าจะไม่ได้ของขวัญจากคิมซะแล้ว
ริว: ไม่เป็ไร ของขวัญที่มึงให้ก็น่ารักดี
คิมยิ้ม
ริว:แล้วที่บอกว่าจะเลี้ยงหมูจุ่มกูล่ะ
คิม: มึงยังกินไหวอยู่หรอกูเลี้ยงได้นะถ้ามึงอยากไปกิน
ริวหัวเราะ
ริว: กูล้อเล่น กูอิ่มแล้วล่ะวันนี้ไว้วันหลังล้ะกัน
ริว!!!!
เสียงเรียกริวจากพี่รินแว่วมา
คิม: มึงกลับเข้าไปในงานเถอะพี่รินเรียกมึงแล้ว
ริว: เค งั้นกูไปก่อนนะขอบใจมากสำหรับของขวัญ
จากนั้นริวก็เดินกลับเข้างานไปคิมที่ใบหน้าเปื่อนยิ้มก็เปลี่ยนเป็ความเศร้าแทน เขานั่งเหม่ออยู่ที่รถสักพักก็กลับเข้าไปในงานด้วยเช่นกัน
งานเลี้ยงจบทุกคนในบ้านต่างช่วยกันเก็บกวาดขยะภายในงาน ด้วยความเพลียเ้าของบ้านทั้งสามต่างแยกย้ายกันไปนอน ส่วนคิมนั้นช่วยแม่บ้านกับพ่อบ้านล้างถ้วยล้างจานขณะที่คิมยืนล้างจานอยู่คนเดียวนั้น เขาก็แอบร้องไห้จนล้างจานเสร็จหมดทุกใบ
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนออกไปทำงานเนื่องจากแม่บ้านยังไม่เห็นคิมออกจากห้อง ริวจึงรู้ว่าคิมยังไม่ออกไปทำงานแต่ทำไมไม่มากินข้าวเช้า ริวจึงเดินไปที่ห้องพักคนงานที่คิมพักอยู่เพื่อที่จะเรียกคิมออกมากินข้าวร่วมกัน
เสียงเคาะประตู(ก๊อกๆๆ)
ริว: คิม
ก๊อกๆๆ
ริว: ไอ่คิม
ไม่ว่าริวจะเคาะเรียกยังไงก็ไม่มีเสียงตอบเขาจึงเปิดประตูเข้าไปดู ซึ่งก็แปลกมากเพราะประตูนั้นไม่ได้ล็อกเมื่อริวเปิดประตูเข้าไปก็พบกับความว่างปล่าว เขาเหลือบไปเห็นจดหมายใบหนึ่งวางไว้บนหัวเตียงพร้อมกับเงินจำนวนหนึ่งริวหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน
เนื้อความในจดหมาย
“ริวถ้ามึงได้อ่านจดหมายฉบับนี้ กูคงออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว กูขอโทษที่ไม่ได้บอกลามึงกูไม่กล้าสู้หน้ามึง กูรักมึงมากและคงทนไม่ได้ถ้ามึงแต่งงาน เพราะแบบนี้กูเลยต้องออกมาจากชีวิตมึงเพื่อตัวของมึงเอง กูขอโทษที่คิดกับมึงแบบเพื่อนไม่ได้เพราะกูรักมึงไปแล้วกูอยากให้มึงแต่งงานกับคนที่เหมาะสมแบบคุณหนูนิดาและมีอนาคตที่ดีกูไม่อยากทำให้พี่รินกับป้าอั๋นต้องเสียใจเพราะพวกเขาดีกับกูมาก รวมถึงมึงด้วยกูขอโทษที่กูเป็แบบนี้ ขอโทษที่ทำเมินใส่มึงขอโทษที่พามึงไปกินเลี้ยงหมูกระทะไม่ได้ หนี้ทั้งหมดที่กูติดมึงกูหามาคืนให้ครบแล้วนะ ขอบคุณมึงมากๆที่ช่วยเหลือกูมาตลอดฝากขอบคุณแล้วก็ขอโทษพี่รินกับป้าอั๋นด้วย พวกเขาดีกับกูมากทั้งๆที่กูเป็คนนอกฝากบอกพวกเขาด้วยว่ากูรักพวกเขามาก” ลาก่อน
จากคิม...
ริวใมากเมื่อเขาอ่านข้อความในจดหมายเสร็จ เขาก็ปากระดาษทิ้งและรีบวิ่งไปที่รถเพื่อขับออกไปตามหาคิม
ริน: ริวเป็อะไร จะรีบไปไหนอ่ะแล้วคิมไปไหน
ริว:วันนี้ผมลางานหนึ่งวันนะครับพี่ริน
รินจึงวิ่งไปที่ห้องของคิมและเห็นเศษกระดาษที่ริวปาทิ้งไว้พี่รินจึงหยิบมาอ่าน แล้วเข้าใจเหตุการณ์ทุกอย่างพร้อมกับป้าอั๋น
วันนั้นทั้งวันริวขับรถไปตามหาคิมในที่ต่างๆที่คิดว่าคิมจะไป แต่หาเท่าไหร่เขาก็หาไม่เจอริวขับรถวนหาคิมจนถึงค่ำมืด จนเขาเริ่มท้อ จึงเดินทางกลับบ้าน
เมื่อริวเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นพี่ริน ป้าอั๋น และนิดา นั่งรอเขาอยู่ด้วยความเป็ห่วงใบหน้าของริวเครียดมาก พี่รินจึงเดินเข้ามาปลอบ
ริน: เป็ไงบ้างริวหาเบาะแสได้บ้างไหม
ริวมองพี่รินด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองเขาส่ายหัวแล้วก็เริ่มร้องไห้ออกมา จากนั้นริวก็ซบไปที่ไหล่ของพี่รินทุกคนจึงเดินเข้ามาปลอบริว
ริว: ผมขอโทษครับทุกคน ผมชอบคิมครับผมขอโทษที่ผมเป็เกย์
ทุกคนมองหน้ากัน
ริน: ริว ไม่มีใครเขาว่าริวหรอกนะพวกพี่เนี่ย รู้ตั้งนานแล้วว่าเราสองคนอ่ะ ชอบกัน
เมื่อริวได้ยินเช่นนั้นเขาก็เริ่มร้องไห้หนักขึ้นแล้วกอดพี่รินไว้แน่น จากนั้นก็เข้าไปกอดป้าอั๋น
ริว: ผมขอโทษครับที่ทำให้ป้าผิดหวัง
ป้าอั๋น: ไม่เป็ไรหรอกริวหลานจะเป็อะไรป้าก็ไม่ว่าหรอก แค่ริวเป็คนดี รู้จักทำการทำงาน แค่นี้ป้าก็ภูมิใจในตัวหลานมากแล้วนะไม่ว่าริวจะเป็อะไรยังไงริวก็ยังเป็หลานป้าอยู่เหมือนเดิมนั้นแหล่ะ
นิดา: ใช่ค่ะพี่ริวพี่ริวไม่ต้องคิดมากนะคะ เพราะยังไงพี่ริวก็ยังเป็พี่ชายที่แสนดีของนิดาเสมอค่ะ
ริว: พี่ขอโทษนะนิดาขอบคุณนิดามากๆที่เข้าใจพี่
ว่าแล้วนิดากับริวก็โผลเข้ากอดกันในฐานะพี่น้อง
พี่ริน: แล้วนี้ ริวกับคิมชอบกันั้แ่ตอนไหนหรอ
ริว: น่าจะั้แ่ตอนมัธยมแล้วครับผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมชอบผู้ชายไหม ผมรู้แค่ว่า ผมชอบคิมคนเดียว
พี่ริน:งั้นวันพรุ่งนี้ไปตามหาเขาใหม่ หาให้เจอ พาเขากลับมาให้ได้
ริว: ครับ พี่ริน
44
