บทที่ 8
ขวดเหล้าที่ถูกฉุดรั้ง
อาณาจักรเทอร์ควอยซ์เป็หนึ่งในเจ็ดอาณาจักรที่ปกครองซีกเหนือของทวีปทางตะวันออกของเมืองหลวงเป็ที่ราบเรียบชายฝั่งติดกับทะเล ด้านหลังตลอดแนวยาวเป็หุบเขาสูงชันมีพระราชวังขนาดใหญ่มหึมามีผลึกน้ำแข็งซ่อมแซมั้แ่ปลายยอดจนถึงส่วนฐานจึงทำให้มองเห็นยอดน้ำแข็งที่สะท้อนแวววาวกับแสงจันทร์ได้จากที่ไกลแสนไกลถึงแม้พระราชวังแห่งนี้จะดูหนาวเย็น แต่มันก็ตั้งอยู่เดียวดายดูเหงาปนเศร้าในคราเดียวกัน
แม้เวลานี้จะมืดค่ำแต่ผู้คนในตัวเมืองยังคงพลุกพล่านไฟตามร้านรวงส่องสว่างเป็ทางยาวขยายตัวไปทั่วทั้งถนน ผู้คนมีรอยยิ้มใบหน้าเปี่ยมสุขคู่รักอิงแอบแนบชิดซึ่งกันและกัน ร้านอาหารกับบาร์เหล้าเห็นจะเป็สถานที่ที่ดูคึกคักเป็พิเศษในเวลานี้
บนสะพานไม้ทอดยาวไปยังอีกฝั่งของร้านรวง สตรีผมสีน้ำตาลหยักศกการแต่งกายสกปรกซอมซ่อมีคราบสีแดงแห้งกรังติดเลอะไปตามผ้าคลุมผืนสั้นที่ยาวไปจนถึงกลางแผ่นหลังเธอเสยผมที่ปิดบังใบหน้าขึ้น เผยให้เห็นโครงหน้าที่ดูคมคายสาวน้อยใหญ่บริเวณนั้นต่างแอบมองชื่นชมใบหน้าที่ทำให้ใจพวกเธอเต้นไม่เป็จังหวะขัดอยู่อย่างสองอย่างโหนกแก้มของสตรีผู้นี้แดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรากับความเมามายได้เกาะกินสติของเธออย่างเต็มที่ขวดเหล้าลวดลายแปลกตาในมือขวายกกระดกเป็ระยะ จุดมุ่งหมายในเวลานี้ของเธอคือร้านเหล้าร้านประจำเธอเห็นป้ายหน้าร้านแกว่งเบาๆอยู่ใกล้ แต่กลับดูไกลเมื่อทุกย่างก้าวช่างยากลำบากขาปัดโซเซไม่สามารถควบคุมทิศทางได้
"จะมาหมดอะไรตอนนี้!" เธอเขย่าขวดอย่างบ้าคลั่งหมายจะรีดเร้นทุกหยดภายในขวดเทเข้าปากเมื่อไม่เป็ผลเธอจึงโยนขวดเปล่าทิ้งลงใต้สะพานอย่างไร้เยื่อใย
"จะเอาแบบนี้ก็ได้!" เธอตั้งท่าเหยียดขาขวาเรียวยาวภายใต้กางเกงขาสั้นรัดรูปไปข้างหน้าส่วนขาซ้ายลากไปข้างหลัง เธอดีดตัวออกจากจุดนั้นร่างตีลังกาหมุนควงกลางอากาศเหยียบลงบนขอบสะพานพอดิบพอดีแล้วจึงดีดตัวอีกรอบพาดผ่านดวงจันทร์กลมโต เงาสะท้อนสีเหลืองนวลอยู่บนแววตาปลายเท้าในรองเท้าบูทัับนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง ก่อนจะพลาดท่ากลิ้งตกลงมาอยู่บริเวณหน้าร้านเหล้าร้านประจำอย่างพอดิบพอดีเธอไม่รอช้ารีบผลักประตูไม้เก่าๆเข้าไป
"ยูซ่า! เอาเหล้าที่ดีที่สุดในร้านออกมา" เธอะโดังลั่นแบบไม่เกรงใจผู้ใด
"แกอีกแล้ว!" ใบหน้าขาวผ่องของเ้าของร้านดูใเธอแต่งตัวในชุดกระโปรงตัวยาวสวมผ้ากันเปื้อนคาดไว้ข้างเอวมัดหางม้าขึ้นจนสูงผู้คนในร้านต่างมองตามสตรีที่เพิ่งเข้ามาผู้นี้
"จูเลี่ยน! ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าอย่ามาเหยียบที่นี่อีก..." ยูซ่าน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายถอดถอนหายใจ
"เอาน่า...อย่าโกรธไปเลย เธอเลือกจะเปิดร้านเหล้าเองนี่!มันเป็อะไรที่ถูกใจฉันเป็ที่สุดั้แ่รู้จักกับเธอมา" ไม่ทันที่จูเลี่ยนจะได้พูดต่อ สตรีเ้าของร้านก็เดินเฉียดมาใกล้แผ่รังสีการฆ่าฟัน
“เงียบปากไป...” ยูซ่าเดินผ่านกระซิบเบาๆก่อนแสดงท่าทีเป็กุลสตรีต่อหน้าบรรดาลูกค้าทั้งหมด
"ฉันขอเตือนเป็ครั้งสุดท้าย มันจะไม่มีคราวหน้าอีก...เราได้เห็นดีกันแน่"ยูซ่าอดไม่ได้ที่จะเดินไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบขวดเหล้ามาตั้งไว้หนึ่งขวดจูเลี่ยนไม่รอช้ารีบกระดกมันในทันทีแบบหิวกระหาย แกล้มกับใบหน้าเหนื่อยหน่ายถอดถอนหายใจของเ้าของร้าน
"คือ...เธอสบายดีนะ" จูเลี่ยนพยายามชวนยูซ่าพูดคุยด้วยใบหน้าเจื่อนๆ
"ไม่! จนกระทั่งแกเข้ามานั่นแหละ!"
"เห็นหน้าเธอแล้วนึกถึงอดีตขึ้นมา ยังจำตอนที่พวกเราสู้กันแทบเป็แทบตายอุบบ! อ่าา" มือขาวเนียนของยูซ่าอุดเข้าที่ปากสตรีผมหยักศกอย่างร้อนรน
“แก...กำลังเมาได้ที่สินะ...นั่งกินไปเฉยๆมันยากนักหรือไง” ยูซ่ากัดฟันพูด ในจังหวะที่เด็กหญิงตัวเล็กเดินออกมาจากหลังร้านเป็การขัดจังหวะสตรีทั้งสอง
"แม่จ๋า...ทำอะไรอยู่เหรอ" เด็กหญิงท่าทางงัวเงียลากตุ๊กตาสีเทาอ้วนกลมมีรอยเย็บทั่วตัวออกมาจากหลังร้านจูเลี่ยนเหลือบมองอย่างเข้าใจ พร้อมมือขาวเนียนของยูซ่าที่เปลี่ยนท่าทางมาตบไหล่จูเลี่ยนเบาๆแทน
"แค่เพื่อนเก่าของแม่เอง รีบไปนอนเถอะ" ยูซ่ารีบปั้นหน้ายิ้มส่วนจูเลี่ยนทำทีโบกมือให้เด็กน้อยเหลือบมองสตรีผู้นี้อย่างไม่ไว้ใจก่อนเดินหายลับเข้าไปหลังร้าน ยูซ่าทำได้เพียงถอดถอนหายใจปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างใจเย็น
"เฮ้อ...เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน" จูเลี่ยนเอามือเกาหัวที่มันเริ่มคัน แล้วบิดี้เีด้วยความเมื่อยล้า
"แล้วนึกยังไงมาอยู่แถวนี้? ไม่รีบไปหายัยหัวฟ้านั่นจะดีเหรอ"ยูซ่าเริ่มหยิบแก้วบริเวณนั้นมาเช็ดถู
"ก็แค่ผ่านมา...แล้วเดี๋ยวก็ผ่านไป..." ใบหน้าจูเลี่ยนลดลงต่ำ
เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ ยูซ่าไม่คิดถามสิ่งใดต่อสตรีที่ปล่อยใจไปกับฤทธิ์สุราในสายตาของยูซ่าสตรีขี้เมาผู้นี้ดูไม่แตกต่างไปจากครั้งอดีต ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอยังดูไม่ได้เื่เหมือนเคย
เวลานี้ก็ดึกมากแล้วลูกค้าเริ่มทยอยออกจากร้านไปจนหมดทิ้งสตรีสองคนให้อยู่กันตามลำพัง จูเลี่ยนกลิ้งขวดเหล้าบนโต๊ะไปมาด้วยความเบื่อหน่ายใบหน้าแนบชิดกับเคาน์เตอร์ตัวยาว
"ยูซ่า...เธอเปลี่ยนไปเยอะ..."
"แล้วมีปัญหาหรือไง?"
"อย่างน้อยก็ดูใจเย็นขึ้น เป็สุภาพสตรีมากขึ้น"
"ฉันจะถือว่านั่นเป็คำชม..."
"แต่เธอไม่เคยเปลี่ยน...ยังทำอะไรอันตรายเหมือนเดิม" ยูซ่าเดินเข้ามาใกล้สีหน้าจริงจังเหลือบมองเสื้อผ้าสกปรกที่มีคราบเืแห้งกรัง
"เธอก็ไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป ทำอะไรเป็ห่วงเด็กน้อยสองคนนั้นบ้างจะได้ไม่เลือกเดินบนเส้นทางที่พวกเราเคยผ่านมาก่อน" ยูซ่าถอนหายใจเหนื่อยหน่ายวันนี้ก็เป็อีกวันที่กำลังจบลง
"เอาล่ะ! วันนี้ร้านปิดแล้ว" ยูซ่าพูดตัดบท เธอคว้าขวดเหล้ามาไว้ในมือแต่จูเลี่ยนดึงมันฉุดรั้งเอาไว้สีหน้าของสตรีผมหยักศกดูเศร้า สร้างบรรยากาศรู้สึกกดดัน
"ยูซ่า...ถ้าวันนึง...เบื้องบนมีคำสั่ง..." น้ำเสียงจูเลี่ยนมีความเศร้าปนอยู่ในนั้นสตรีผมหางม้ามีสีหน้าวิตกก่อนกลบมันด้วยสีหน้าปกติ
"ก็มาสิ...ฉันอยู่ที่นี่เสมอ อย่างเธอฆ่าฉันไม่ได้หรอก" ยูซ่าดึงขวดเหล้าเบาๆก็หลุดออกจากมือจูเลี่ยนอย่างง่ายดายเธอเดินไปหยุดทางเข้าหลังร้าน แหงนมองมาทางจูเลี่ยนพร้อมรอยยิ้ม
"อย่างน้อยเราจะได้ตัดสินผลแพ้ชนะกันเสียที..." พอจบคำพูดยูซ่าก็หายลับไปด้านหลัง
จูเลี่ยนทำได้เพียงกำหมัดแน่นหันหลังเดินออกจากร้านด้วยบรรยากาศตรึงเครียดจ้องมองแผ่นกระดาษสีน้ำตาลแผ่นเล็กในฝ่ามือที่มันถูกเขียนด้วยตัวอักษรเืมีข้อความถูกเขียนว่า 'ยูซ่า ผู้ทรยศ' เธอขยำมันทิ้งไว้กับพื้นเดินจากไปแบบไม่ใส่ใจ พาร่างหายลับไปจากหัวมุมถนน
1K
