ไม่นานหลังจากนั้นทางทีมงานทีมต่างๆ ก็เริ่มแยกตัวกลับกันแล้ว ทางด้านคิมซองมินก็กำลังเก็บข้าวของและทำความสะอาดอุปกรณ์ต่างๆที่สมาชิกใช้ทำอาหารเย็นในวันนี้อยู่ภายในโซนในครัวเฉินไท่หยาง อีฮยอนจิน และยุนยูจุนยังคงนั่งเล่นอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำ ส่วนสมาชิกคนอื่นๆต่างก็ขึ้นไปพักผ่อนกัน
@ริมสระว่ายน้ำ
“ไท่หยาง นายชอบน้องคนนั้นเหรอ?”อีฮยอนจินเอ่ยถามขึ้นพลางหยิบแก้วเครื่องดื่มยกขึ้นดื่ม
“ฮะ!?! ผมเนี่ยนะ!?!?ผมไม่ได้ชอบเขา” เฉินไท่หยางเอ่ยตอบเสียงเข้ม
“จริง??” ยุนยูจุนที่กำลังนั่งแช่เท้าริมสระว่ายน้ำเอ่ยขึ้น
“พี่เห็นวันนี้นายเข้าหาน้องเขามากเลยน่ะ” อีฮยอนจินเอ่ยพลางวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเล็ก
“ผมแค่เอ็นดูน้องเท่านั้นพี่ อยากสนิทด้วย น้องเขาดูสดใสดีน่ะ” เฉินไท่หยางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“น้องเขาดูสดใสจริง” ยุนยูจุนเอ่ยอย่างเห็นด้วยกับเฉินไท่หยาง
“อืม งั้นก็ดีแล้ว” อีฮยอนจินเอ่ย
“พี่คิดว่าผมสนใจน้องเขาเหรอ?”เฉินไท่หยางเอ่ยถาม
“อืม เห็นทั้งนายทั้งซองมินดูสนใจน้องเขามากเป็พิเศษจนเหมือนทีมงานบางคนเหมือนจะมองไม่ดีแล้วน่ะ”อีฮยอนจินเอ่ยต่อ
“พี่คอยจับตาดูมันไว้เถอะ ผมว่ามันนั่นแหละที่สนใจน้องเขา” เฉินไท่หยางเอ่ยพลางจ้องมองผ่านกระจกไปที่บุคคลที่ตนเองพูดถึงที่กำลังทำความสะอาดอุปกรณ์อยู่ในบริเวณครัว
ทั้งยุนยูจุนและอีฮยอนจินที่ได้ยินดังนั้นต่างก็จ้องมองไปที่คิมซองมินเช่นเดียวกัน
“พี่ว่าเตือนๆ กันหน่อยก็ดีนะ เดี๋ยวคนภายนอกจะคิดไม่ดีน่ะ เห็นเหมือนน้องเขาจะอึดอัดอยู่นะเมื่อตอนเย็น”ยุนยูจุนเอ่ย
“อืม ผมก็เห็นเหมือนกัน แถมดูเกร็งๆ ยังไงบอกไม่ถูก แต่ก็นะพี่ วงการนี้อะเราจะทำไรได้”เฉินไท่หยางเอ่ยพลางถอนหายใจ
“อย่างน้อยก็คอยดูๆ กันละกัน” อีฮยอนจินเอ่ยพลางตบไหล่เฉินไท่หยาง
“แต่น้องเขาน่าแกล้งมากเลยนะพี่ โคตรเอ็นดูเลย เหมือนได้น้องสาวเพิ่มเลยอะ อิจฉาพี่ชายเขานะที่มีน้องสาวแบบนี้แต่พี่เขาก็ดูดุชิปเลยอะ”เฉินไท่หยางเอ่ย
“ก็น้องสาวเขานี่ ฮ่าๆ” อีฮยอนจินเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ
.
.
1 ชั่วโมงต่อมา …
คิมซองมินก้าวเดินขึ้นบันไดไปยังห้องพักของตนเองหลังจากที่ทำความสะอาดและเก็บอุปกรณ์ต่างๆเข้าที่เรียบร้อยแล้ว
แกร็ก!!!
คิมซองมินผลักประตูเปิดออกแล้วก้าวเดินเข้าไปในห้อง
“ไงเพื่อน ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วเหรอ?”เฉินไท่หยางที่นอนเล่นอยู่บนเตียงนอนใหญ่เงยหน้าผละออกจากโทรศัพท์มือถือเอ่ยถามคิมซองมินที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง
“อืม เรียบร้อย” คิมซองมินเอ่ยตอบเสียงเรียบพลางเดินไปที่โต๊ะวางของมือหนาหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ขึ้นมาจากกล่องที่ทางบ้านพักสุดหรูเตรียมไว้ให้
“มึงอาบน้ำแล้วใช่มั้ย?” คิมซองมินเอ่ยถามเฉินไท่หยางที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอนใหญ่
“แน่นอน” เฉินไท่หยางเอ่ยตอบ
“งั้นกูไปอาบน้ำก่อน” คิมซองมินเอ่ยพลางเดินเข้าไปห้องน้ำไป
เมื่อคิมซองมินอาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็ที่เรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมทั้งใส่ชุดนอนตัวเดิมออกมาแล้วเดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะใหญ่หน้ากระจกเพื่อทาสกินแคร์ก่อนนอนและเป่าผมให้แห้ง
“ซองมิน กูถามไรหน่อยดิ?” เฉินไท่หยางวางโทรศัพท์ลงพลางเอ่ยถามเพื่อนรักที่กำลังนั่งเป่าผมอยู่
“ว่า?” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบพลางลดระดับแรงลมที่กำลังเป่าผมลง
“มึงคิดยังไงกับน้องลิลลี่เขาหรือเปล่าอะ?” เฉินไท่หยางเอ่ยถามอย่างจริงจัง
คิมซองมินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปนิดนึง จากนั้นก็เอ่ยถามต่อ “มึงถามทำไม!?!!”
“ก็แค่อยากรู้” เฉินไท่หยางเอ่ย
“ทำไมมึงสนใจยัยตัวจิ๋วนั่นหรือไง?!!?”คิมซองมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ยังคงนิ่งและไม่แสดงอาการใดๆ
“กูเปล่า” เฉินไท่หยางเอ่ยเสียงเรียบ
“แต่มึงดูสนใจเธอ” คิมซองมินเอ่ยต่อเสียงเรียบ
“มึงก็ไม่ต่างกันครับเพื่อน!?!?”เฉินไท่หยางเอ่ย
“แล้วไง!?!?” คิมซองมินเอ่ยต่ออย่างยียวน
“ก็แค่จะมาเตือนเฉยๆ ให้ระวังหน่อย คนอื่นเขาอาจจะมองไม่ดี แถมมันจะสร้างความอึดอัดให้น้องเขาได้”เฉินไท่หยางเอ่ยเสียงเรียบพลางเล่นโทรศัพท์ต่อ
“อืม” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“แล้วมึงมูฟออนได้แล้วใช่มั้ย?”เฉินไท่หยางเอ่ยถามถึงเื่ราวในอดีตของเพื่อนรักอย่างจริงจัง
“คงงั้นมั้ง” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบพลางย้ายที่ลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงนอนตัวใหญ่
“แต่มึงสนใจน้องเขาแล้วนี่เนอะ คิกๆ” เฉินไท่หยางเอ่ยพลางหัวเราะนิดๆ
“ไม่ได้สนใจ กูแค่เอ็นดูเฉยๆ” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“ให้มันจริงเถอะ!!!!” เฉินไท่หยางเอ่ยอย่างกระแทกเสียง
“เออ!!!! ก็เหมือนมึงนั่นแหละครับ!!!!” คิมซองมินเอ่ยอย่างกระแทกเสียงต่อมือหนาพลางหยิบหมอนขึ้นมาฟาดเฉินไท่หยาง
ฟรุบ!!!
“โอ๊ย!! มึงนี่นะ!!!” เฉินไท่หยางเอ่ยอย่างหงุดหงิด
“จะทำไม?!!” คิมซองมินเอ่ยพลางหยิบหมอนอีกใบไปหนุนแทน
ขณะเดียวกันทางด้านของลลิตา
หลังจากเดินทางกลับมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้วก็เข้าห้องพักและอาบน้ำเตรียมตัวพักผ่อน
....RRRRRRR....
เมเนเจอร์ของพี่จุนยอง สายเรียกเข้า
หญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ ของตนที่โต๊ะเล็กบริเวณหัวเตียงหญิงสาวร่างบางกดรับสายทันทีที่เห็นรายชื่อบุคคลที่โทรเข้ามา
“ฮัลโหลค่ะพี่เมเน” ลลิตาเอ่ยเสียงใสพลางหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงนอน
[ตอนนี้สะดวกคุยมั้ยครับ?] เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ยถามเสียงเรียบ
“สะดวกค่ะพี่เมเน มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ลลิตาเอ่ยถามอย่างสงสัย
[เื่งานในวันพรุ่งนี้น่ะครับ พอดีว่าจุนยองจะให้ลิลลี่มาช่วยทำในส่วนของการถ่ายทำรายการสั้นๆ กับยูทูปเบอร์น่ะ] เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ย
“อ่อค่ะ … แล้วกองวาไรตี้จะไม่ว่าอะไรเหรอคะ?” ลลิตาเอ่ยถามต่อ
[ไม่นะครับ พรุ่งนี้เป็คิวสุดท้ายกันแล้วด้วยน่ะ] เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ยต่อ
“ค่ะ แล้วพรุ่งนี้ลิลลี่ต้องไปที่ไหนคะ รบกวนพี่เมเนส่งรายละเอียดให้ลิลลี่หน่อยนะคะ”ลลิตาเอ่ยถาม
[ได้ครับเดี๋ยวพี่ส่งให้นะ แต่คิวงานของลิลลี่มีวันมะรืนนะกองถ่ายทำรายการของยูทูปเบอร์น่ะพรุ่งนี้ไม่มีคิวนะครับ] เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ย
“โอเคค่ะพี่เมเน” ลลิตาเอ่ยตอบเสียงใส
[งั้นแค่นี้นะครับ พี่ไม่รบกวนแล้ว] เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ย
“ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” ลลิตาเอ่ย
[ครับ วางแล้วนะ] เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ยแล้วกดวางสายไปทันที
1K
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
