ใต้ปีกมาเฟีย

## ???? ตอนที่ 3: ความลับของลิน

ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านผืนฟ้าเหนือลานจอดรถหลังร้านอาหาร ภีมยืนพิงรถเข็นน้ำแข็ง ปลดถุงมือเปื้อนน้ำมันออกช้า ๆ หลังจากวันทำงานหนัก เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีดาวอยู่ไม่กี่ดวง แล้วถอนหายใจเบา ๆ

> "แปลก...ผู้หญิงแบบนั้นจะมานั่งร้านอย่างเราทุกวันทำไม?"

นับจากวันที่เขาได้รู้จักลิน ชีวิตภีมก็เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย มีข้อความให้คิดถึง มีรอยยิ้มจากหญิงสาวที่เขาไม่เคยกล้าฝันว่าจะได้พูดด้วย และมีหัวใจที่เริ่มเต้นแรงทุกครั้งเมื่อเห็นเธอ

แต่ก็เริ่มมีคำถาม...

ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเอง?

ทำไมเธอไม่เคยพาเพื่อนมา?

ทำไมเวลาเธอรับโทรศัพท์ เธอต้องเดินออกไปไกล ๆ และพูดเสียงเบา?

---

วันนั้น ภีมตัดสินใจเดินตามลินญาออกจากร้านแบบไม่ให้เธอรู้

เขาเห็นเธอเดินไปที่ซอยข้างวัด ก่อนจะขึ้นรถ...เบนท์ลีย์สีดำเงาวับ ที่มีชายชุดดำสองคนเปิดประตูรอ

ภีมชะงัก

> “...อะไรกัน?”

เขาหลบอยู่หลังเสาไฟ มองดูเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เธอนั่งลงบนเบาะหลัง และรถก็แล่นออกไปท่ามกลางความเงียบ

---

เช้าวันต่อมา ลินญาเดินเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้ม

> “สวัสดีค่ะ”

> “...”

> “ภีม?”

ภีมไม่ตอบ เขาเช็ดโต๊ะไปเรื่อย ๆ ไม่มองหน้าเธอ ลินญารู้ทันทีว่าเขา "รู้บางอย่าง"

> “คุณดูแปลกไปนะ วันนี้”

> “ผมก็เป็๲แบบนี้แหละครับ...ธรรมดา ไม่เหมือนบางคนที่มีคนขับรถหรูมารับตอนกลับบ้าน”

ลินญาชะงัก มือนิ่งบนโต๊ะ หัวใจเหมือนถูกกระชาก

> “คุณตามฉันเหรอ?”

> “ผมแค่...บังเอิญเห็น”

> “แล้วคุณคิดว่าฉันโกหกคุณเหรอ?”

ภีมหัวเราะในลำคอ เบาและเจ็บ

> “ผมไม่รู้ว่าคุณคือใคร แต่ผมรู้ว่าผม...ไม่ใช่คนที่คุณควรจะเสียเวลามาคุยด้วย”

ลินญานิ่งไป น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอกำลังจะพูด แต่เขาพูดต่อ

> “ผมจน ผมไม่มีอนาคต ไม่มีอะไรจะให้คุณเลย แม้แต่ชีวิตผม ยังไม่มั่นคงด้วยซ้ำ”

> “คุณไม่ต้องให้ฉันอะไรเลย...แค่คุณเป็๞คุณ ฉันก็พอแล้ว”

เสียงของเธอสั่นเทา แต่มั่นคง

> “ภีม...ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริง ฉันแค่กลัวคุณจะเดินหนีทันทีถ้ารู้ว่าฉันเป็๞ใคร”

> “งั้นบอกผมตอนนี้สิ คุณเป็๲ใคร?”

ลินญาก้มหน้าลง มือสั่น ก่อนจะเอ่ยคำที่เธอหลีกเลี่ยงมานาน

> “ฉันชื่อ ลินญา วัชรภัทร ลูกสาวของเสี่ยเล้ง...เ๽้าของเครือธุรกิจเทา ๆ ที่คนกลัวกันทั้งเมือง”

ภีมเงียบไปหลายวินาที

เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้นในอก

> “ผมควรกลัวคุณใช่ไหม?”

> “ไม่...ฉันไม่อยากให้คุณกลัว แต่อยากให้คุณเข้าใจ ว่าฉันไม่ได้เลือกเกิดในโลกแบบนั้น”

> “แล้วทำไมถึงเลือกมารู้จักคนอย่างผม?”

เธอมองตาเขานิ่ง

> “เพราะคุณไม่รู้ว่าฉันเป็๞ใคร คุณเลยมองฉัน...เป็๞คนธรรมดา คุณฟังฉัน คุณเข้าใจฉัน คุณยิ้มให้ฉัน โดยไม่๻้๪๫๷า๹อะไรตอบแทน”

> “ผม...แค่รู้สึกว่าคุณเหงาเหมือนผมก็เท่านั้น”

ลินญาน้ำตาไหล หัวใจเธอแน่นไปหมด

> “ใช่...ฉันเหงา และคุณก็ทำให้ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป”

> “แต่คุณรู้ใช่ไหม ว่าถ้าผมยังเดินต่อไปกับคุณ ผมอาจต้องเผชิญกับพ่อคุณ...”

> “รู้...แต่ฉันก็ยังอยากให้คุณอยู่”

> “คุณแน่ใจเหรอ ว่าผู้หญิงในโลกของอำนาจกับผู้ชายธรรมดาจะเดินไปด้วยกันได้จริง?”

เธอพยักหน้า

> “ฉันไม่แน่ใจหรอก...แต่ฉันอยากลอง ฉันอยากสู้ ถ้าคุณยังไม่ทิ้งฉันไปตอนนี้”

ภีมมองเธอ น้ำตาซึมเต็มเบ้า

เขาคิดถึงพ่อแม่ที่อยู่บ้านนา ความฝันที่ยังล่องลอย

กับคำว่า “มาเฟีย” ที่ไม่เคยอยู่ในโลกของเขาเลย

แต่ตอนนี้...หัวใจของเขาเลือกเธอไปแล้ว

> “ถ้าคุณกล้าสู้...ผมก็จะอยู่ข้างคุณ”

> “ภีม...”

เธอโผเข้ากอดเขาท่ามกลางลานหลังร้านที่ไร้ผู้คน

ครั้งแรกที่เขากอดใครไว้แน่นขนาดนี้

ครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า เธอไม่ได้อยู่ลำพังในโลกใบนี้

---

**จบตอนที่ 3**

(ตอนต่อไป: **คำสั่งจากเสี่ยเล้ง** – เมื่อพ่อของลินญารู้ว่าลูกสาวกำลังคบกับผู้ชายธรรมดา…)

---