หญิงชุดดำกับอนาคตผมที่เปลี่ยนไป

กราบสวัสดี คุณผู้ฟังและผู้อ่านทุกท่าน มาเข้าเรื่องของผมเลยละกันผมอายุ 19 ขอแทนนำตัวเองว่าโยมีอยู่วันหนึ่งเป็นวันเกิดของผม ผมได้ออกไปฉลองวันเกิดกับเพื่อนที่สถานที่บันเทิงที่ 1 ตัวเมืองจนถึงเวลา 02:00 น ซึ่งในตอนนั้นผมก็รู้สึกเมามากเพื่อนผมก็อาสาขับรถให้ แต่ในตอนนั้นในความคึกคะนองของผมผมจึงไม่ให้เขาขับรถให้อ๋อผมลืมบอกไปผมมากับเพื่อน 4 คนรถ 3 คัน ซึ่งแต่ละคนก็จะเป็นกลุ่มบิ๊กไบค์ด้วยกันทั้งนั้นพวกเราก็เลยได้ขับออกจากสถานที่บันเทิง เพื่อนผมเขาไปกัน 3 คน 2 คันส่วนผมได้ขับรถตัวเอง ไปคนเดียวพวกเราก็ได้ขับรถกัน ใช้ความเร็วรถสูงมากจนถึงสี่แยกไฟแดงที่ที่ 1เพื่อนผมเขาขับผ่าไฟเหลืองกันผมที่หลังท้ายก็เลยรีบบิด เพื่อจะให้ทันไฟเหลืองแต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อผมบิดไปกลางสี่แยก รถกระบะคันนึงที่ไฟเขียวเขาก็ได้ขับออกมาชนเข้ากับผมอย่างจังตัวผมกระเด็นไปติด เกาะกลางถนนโชคยังดีที่ผมใส่หมวกกันน็อคหัวเลยไม่กระแทกกับเสา หรือถนนแต่โชคร้ายของผมคือ ขาขวาของผมไม่มีความรู้สึกผมรู้สึกตัวชาขยับตัวไม่ได้ พยายามพลิกตัวนอนหงาย แล้วก็เห็นคนที่ชนผมวิ่งลงมาดูผมแล้วก็คนอีกมากมายกำลังวิ่งเข้ามาตอนนั้นผมสับสนไม่รู้เรื่องอะไรเลยก่อนผมจะหลับตาลงผมเห็น ผู้หญิงคนนึง เขาใส่ชุดขาว เหมือนกำลังท้องแก่ แต่ที่มันแปลกก็คือ ในบริเวณกระโปรง ของเขามีคราบสีแดงติดอยู่เยอะมากแล้วมันก็ไหลออกจากขาเขาเรื่อยๆหลังจากนั้นผมก็ได้สลบลงผมรู้สึกตัวอีกทีเหมือนอยู่ที่รถเข็น ของโรงพยาบาลแล้วก็มีคนอีกมากมายกำลังดูผมอยู่ผมพยายามยกคอขึ้นแต่เหมือนคอของผมมันติดอยู่กับอะไรไม่รู้ร่างกายผมมันเหมือนกับขยับตัวไม่ได้ผมหลับตาลงผ่านไปได้ไม่นาน ผมก็ตื่นขึ้นมา แต่มันแปลกตรงที่ว่าผมกำลังยืนอยู่ และสิ่งรอบข้างมันมืดไปหมดผมได้แต่เก็บความสงสัยว่านี่มันคืออะไรแล้วผมก็เลยเดินไปเรื่อยๆทุกอย่างมันเงียบสงบ พื้นที่ผมเดินก็เป็นพื้นปูนมันไม่มีทางสิ้นสุดผมจะเดินไปทางไหนก็ออกจากความมืดนี้ไม่ได้แล้วทันใดนั้นผมก็ได้ ยินเสียงเสียงมันก้องมากเป็นเสียงเดินเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงผมหันไปทางด้านหลังแล้วผมก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ๆผมเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากเธอใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ กระโปรงสีดำเหมือนกระโปรงนักศึกษายาวปิดหัวเข่าเธอเดินเข้ามาหาผมช้าๆแล้วก็พูดว่าขออยู่ด้วยคนนะค่ะแล้วเธอก็เข้ามากอดผมตอนนั้นผมตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกกำลังคิดอยู่ว่านี่คือฝันใช่ไหม ทันใดนั้นเองผมก็ตื่นขึ้น ผมเห็นทุกคนกำลังร้องไห้ผมเห็นพ่อของผมผมเห็นน้องสาวผมเห็นพยาบาลแต่มันแปลกดีที่ผมไม่เห็นขาขวาของผม ผมตะโกนสุดเสียงแต่เหมือนกับเสียงมันไม่ยอมออกมาผมพยายามขยับตัวแต่ขยับตัวไม่ได้คงเหมือนผมขยับร่างกายไม่ได้มันชาไปหมดทั้งตัว ทันใดนั้นน้องสาวผมก็เห็นว่าผมพยายามขยับตัวขยับลูกกะตาเขาเลยบอกพ่อเขาทุกคนก็เลยเข้ามาดูผม หมอบอกกับผมว่าผมพูดไม่ได้ พ่อหมอได้ฉีดยาชาขั้นรุนแรงแล้วก็ผ่าตัดที่บริเวณซี่โครงกระดูกของผมพร้อมกับตัดขาผม เพราะว่าตอนโดนชนเศษกระจกมันเข้ามาตัดเส้นเอ็นพร้อมกับตัดกระดูกขาขวาผมไปด้วยผมได้ยินแบบนี้ ผมก็สติแตกแล้วครับ น้ำตามันไหลออกมาโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยพ่อบอกกับผมว่าแม่ของผมกำลังมาน่าจะถึงพรุ่งนี้เช้าเพราะแม่ของผมมาจากเชียงใหม่ แม่กับพ่อผมได้เลิกกันไปเป็น 10 ปีแล้วตั้งแต่ผมจำความได้ส่วนน้องสาวของผมก็เป็นลูกบุญธรรมของคนรู้จัก หมอบอกกับพ่อผมว่าให้ไปเตรียมข้าวของมานอนเฝ้าคนป่วยได้เลยเพราะว่าคงเป็นเดือนเป็นปีคงจะได้ออกจากโรงพยาบาล พ่อก็เลยให้น้องสาวผมอยู่กับผมแล้วพ่อก็จะกลับไปเอาของที่จำเป็น ผ่านไปไม่ถึง 10 นาทีผมก็ได้เผลอหลับไป แล้วผมก็ตื่นขึ้นมา พร้อมกับความเงียบ ตอนนี้ผมขยับตัวได้แล้ว แต่ได้แค่นิดหน่อย ผมขยับหัวมองดูรอบรอบผมไม่เห็นใครเลยผมอยู่ในห้องเงียบๆคนเดียว แล้วอยู่ดีๆประตูที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นห้องน้ำก็เปิดขึ้นมีคนเดินออกมาผมตะลึงไปสักพักนึง เพราะผู้หญิงที่เดินออกมามันคือคนเดียวกับคนในฝันของผมเสื้อผ้ารองเท้าเหมือนในฝันของผมมาก เธอเดินมาหาผมแล้วพูดขึ้นมาว่าตื่นแล้วหรอ!!! ตอน2 คำพูดที่เธอพูดได้พูดกับผมมันทำให้ผมขนลุกไปทั้งตัวผมพยายามจะถามเธอพยายามจะพูดแต่ผมพูดไม่ได้ เธอบอกว่าให้ผมลองพูดในใจดูสิพี่กับผมสื่อสารกันได้ทางใจ ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันหลุดโลกไปมากมันเกิดอะไรขึ้นผมสงสัยไปหมด แล้วเธอก็บอกกับผมว่าต่อไปนี้ก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะชินกันเอาไว้ แล้วน้องสาวผมก็เดินเข้าห้องมามันทำให้เธอหายไปเหมือนควันของบุหรี่ ผมพยายามสื่อสารกับน้องสาวผมที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้องเพราะออกไปซื้ออะไรกิน แต่น้องผมไม่เข้าใจน้องผมบอกกับผมว่าพ่อจะมาแล้วรอพ่อก่อน ผมก็เลยต้องนอนรอต่อไปจนเผลอหลับไปอีกครั้งหนึ่ง แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเช้าวันใหม่ที่ขาผมมันก็ไม่งอกออกมาอีกแล้ว พยาบาลคนหนึ่งได้เข้ามาในห้องแล้วก็ถามว่า ปวดเยี่ยวหรือปวดห้องน้ำบ้างไหม ถ้าปวดเยี่ยวให้หลับตาแล้วลืมตา 2 ครั