ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        “ให้ตายเถอะ! เกิดอะไรขึ้น นกทั้งหมดในเมืองหลวงบินมาที่จวนสกุลหานหรือไร”หานไท่ฟู่ที่มีประสบการณ์ชีวิตมากมายถึงกับงงงันขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นพั่บๆ

        หานหลินเยว่ตกใจเสียจนหน้าขาว นางเอนกายเข้าไปใกล้หานไท่ฟู่ “ท่านปู่ ตอนนี้ทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

        หานไท่ฟู่ลูบเคราของตน “ยังจะทำอะไรได้ ตั้งค่ายกลต้านรับศัตรูสิ!”

        หัวหน้าองครักษ์ตวาดเสียงเข้ม “เร็วเข้า ตั้งค่ายกล!”

        องครักษ์คนอื่นๆ ได้ยินแล้วรับคำสั่ง รีบดึงกระบี่ประจำกายดังเคร้งๆถอยกลับมาประจำที่ทันที พวกเขาปักหลักเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องครัว...

        บนท้องฟ้าของเมืองมู่หยางยังมีสัตว์ปีกกลุ่มใหญ่กำลังบินมุ่งหน้าไปยังด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือมีลักษณะเหมือนปรากฏการณ์อันมหัศจรรย์

        เมืองหลวงทั้งเมืองโกลาหล!

        คนที่อยู่ค่อนข้างใกล้จวนสกุลหาน ล้วนเห็นภาพที่ฝูงนกจำนวนมหึมารวมตัวกันอยู่กลางอากาศเหนือจวนสกุลหานอย่างชัดเจนแต่ละคนพูดกันปากต่อปาก จากหนึ่งเป็นสิบ สิบเป็นร้อยผู้คนจำนวนมากมายแห่กันมาอออยู่หน้าประตูจวนสกุลหานเพื่อจะมาเห็นภาพมหัศจรรย์ด้วยตาตนเอง!

        “เกิดอะไรขึ้น ไฉนนกจึงบินมาจวนสกุลหาน”

        “สวรรค์บอกเหตุ จะต้องมีปีศาจแน่นอน!”

        “ได้ยินว่าคุณชายน้อยของหานไท่ฟู่ป่วยเป็นโรคประหลาดหรือจะเกี่ยวข้องกับเขา”

        “พวกเจ้าได้กลิ่นหอมเป็นพิเศษหรือไม่”

        “ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นหอมของข้าวสวย...”

        “ข้าเพิ่งเคยได้กลิ่นข้าวสวยหอมถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรกหานไท่ฟู่ซื้อข้าวสารจากร้านไหนกันนะ ร้านนี้จะต้องขายดีแน่ๆ!”

        “ข้าอยากซื้อสักถุงหนึ่ง!”

        “...”

        ตำหนักหงเหวินในวังหลวงขณะที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊กำลังประชุมกันในท้องพระโรง พลันมีคนเข้ามารายงานว่าเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นในเมืองหลวงฝูงนกนับพันบินเคลื่อนย้ายเซวียนหยวนเช่อจึงนำขุนนางทั้งหมดเดินออกไปจากตำหนักหงเหวินเพื่อไปตรวจสอบดูพลันพบเห็นบนท้องฟ้ามีฝูงนกนับไม่ถ้วนบินมุ่งหน้าไปทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่อลังการอย่างยิ่งยวด

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

        “เหตุใดจึงบินไปทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือกันหมด”

        “สวรรค์บอกเหตุ ไม่ใช่เรื่องอันเป็นสิริมงคลก็เป็นเคราะห์!”

        “ถูกต้อง รีบให้ท่านโหรมาคำนวณดวงชะตา ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย!”

        “คฤหาสน์ที่อยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือล้วนเป็นคฤหาสน์ธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษนี่นา”

        “ข้าจำได้ว่าดูเหมือนหานไท่ฟู่ก็อาศัยอยู่ในละแวกนั้นด้วยกระมัง”

        “...”

        เหล่าขุนนางต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

        เซวียนหยวนเช่อเห็นภาพเหตุการณ์คุ้นตาเช่นนี้ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยเขาสั่งการลั่วหยิ่งทันที “พาทหารรักษาพระองค์ไปหน่วยหนึ่งรีบไปสถานที่เกิดเหตุ แล้วล้อมเอาไว้! ไม่มีคำสั่งของเจิ้นไม่ว่าผู้ใดล้วนห้ามเข้าทั้งสิ้น!”

        “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับบัญญา!” ลั่วหยิ่งเงยหน้าขึ้นประสานสายตาที่เซวียนหยวนเช่อส่งมาเขากระจ่างแจ้งและรีบออกไปทันที

        เซวียนหยวนเช่อเงยหน้ามองฝูงนกที่บินอยู่เต็มผืนท้องฟ้าเขานวดคลึงขมับของตน

        สตรีนางนี้ ทันทีที่ไม่อยู่ในสายตาของเขาก็ก่อเรื่องราวใหญ่โต ทว่าฝีมือการปรุงอาหารของนางดูเหมือนจะก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว...

        ชุมนุมหมากล้อมเทียนหยวนในเวลานี้กลับมีภาพเหตุการณ์อีกอย่างหนึ่งคนทั้งหมดล้วนจับจ้องไปยังกระดานหมากใหญ่ที่กำลังห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดต่างชมการเดินหมากกันอย่างใจจดใจจ่อไม่มีใครสังเกตเห็นว่าข้างนอกเกิดเหตุการณ์อะไร มีเพียงเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังขึ้นเป็นพักๆเท่านั้น

        “ซือคงเซิ่งเจี๋ยปะทะกับติงไห่เจี้ยนนักเดินหมากระดับเก้าซือคงเซิ่งเจี๋ยชนะ!”

        “ซือคงเซิ่งเจี๋ยปะทะจ้าวฉีนักเดินหมากระดับเก้า ซือคงเซิ่งเจี๋ยชนะ!”

        ...

        กวาดเรียบ กวาดเรียบอีกแล้ว!

        สู้ห้าครั้ง ชนะห้าครั้ง!

        ความหวังทั้งหมดล้วนตกอยู่ที่นักเดินหมากระดับเก้าคนสุดท้าย ฟางเสีย!

        “ซือคงเซิ่งเจี๋ยปะทะฟางเสีย เริ่มการแข่งขัน! ซือคงเซิ่งเจี๋ยเดินก่อน...”

        นักเดินหมากคนอื่นๆ ล้วนถูกขนานนามเป็นนักเดินหมากระดับเก้ามีเพียงซือคงเซิ่งเจี๋ยที่ไร้อันดับ เพราะอันดับของเขาก้าวข้ามระดับเก้าไปไกลมากไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าศิลปะการเดินหมากของเขาอยู่ในระดับใดและก้าวข้ามไปถึงระดับเซียนมีเพียงคนที่เห็นกับตาตนเองเท่านั้นที่จะทราบว่าเขาเอาชนะนักเดินหมากระดับเก้าทั้งห้าคนชนิดที่เรียกได้ว่าสังหารเรียบ ด้วยวิธีการที่ยอดเยี่ยมเพียงใด!

        ถูกต้อง สังหารเรียบ! การสังหารของซือคงเซิ่งเจี๋ยที่ต่อสู้กับนักเดินหมากระดับเก้าทั้งห้าคนมีเพียงการใช้คำว่า สังหารเรียบ เท่านั้นที่จะบรรยายออกมาได้!

        เพราะนักเดินหมากระดับเก้าทั้งห้าคนเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาแล้วกระทั่งเรี่ยวแรงจะตอบโต้ก็ยังไม่มีตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเดินหมากด้วยการถูกบีบคั้นและกดดันกระทั่งความภาคภูมิใจสุดท้ายของนักเดินหมากก็ยังถูกเหยียบย่ำอย่างโหดร้ายทารุณความมั่นใจในตัวเองถูกทลายหมดสิ้น

        ใช่แล้ว ซือคงเซิ่งเจี๋ยเป็นนักเดินหมากผู้มีนิสัยบ้าคลั่งและโรคจิตเช่นนี้แหละโรคจิตเสียจนทำให้คนทำตัวไม่ถูก ชาตินี้แทบไม่อยากเดินหมากกับเขาอีก

        ซือคงเซิ่งเจี๋ยในวันนี้ถูกกดดันมาไม่รู้เท่าใดมีเพียงการสังหารทุกคนจนหน้ามืดกระทั่งแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือดตรงนั้นจึงจะพอบรรเทาเบาบางความรู้สึกในใจของตนลงได้!

        มีเพียงซือคงจวินเย่ที่รู้ว่าน้องชายของตนผู้มีนิสัยใจเย็น ไม่อนาทรร้อนใจวันนี้ถูกผู้อื่นยั่วโทสะเสียแล้ว!

        สำหรับเรื่องที่ว่าคนผู้นี้เป็นใครนั้น เขาจะต้องตรวจสอบออกมาให้ได้!

        ห้องครัวของจวนสกุลหาน เฟิ่งเฉี่ยนไม่รู้เลยว่าข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นนางทุ่มเทสมาธิผัดข้าว กระทั่งผัดข้าวผัดไข่จานสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยนางจึงพรูลมหายใจโล่งอก และเริ่มจับรางวัล

        ติ๊ง--ได้รับยันต์โชคดีหนึ่งแผ่น! (เวลาที่มีผล : 5 นาที)

        “ยันต์โชคดีหรือ เหตุใดเวลาจึงมีผลเพียงแค่ 5 นาที เวลาแค่นี้จะพอได้อย่างไร”เฟิ่งเฉี่ยนครุ่นคิด “ช่างเถิดเก็บเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ค่อยนำออกมาใช้ในเวลาคับขัน!”

        หลังจากเก็บอุปกรณ์ทำครัวและเชื้อไฟจุดวิญญาณแล้วเฟิ่งเฉี่ยนเปิดประตูห้องครัว...

        องครักษ์ที่ทำการคุ้มกันอยู่ด้านนอกประตูระมัดระวังเต็มที่พวกเขาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมรบ ไม่กล้าขยับส่งเดช พลันด้านหลังมีเสียงเปิดประตูแต่ละคนหันกลับไปด้วยความคิดอยากจะร้องไห้

        นับว่าสิ้นสุดเสียที!

        เฟิ่งเฉี่ยนเห็นทุกคนมีสีหน้าขาวเผือดจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเงาดำทะมึนของฝูงนกบนท้องฟ้านางหัวเราะอย่างเห็นเป็นเรื่องปกติ “ลำบากทุกท่านแล้ว!”

        หานไท่ฟู่ถลึงตาใส่นาง “เจ้ารู้แต่แรกแล้วใช่หรือไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้”

        เฟิ่งเฉี่ยนลูบจมูก หัวเราะแห้งๆ “ดังนั้นจึงให้พวกท่านมาคุ้มกันข้าไงเล่า!”

        หานหลินเยว่ยิ้มเฝื่อน “แต่ท่านไม่ได้บอกว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้นี่นา...”

        เฟิ่งเฉี่ยนปลอบใจนาง “ยังดี ยังดีที่มามีเพียงสัตว์ปีก ไม่มีสิงโต เสือ!”

        หานหลินเยว่แทบจะร่ำไห้ ยังมีสิงโต เสือ อีกหรือ ถ้าหากสิงโตและเสือมาจริงๆจวนสกุลหานคงถูกย่ำจนราบคาบเป็นหน้ากลอง!

        ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนไม่ได้ดีกว่าสักเท่าใด!

        มองฝูงนกที่ไม่มีทีท่าจะจากไปไหนยังมีสายตาจับจ้องเขม็งไม่วางตาของพวกมันก็รู้ว่าพวกมันไม่มีทางจากไปง่ายๆ

        “แม่นางเฟิง ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี”

        เฟิ่งเฉี่ยนเอียงคอครุ่นคิด จากประสบการณ์ครั้งที่แล้วหากนางหยิบข้าวผัดไข่ออกมา จะต้องเกิดเหตุการณ์นกบินชนกันอย่างแน่นอนถึงเวลานั้นเกรงกว่าจวนสกุลหานจะพังพินาศ แต่หากไม่นำข้าวผัดไข่ออกมานกเหล่านี้ย่อมไม่ยอมจากไป เป็นปัญหาให้คนต้องปวดเศียรจริงๆ!

        ขณะที่นางกำลังปวดเศียรเวียนเกล้าว่าจะแก้ปัญหาอย่างไรดีนั้นพลันมีเสียงธนูที่ยิงขึ้นสู่ท้องฟ้า ธนูนั้นแหวกอากาศออกไป เสียงดัง ฟุ่บบบทำลายความเงียบงัน--

        ฝูงนกได้รับความตกใจ จึงแตกแถว

        ต่อมาบนท้องฟ้าปรากฏให้เห็นธนูนับหมื่นดอกที่ยิงขึ้นสู่ท้องฟ้าบริเวณที่มีเงาดำทะมึนของฝูงนกธนูเหล่านั้นล้วนยิงเข้าใส่ฝูงนก!

        นกเหล่านั้นจึงได้แต่แยกย้ายกันบินหนี

        เพียงชั่วพริบตา ท้องฟ้าเหนือจวนสกุลหานพลันมีธนูที่ตกลงมาราวกับห่าฝนธนูแต่ละดอกร่วงลงมาจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน!

        ทว่าที่น่าแปลกก็คือ ธนูเหล่านี้ล้วนถูกคนตัดปลายหัวส่วนที่แหลมคมออกไปมีเพียงตัวธนู ที่ไม่อาจทำร้ายให้เกิดบาดแผลได้

        แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่กลับทำให้ฝูงนกแตกตื่นตกใจและแยกย้ายกันไปได้!

        “ทุกคนระวัง อย่าได้ถูกธนูทำให้บาดเจ็บ!”

        เหล่าองครักษ์ใช้กระบี่ต้านรับธนู อีกทางหนึ่งถอยเข้าประตูห้องครัวเพื่อลดความเสียหายให้น้อยที่สุด

        หานไท่ฟู่เงยหน้าขึ้นมองฝนธนูที่ร่วงลงมาจากบนท้องฟ้าปากอ้าตาค้าง “นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีก หัวใจของข้ายิ่งไม่ค่อยดีอยู่ด้วยข้ารับเหตุการณ์สะเทือนขวัญเช่นนี้ไม่ไหวแล้วนะ”