龙束缚
Chapter9
เวลาผ่านไป2ชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่ได้ข่าวเื่ของถังเซียนเลย มันทำให้ผมเริ่มอยู่ไม่ติดขาเรียวเดินไปเดินมาพยายามคิดหาทางไปช่วยลูก เจียนหลินบอกให้ลูกน้องทุกคนออกไปตามหาส่วนเ้าตัวนั้นกำลังคิดหาวิธีกับลูกน้องอีกคนอยู่ใบหน้าหล่อคมดูเครียดมากอย่างเห็นได้ชัด
“ยังหาไม่เจอครับ” เสียงจงเจิ้งเอ่ยบอกกับเจียนหลินหลังจากกลับมาจากการหาและคำตอบนั้นทำให้ผมทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง
ในชีวิตผม
ถังเซียนคือทุกอย่างที่ทำให้ผมยังสู้ต่อไปได้
“ฮึก ถังเซียน ฮืออ เตี่ยขอโทษ” เสียงร้องไห้ของผมทำให้ทุกคนที่กำลังหาทางช่วยเด็กน้อยหันมามองด้วยความสงสารมือเรียวกอดเข่าตัวเองไว้แน่นพลางสะอื้นไห้เจียหลินที่เห็นผมก้มหน้าร้องไห้ก็เดินเข้ามาใกล้ พลันย่อกายลงตรงหน้า มือหนาลูบแผ่นหลังที่สั่นไหวแ่เบา
“ถังเซียนเป็ลูกฉันใช่ไหม” จากที่ร้องไห้อยู่ใบหน้าเนียนจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาของเจียนหลิน ที่ฉายแววอ้อนวอนสายตาดุที่เคยเรียบนิ่งมันกำลังขอร้องให้ผมพูด ซึ่งผมก็ได้แต่นิ่งค้างกับภาพที่เห็น
ไหนใครว่าเสี่ยวเจียนหลิน
นายน้อยแห่งตระกูลเสี่ยวเ็าไร้หัวใจ
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมมันตรงกับที่ได้ยิน
ไม่ว่าตอนนี้หรือเมื่อก่อน
“ใช่” ผมเอ่ยบอกความจริงให้เจียนหลินรู้ทั้งน้ำตาซึ่งพอเจียนหลินได้รับคำตอบจากผม เ้าตัวก็ยกยิ้มอบอุ่นออกมาพลันดึงผมเข้าไปกอดไว้แน่น
“เราจะตามหาลูกให้เจอ ไม่ว่าต้องเสียอะไรฉันก็ยอม” เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างหนักแน่น ซึ่งผมก็เชื่อคำพูดของเจียนหลิน
เวลาผ่านไปพักใหญ่ อยู่ๆก็มีรถจากตระกูลหงขับเข้ามาจอดหน้าบ้านใหญ่ตระกูลเสี่ยว
ปึก!ทันทีที่ร่างเล็กๆนั้นลงมาจากรถ ผมก็รีบวิ่งเข้าไปหาลูกสาวตัวน้อยทันที
“เตี่ย! ฮืออ” เสียงร้องไห้ของถังเซียนทำให้หัวใจของผมเ็ปยิ่งเห็นรอยช้ำตามแขนเล็กผมยิ่งทำใจไม่ได้
“โชคดีนะ ที่ฉันบังเอิญไปเจอเด็กคนนี้ที่งานประมูลเข้าและเพราะเขาเอาแต่เรียกชื่อนาย เลยทำให้รู้ว่าเป็เด็กที่จิวซือรับเป็ลูกบุญธรรม”เมื่อหยางหลินเอ่ยจบ ผมก็เงยหน้ามองคนที่ช่วยถังเซียนไว้ ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากหากแต่สายตาที่มองเด็กน้อยกลับอ่อนโยน
“ขอบคุณ”
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอ ถ้าเด็กคนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับจิวซือฉันก็ไม่ช่วยหรอก” เมื่อหยางหลินเอ่ยจบเ้าของเสียงทุ้มต่ำก็เดินไปขึ้นรถ ระหว่างที่มองตามหลังของหยางหลินไปผมก็เห็นใครบางคนที่ผมไม่ได้เห็นมานานในรถนั้น ถึงจะเป็ด้านหลังก็ยังคงจำได้ดีรุ่นพี่เลียนหรง
หลังจากผ่านเื่เลวร้ายมามากมายก็ถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้านจิวซือเจียนหลินที่รู้ความจริงนั้นอยากจะรั้งผมกับลูกให้อยู่ที่นี่ แต่ผมดันปรายตาไปเห็นคุณหนูซูฮวาที่พึ่งเข้ามาที่บ้านตระกูลเสี่ยวคงมาหาชิวหานที่เป็พี่ชาย หรือมาหาเจียนหลินที่เป็คู่หมั้น
“อะไรกัน ฉันยังไม่ได้เล่นกับตัวเล็กเลย จะกลับแล้วหรอ”เสียงหนาของชิวหานเอ่ยขึ้นอย่างเสียดายแต่นั่นก็ทำให้จิวซือเริ่มไม่พอใจกับท่าทางน่ารำคาญนั้น
“เด็กพึ่งเจอเื่ไม่ดีมา นายยังจะมีกะใจเล่นอีกหรอ”จิวซือเอ่ยว่าไปไม่จริงจังจนทำให้เ้าของใบหน้าหล่อขี้เล่นเบ้หน้าเพียงนิด ก่อนจะยิ้มการค้าเมื่อนึกอะไรออก
“งั้นพรุ่งนี้เจอกัน ฉันจะไปหา...” สายตาขี้เล่นปรายตามามองที่ผมเพียงนิดก่อนจะเดินมาทักทายถังเซียน
“พรุ่งนี้อาจะไปเล่นด้วยนะ” เสียงหนาเอ่ยบอกกับเด็กน้อยที่เอาแต่ซุกหน้าลงกับไหล่ผม
“หนูไม่อยากเจอคนที่หน้าตาเหมือนตัวตลก” เมื่อถังเซียนพูดจบ ก็สร้างเสียงหัวเราะจากจิวซือและคนอื่นๆที่พยายามกั้นขำสุดๆ
“ฉันหน้าเหมือนตัวตลกตรงไหน ออกจะหล่อ” ชิวหานเอ่ยบอกด้วยความมั่นใจถังเซียนยอมเงยหน้ามองชิวหานด้วยดวงตากลมใสที่มีน้ำตา
“ก็คุณลุงเอาแต่ยิ้มตลก” คราวนี้จากที่ยิ้มๆอยู่ชิวหานพลันยิ้มแห้งๆให้เด็กน้อย ก่อนจะทำหน้ายอมแพ้
“ก็ได้ๆ ฉันยอมเป็ตัวตลก แต่ไม่เรียกลุงนะ แค่อาก็พอ”ชิวหานยิ้มแห้งให้ถังเซียนแล้วเดินถอยหลังไปยืนข้างๆน้องสาวที่เอาแต่ยืนจ้องผมไม่ละสายตา
หลังจากพูดคุยกันจบผมและจิวซือก็พาถังเซียนขึ้นรถ โดยมีสายตาของเจียนหลินมองตามมาไม่วางตาจนรถขับออกไปจนลับสายตาของนายน้อยตระกูลเสี่ยว
918
