เช้าวันต่อมา่สายก็มีรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่เข้ามาที่บ้านถึง 2 คันด้วยกัน ซึ่งเป็ที่แตกตื่นของคนในหมู่บ้านพอสมควร เพราะคนที่อยู่ละแวกบ้านใกล้เรือนเคียงต่างก็ออกมาเมียงๆมองๆ กัน พอสมควร
เนื่องจากในหมู่บ้านยุคนี้แค่รถจักรยานยังหาซื้อยากเลยนับประสาอะไรกับรถกระบะที่เห็นก็มีแต่ในเมืองที่ใช้ และส่วนใหญ่มักจะเป็พ่อค้ารายใหญ่ๆ
“อ้าวนั้นรถใครมากันหละเ้าเพชรเอ็งลองไปดูสิ แล้วถามด้วยหละว่ามาหาใคร”ปู่ทูลที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับเ้าแก้วเ้าก้อยะโบอกเ้าเพชร
รั้วบ้านในชนบทนั้นจะทำมาจากไม้โดยขุดหลุมแล้วเอาไม้ปักไว้ให้ชิดๆกัน แต่ก็ยังมีช่องว่างให้เห็นว่าใครไปใครมาที่หน้าประตูได้
เพชรซึ่งได้ยินปู่เรียกก็รีบวางคานไม้ที่ตนกำลังเตรียมไว้จะไปหาบน้ำลงทันทีเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูแล้วเปิดประตูออก ก็มองเห็นคนในรถกระบะลดกระจกลงรออยู่แล้วคนขับเป็เด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 17-18 ปีคนนั่งข้างเป็คนวัยเดียวกับปู่ตน
“สวัสดีครับที่นี่ใช่บ้านปู่ทูลหรือเปล่าครับ ผมนำต้นกล้ามาส่ง”เด็กวัยรุ่นที่เป็คนขับเอ่ยถาม
เมื่อเพชรได้ยินก็พยักหน้าตอบรับแล้วรีบเปิดประตูรั้วให้กว้างขึ้นเพื่อให้รถเข้ามาได้
เมื่อรถทั้งสองคันเข้าบ้านมาเรียบร้อยแล้วหลังจากจอดสนิทดี คนที่อยู่ในรถก็ลงมาจากรถคนที่อยู่วัยเดียวกับปู่ก็ะโร้องทักปู่เสียงดัง
“ว่าไงเกลอเฒ่าข้าไม่มาหาเอ็ง เอ็งก็ไม่คิดที่จะเหยียบไปหาข้าที่บ้านบ้างเลยนะ”เมื่อปู่ได้ยินเสียงจึงผละจากแก้วและก้อย
“อ้าว…เฒ่าอ่ำแกมาได้ไงว่ะนี้ไปไงมาไงถึงมาหาข้าได้ว่ะร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยออกห่างจากบรรดาต้นไม้ของเอ็ง มาๆ นั่งก่อนโว้ย”ปู่รีบเชิญเพื่อนรุ่นเดียวกันเข้ามา
เพชรเมื่อเห็นว่าเป็คนรู้จักของปู่จึงหันไปบอกให้แก้วให้ไปบอกพี่ขวัญว่าเขามาส่งกล้าไม้แล้วและเอาน้ำมารับแขกด้วย
แก้วก็พยักหน้ารับแล้วรีบปีนลงจากแคร่โดยที่ใต้แคร่มีเก้าอี้ไม้เตี้ยๆ วางไว้อยู่แล้วเมื่อลงมาได้ก็วิ่งหายไปในครัวทันทีเมื่อเจอพี่ขวัญก็รีบบอกตามที่พี่เพชรสั่ง
“ฝัน กล้าไม้น้ำให้แขก เพชรบอก” ขวัญก็กำลังตั้งใจฟังน้องที่อายุ 5 ขวบพูด“ขอหนมด้วย” เ้าแก้วพูดพร้อมแบมือจ้องตาแป๋ว
ขวัญจึงทวนที่น้องชายคนเล็กพูดอีกครั้ง“มีคนเอากล้าไม้มาส่ง แล้วให้เอาน้ำไปให้แขกใช่ไหม” ขณะที่ถามแก้วขวัญก็เอาช็อกโกแลตแท่งให้น้อง2 อัน “แบ่งก้อยด้วยนะ”
“อือ” แก้วพูดพร้อมพยักหน้าขวัญจึงสอนน้องใหม่ว่า “ต่อไปต้องพูดครับนะ เข้าใจไหม” “ฮับ”เ้าแก้วก็ตอบรับทันควัน
เมื่อผู้ส่งสารไปแล้วขวัญก็หันมาเตรียมน้ำลอยดอกมะลิที่เพิ่งเก็บมา่เช้าในขันใบใหญ่และนำขันเล็กๆมาด้วย 4-5ใบ
พร้อมขนมกล้วยที่เพิ่งนึ่งออกมาจากเตาที่ยังคงส่งกลิ่นหอมของใบตองอยู่เลยมารับรองแขก
เมื่อเดินออกมาทั้งที่ยังไม่ถึงก็ได้ยินเสียงคนคุยกันโหวกเหวกซึ่งเป็เสียงของปู่ตนกับตาอ่ำดังลั่น
“สวัสดีค่ะตาอ่ำนี่น้ำกับขนมกล้วยจ๊ะลองกินดูนะคะว่าพอจะถูกปากไหม” ขวัญยกมือไหว้ตาอ่ำพร้อมแนะนำของว่างที่ตนถือมา
“อ้าวยายหนูนี่เองตายังไม่รู้จักชื่อเลย”
“หนูชื่อขวัญชีวาจ๊ะตาเรียกขวัญก็ได้เป็ลูกพ่อทวน” ขวัญกล่าวแนะนำตัวเองพร้อมนั่งลงคุยกับตาอ่ำเื่กล้าไม้
“วันนี้ตาเอาหน่อกล้วยทั้ง2 ชนิดมาส่ง อย่างละ 2000 นะหนึ่งไร่สามารถปลูกได้ถึง 400 ต้น มีกล้ามะม่วงทั้ง 4ชนิด อย่างละ 40 ต้น ทั้งหมดก็คิดเป็เงิน 4,800 บาทนะ ค่าขนส่งตาไม่คิด” ตาอ่ำก็เอาใบจดรายการออกมายื่นให้ขวัญด้วย
ขวัญเมื่อรับมาดูตามรายการแล้วก็ขอตัวออกมาเพื่อจะหยิบเงินให้ตาอ่ำ “ต้นกล้าทั้งหมดตาให้คนเอาวางไว้ในลานหน้าบ้านตรงร่มมะม่วงได้เลยจ๊ะ”ขวัญจึงบอกจุดประสงค์ของตัวเองก่อนลุกออกมา
เมื่อเดินออกมาได้ไกลจนลับตาแล้วขวัญจึงบอกให้001 นำเงินออกมาให้
เมื่อเสร็จเื่กล้าไม้แล้วกำลังจะกลับตาอ่ำก็เพิ่งจะนึกได้ว่ายังไม่ได้แนะนำหลานชายให้รู้จักกันเอาไว้เลยเผื่อครั้งต่อไปในการซื้อจะได้ติดต่อกันได้สะดวก
“หนูขวัญ นี่เ้านิลน้ำเป็หลานตานะรู้จักกันไว้เพราะเ้านี่มันเป็คนรับ่ต่อจากตาในการหาพันธุ์ไม้ถ้าอยากได้อะไรก็บอกพี่เขาได้เลย”
ขวัญจึงยกมือไหว้ดูแล้วคงจะอายุมากกว่าตนสัก 3-4 ปี พี่นิลน้ำรูปร่างสูงใหญ่สมส่วน
ผิวสีทองแดง คงเพราะทำงานกลางแดดบ่อยหน้าตาก็จัดว่าดูหล่อเหลาคิ้วหนาตาเรียวยาว ปากหยักหนาเล็กน้อย
“ถ้าอย่างนั้นขวัญไม่เกรงใจนะคะเพราะมีหลายอย่างเลยที่อยากได้แต่คงต้องขอเตรียมที่ทางให้พร้อมก่อนค่ะ”ขวัญก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะมีอีกหลายอย่างที่ 001 ้า
หลังจากส่งสองตาหลานออกไปแล้วขวัญมองซ้ายมองขวาแล้วถาม001 ว่าปลอดคนไหม เมื่อได้คำตอบยืนยันขวัญจึงนำกล้าไม้เข้ามิติทันที
เมื่อเข้ามาในมิติก็มองไปทางแปลงผักที่ตอนนี้แข่งกันอวดโฉมแห่งความสวยงามของตนอยู่อย่างละลานตาบางแปลงก็มีตัวตุ่นเข้าไปเก็บเกี่ยวแล้ว
ขวัญแปลกใจเพราะเพิ่งปลูกเมื่อวานทำไมวันนี้ได้เก็บเกี่ยวแล้วหละจึงถาม 001 ออกมาเพราะเมื่ออยู่ในมิติการเอ่ยปากคุยก็ดีกว่าการคิด เพราะทำให้รู้สึกเหมือนเพื่อนคุยกัน
“พี่ขวัญพี่รู้อะไรไหม ผักเก็บเกี่ยวได้เร็วมากเลย ทั้งเก็บแล้วปลูกใหม่วนกันอยู่หลายแปลงจนจุกกับแดงพากันมองเวียนหัวไปหมดเลย”
001 จะตอบเ้าจุกก็รายงานก่อนแล้วโดยมีเ้าแดงพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย
“เ้านายตอนนี้มีผลผลิตอยู่ในคลังเยอะมากเ้านายจะขายทั้งหมดเลยไหม รับรองพอเ้านายเห็นเงินนะจะปลื้มจนตัวลอย” 001 คุยโอ้อวดออกมา
ผักที่ปลูกเมื่อวานเก็บได้ทุกชนิดแล้วปลูกวนๆไปจนตอนนี้รวมกันได้หลายหมื่นตันแล้วถ้าขายเ้านายน่าจะได้เงินมาหลักล้านของในยุคนี้แน่ๆ
มันคิดเพราะผักและผลไม้สดในดาวที่มันจากมาไม่มีผักสดแล้วดีแบบนี้
เพราะอากาศและน้ำค่อนข้างมีมลภาวะสูงมนุษย์ก็เป็มนุษย์ดัดแปลงไม่งั้นจะไม่สามารถอาศัยอยู่ได้อาหารก็กินอาหารสังเคราะห์ ซึ่งถ้ามีของสดๆ ดีๆ แบบนี้ไปขายแพงแค่ไหนคนก็ซื้อเพราะคนส่วนใหญ่มีรายได้จากเทคโนโลยีต่างๆ
“แล้วตอนนี้รวมแล้วมีกี่ตันล่ะจะได้ขายไปเลยขวัญอยากได้เงินแล้วนี่ก็หมดกับกล้าไม้ไปอีก 4,800 บาทแนะ” ขวัญคุยกับ 001ด้วยน้ำเสียงแสดงความปวดใจ
“ในตอนนี้มีผักทั้งหมดทุกชนิดที่มีอยู่ในคลัง 52,850 ตัน ครับกระผมจะทำการส่งขายที่ดาวแม่เดี๋ยวนี้” เมื่อเสียง 001 จบลงพื้นที่ในมิติก็เกิดหน้าจอประหลาดขึ้นมาแล้วขึ้นข้อความว่า“กำลังประมวลผล”
“ติ๊ง!ประมวลผลเสร็จสิ้น ผักสดทุกชนิด 52,850 ตันคิดราคาเหมารวมทั้งหมดตันละ 500 ดวงดาว เปลี่ยนเป็เงินของยุคนี้หักค่าธรรมเนียมการค้าระหว่างมิติ50% ยอดเงินคงเหลือ 6,606,250 บาทครับ”
เมื่อขวัญได้ยินยอดเงินจำนวนนี้ก็ตาค้างไปแล้วเพราะถือว่าเป็เงินที่เยอะมากในยุคนี้
“ระบบค่าเงินดวงดาวนี่คือเท่าไหร่อ่ะแล้วค่าธรรมเนียม 50% คืออะไร” ขวัญถามด้วยความสงสัย
“ค่าเงินดาวหลักของผมเริ่มต้น50 ดวงดาว เท่ากับค่าเงินยุคนี้ 25 บาทครับส่วนค่าธรรมเนียมเพราะเป็การขายระหว่างดวงดาวและต่างมิติจึงคิดเป็ค่าดำเนินการข้ามดวงดาวและค่าโฆษณาเพื่อการจัดจำหน่ายครับ”ระบบอธิบาย
ขวัญคิดว่านี่แค่ผักอย่างเดียวยังได้เยอะขนาดนี้เลยถ้าปลูกเต็ม 100 ไร่ เราไม่เป็เศรษฐีเลยเหรอ
“เ้านายอย่าเพิ่งดีใจไปเ้านายยังไม่สามารถเอาเงินออกไปใช้ได้เพราะ เ้านายยังไม่ได้เริ่มอาชีพข้างนอกเลยถ้าเ้านายเกิดอยู่ดีๆ มีเงินขึ้นมาไม่กลัวชาวบ้านสงสัยเหรอครับ” 001 พูดดับความเพ้อฝันของขวัญทันที
001 ยังกล่าวต่อไปว่า“เงินในระบบสามารถแลกการอัปเกรดได้ แต่ละครั้งการอัปจะมีความสามารถเพิ่มขึ้น แต่ผมไม่สามารถบอกได้ว่ามีอะไรบ้าง ต้องลุ้นเอาเองดังนั้นสมควรสะสมเงินไว้ให้มากดีที่สุดครับ"
“เอาละ ขวัญรู้แล้วเฮ้อ! มีเงินแต่ใช้ไม่ได้นี่มันเศร้าจริงๆ เลย 001 ตอนนี้ความสามารถนอกจากตรวจสอบพื้นที่และคนได้แล้วยังมีอะไรอีกไหมบอกมาให้หมดทีเดียวเลยนะ เผื่อจำเป็ต้องใช้ จะได้เรียกหาได้เลย"
“มีตำรามนต์พิธีเบื้องต้นตำราแก้สิ่งชั่วร้าย มีตาข่ายดักจับิญญา” 001 ก็รายงานออกมา
เมื่อเ้าจุกและเ้าแดงได้ยินก็พากันอึ้งตะลึงกับคำว่าตาข่ายดักจับิญญาไปแล้วพร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าของเทพชั้นสูงนี้ไม่มีอะไรธรรมดาเลยจริงๆ
“มันเอามาทำอะไรได้บ้างทั้งตำรามนต์พิธีรวมทั้งตาข่ายที่ว่าอ่ะ” ขวัญเกาหัวด้วยความสงสัยคงไม่ได้ให้เธอไปปราบผีที่ไหนใช่ไหม
“พี่ขวัญก็เอาไว้ศึกษาและปฏิบัติตนเพื่อให้จิตเข้มแข็งไงส่วนตาข่ายชื่อก็บอกว่าจับิญญาก็เอาไว้จับสัมภเวสีที่เร่ร่อนยังไงล่ะอันนี้มันเป็หน้าที่พิเศษของพี่นะ”ในที่สุดเ้าจุกก็เฉลยถึงหน้าที่พิเศษของขวัญขึ้นมา
“ห๊ะ!ให้พี่ไปปราบผีเนี่ยนะ ถึงจะคิดไว้คร่าวๆ แล้วว่าหน้าที่คงไม่ธรรมดาแต่เธอไม่คิดว่าจะได้มายุ่งเกี่ยวกับดวงิญญาทั้งหลาย”
“ไม่ใช่ให้ไปปราบอย่างเดียวนะ แต่ต้องช่วยให้ดวงิญญาที่มีวาสนาต่อพี่ให้เขาหมดห่วงด้วย
หรือได้รับความเป็ธรรมแต่ไม่ใช่ทุกดวงิญญานะ ต้องเฉพาะที่ผูกกรรมหรือเกื้อหนุนกันมาก่อนแล้วพี่จะรู้ด้วยตัวเองจ๊ะ” เ้าจุกรีบสาธยายออกมายืดยาว
“ตกลง พี่รับทราบแล้วในเมื่อรับมาแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จอย่างเดียว” ขวัญพูดออกมาอย่างปลงๆ
“เ้านายผักในมิติต่อไปนี้พอครบ1 เดือน เ้านายมาเปลี่ยนชนิดด้วยนะครับ เมื่อเ้านายปลูกผักข้างนอกแล้วสามารถนำผักในมิติออกไปขายรวมกันได้
ไม่ต้องกลัวความแตกต่างเพราะใช้น้ำวิเศษรดเหมือนกัน” 001 ไม่ปล่อยให้ขวัญรู้สึกแย่นานเกินไปจึงพูดเปลี่ยนอารมณ์ขึ้นมา
“001 ปลูกกล้วยกับมะม่วงด้วยนะขวัญเอาเข้ามาให้แล้วเกือบลืมไปเลย กล้วยปลูกอย่างละ 5 ไร่มะม่วงอย่างละ 1 ไร่ มีทั้งหมดสี่ชนิด รวมเป็ 50 ไร่นะ
ผลไม้ ผักตอนนี้20 ไร่ ที่เหลือปลูกข้าวเลยเอาข้าวหอมมะลิ 20 ไร่ ข้าวเหนียว 10 ไร่ ครบ 100 พอดีเอาไว้หากล้าผลไม้ได้เมื่อไหร่ค่อยมาปรับเปลี่ยน”
เมื่อ 001 ได้ยินแล้วก็รีบคำนวณแล้วสั่งงานตัวตุ่นทันทีมันคิดว่าต่อไปนี้จะปรับการทำงานให้ผักเก็บได้อาทิตย์ละครั้ง 1 เดือนก็ 4 ครั้งพอดี
เพราะระบบมีการตั้งเวลาการเติบโตพร้อมเก็บเกี่ยวให้เท่ากันได้พวกตัวตุ่นจะได้ไม่เสื่อมสภาพเร็วนัก
“จุกแดงออกไปข้างนอกกันเถอะ พี่ว่าจะไปซื้อของมาเตรียมไปเซ่นเ้าที่ที่ศาลร้างพรุ่งนี้ เดี๋ยวพี่พาซิ่ง” ขวัญเอ่ยชวนสองสหายคู่หูเมื่อทั้งสองได้ยินก็ตาโต หูตั้งทันที
4K
