ตลาดกลางป่าไม่มีหลังคา
มีเพดานเป็กิ่งไม้ที่ถักสานกันแน่นพอให้ร่มเงาแต่ลมผ่านได้ แสงผ่านได้ เสียงผ่านได้ทุกทิศ ซึ่งหลินคิดว่าสำหรับตลาดที่ขายเสียง นั่นน่าจะเป็การออกแบบที่ตั้งใจ
แผงขายของเรียงรายบนทางเดินดินอัดผู้ขายเป็สิ่งมีชีวิตหลากหลายแบบที่หลินยังนึกชื่อไม่ออกบางตัวมีร่างเหมือนมนุษย์แต่ผิวสีต่าง บางตัวเล็กและมีปีกบางตัวสูงกว่าเรนและมีเขา ทุกคนขายของที่แผงของตัวเอง
และในหลายๆแผง สิ่งที่ขายอยู่ในขวด
"ตลาดเสียง"เรนพูด เดินเข้าไปตามหลิน "ที่นี่แลกเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ทั้งของใช้และเสียงเสบียงที่้าซื้อได้ที่นี่ เดินตามมา อย่าแตะต้องอะไรโดยไม่บอก"
หลินเดินตามและพยายามไม่แตะอะไร ซึ่งยากกว่าที่คิดเพราะทุกอย่างที่เห็นน่าสนใจ
โดยเฉพาะขวดที่วางเรียงบนแผงหนึ่ง
ขวดแก้วขนาดต่างกันบางขวดใส มีแสงจางๆ ข้างใน บางขวดมีสีซึ่งน่าจะมาจากเสียงที่อยู่ในนั้นแผงขายโดยสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสีเขียวที่หลินไม่รู้ว่าเป็อะไร
หลินก้มดูขวดหนึ่งข้างในมีแสงสีส้มอ่อนๆ กระพริบเป็จังหวะ
แล้วก็ได้ยินเสียง
เสียงในขวดร้องขอบางอย่างซ้ำๆ เบามากจนแทบไม่ได้ยิน แต่ถ้าฟังก็ได้ยิน ไม่ใช่คำแต่เป็ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความรู้สึกของบางสิ่งที่้าออกมา
"เรน"หลินเรียก "ขวดนี้คืออะไร?"
เรนเดินมาดูหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย "เสียงขอความช่วยเหลือ"
"ของใคร?"
"บางอย่างที่ถูกขัง"เรนพูด "มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ตลาดไม่ถามที่มาของสินค้า"
หลินมองขวดมองเสียงกระพริบข้างใน "ฉันอยากซื้อขวดนั้นมาเปิด"
"ไม่"
"ทำไม?"
"อาจเป็กับดักเสียงที่ขอความช่วยเหลือเป็วิธีที่ดีที่สุดในการล่อ" เรนพูดแล้วหันไปหาของที่้า "ตามมา"
หลินยืนอยู่กับขวดอีกสักครู่ได้ยินเสียงที่กระพริบข้างใน ไม่แน่ใจว่าเรนถูกหรือเธอถูกแต่รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเถียง
เธอเดินตาม
เรนซื้อเสบียงจากแผงที่รู้จักแลกด้วยบางอย่างที่หลินไม่เข้าใจว่าคืออะไร ระหว่างนั้นหลินยืนรออยู่ใกล้ๆมองตลาดรอบข้าง
"สวัสดีค่ะ"
หลินหันมา
ซิน
ยืนอยู่ข้างๆโดยที่หลินไม่ได้ยินเขาเข้ามา ยิ้มแบบเดิม อบอุ่น ผ่อนคลายท่าทางของคนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานการณ์อันตราย
"คุณตามมาตลาดด้วย?"หลินถาม เสียงต่ำ
"ฉันมาซื้อของ"ซินพูด "เหมือนทุกคน" เขามองขวดที่หลินเพิ่งดูมา"เธออยากได้ขวดนั้นใช่ไหม?"
"เรนบอกว่าอาจเป็กับดัก"
"เรนระวังทุกอย่างเสมอ"ซินพูด ไม่ใช่วิจารณ์ แต่พูดแบบสังเกต "บางครั้งก็ดีบางครั้งก็ทำให้พลาดสิ่งที่ควรได้"
"เสียงในขวดนั้นขอให้ช่วยเรน"ซินพูด เสียงเบาพอที่คนอื่นไม่ได้ยิน "ไม่ใช่ขอให้ช่วยเธอ"
หลินเงียบ
"แต่ถ้าเธออยากรู้มากกว่านั้น"ซินพูดต่อ ยิ้มยังอยู่ "ฉันมีข้อเสนอ ไม่ใช่เื่ขวด"
เขาหยิบสิ่งที่ดูเหมือนมีดเล็กๆออกมา ด้ามสีดำ ใบมีดสีเงิน แต่ไม่ใช่มีดธรรมดา รอบใบมีดมีอักขระเล็กๆเรืองแสงจางๆ
"มีดตัดคำสัญญา"ซินพูด "สามารถตัดพันธะที่เธอทำกับหิมพานต์ได้ คำสัญญาทั้งสองที่ทำไปแล้ว จะไร้ผลเหมือนไม่เคยพูดเธอจะเดินในหิมพานต์ได้อย่างอิสระ ไม่ถูกกฎผูกมัด"
หลินมองมีดไม่เอื้อมมือ
"ราคา?"เธอถาม
"แค่เพลงเดียวจากเธอ"
"เพลง?"
"เธอร้องเพลงได้เสียงของเธอมีพลัง ฉันแค่อยากฟังเพลงเดียว" ซินพูด"ราคาไม่แพงเลยสำหรับอิสรภาพจากพันธะ"
หลินมองซินมองมีด มองซินอีกครั้ง
"เสียงของเธอมีค่ามาก"ซินพูด เงียบลง "บางคนอยากได้ยินมัน"
ขนลุก
ราคานั้นเบาเกินไปเบาแบบที่ทำให้รู้สึกว่าสิ่งที่ซินได้จากการแลกมันมากกว่าที่พูดและถ้าซินได้มากกว่า ก็แปลว่าหลินเสียมากกว่า ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเสียอะไร
เรนกลับมา
ซินหายไปทันทีในฝูงชนตลาดหายไปพร้อมกับมีด
เรนมองตำแหน่งที่ซินยืนอยู่มองหลิน "คุยกับใคร?"
หลินลังเล
แล้วก็ตัดสินใจที่จะไม่บอกไม่ใช่เพราะอยากซ่อนแต่เพราะยังไม่พร้อมที่จะพูดเื่นั้นในตลาดที่ทุกเสียงได้ยินทุกอย่าง
"แค่ดูของ"เธอพูด
เรนมองเธออีกครู่ก่อนพยักหน้า "เดิน ได้ครบทุกอย่างแล้ว"
หลินเดินตามมีดตัดคำสัญญาค้างอยู่ในหัว คำพูดซินค้างอยู่ที่หูและความรู้สึกว่าเธอเพิ่งทำบางอย่างที่จะต้องแก้ไขในภายหลังค้างอยู่ที่หน้าอก
-------
3K
