Ep1 ทะลุมิติ
เธออ้าปากค้างแล้วลุกขึ้นยืนอย่างลืมตัวแต่ทันทีที่ขยับเธอกลับััได้ถึงความเบาของร่างกายราวกับว่าเธอกลายเป็คนที่เคลื่อนไหวได้อย่างสมบูรณ์แบบ
"เดี๋ยวนะ...หุ่นนี่อะไร... เอวเล็กขนาดนี้ได้ไง?!"
เธอหันไปมองร่างกายตัวเอง ก่อนจะสะดุดกับเงาสะท้อนจากแอ่งน้ำเล็กๆที่อยู่ไม่ไกล
หญิงสาวในเงาสะท้อนเป็คนที่งดงามเกินจริงผิวขาวเนียนตัดกับเรือนผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวยาวสลวยริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งเติมดวงตากลมโตจ้องตอบกลับมาด้วยความตกตะลึงเหมือนกัน
"ฉัน..."
เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหมุนตัวไปรอบๆ
"สวยขนาดนี้เลยเหรอ เห้ย...ฝันไปรึปล่าวเนี่ย ?!"
เธออดไม่ได้ที่จะกรีดร้องในใจ
"นี่มันเป็โชคดี...หรือโชคร้ายกันแน่เนี่ย?"
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตากวาดมองไปรอบๆบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กที่ตั้งอยู่ใกล้ๆนั้นดูเรียบง่ายไม่มีเครื่องเรือนหรูหราบรรยากาศรอบตัวก็เป็เพียงชนบทที่ไม่ได้มีความมั่งคั่งอะไร
"ดูจากบ้านแบบนี้...ฉันคงไม่ได้เป็คุณหนูจากตระกูลเศรษฐีสินะ"
เธอกุมขมับถอนหายใจยาว
"โอ๊ย!ฉันไม่ได้ขอให้ตัวเองเกิดใหม่เป็ลูกสาวเศรษฐีนะแต่ก็ไม่ได้ขอให้เป็ชนชั้นกลางที่ไม่รวยแบบนี้ด้วย!"
สายตาของเธอทอดมองไปยังทิวเขาอันเวิ้งว้างรอบตัววิวหลักล้านแท้ๆ...แต่ทำไมความเป็จริงมันเหมือนจะลำบากชอบกล?
"เอาล่ะ...หายใจลึกๆตั้งสติหน่อย"
เธอพยายามเรียบเรียงความคิดรวบรวมสติสัมปชัญญะถึงจะยังงุนงงอยู่บ้างแต่ที่แน่ๆคือเธอไม่ได้อยู่ในโลกเดิมของตัวเองอีกต่อไปแล้ว
"ฉัน...ต้องหาคำตอบให้ได้ว่านี่มันเื่อะไรกันแน่!"
เธอพึมพำกับตัวเอง พลางตั้งใจว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเอาตัวรอดในโลกใหม่นี้ให้ได้!
หลังจากตั้งสติได้ เธอก็เดินไปยังบ้านไม้สองชั้นที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ดูจากสภาพแล้ว คงไม่ใช่บ้านของตระกูลมั่งคั่ง แต่ก็ไม่ได้ทรุดโทรมเกินไป
"ถ้านี่คือบ้านของฉันในโลกนี้ ก็คงต้องมีคนอยู่ด้วยสินะ…"
เธอเดินไปที่ประตูแล้วค่อยๆ ผลักเข้าไป ภายในบ้านมีโครงสร้างที่เรียบง่ายเฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้ทั้งหมด บรรยากาศอบอุ่นเหมือนบ้านครอบครัวธรรมดาในชนบท
เสียงฝีเท้าดังขึ้นก่อนที่เธอจะเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องครัวใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเป็ห่วง
"ลี่ฮวา!เ้าไปไหนมา?!ข้ากับพ่อเ้าตามหาแทบแย่!"
เธอสะดุ้งเล็กน้อยกับชื่อที่ถูกเรียกก่อนจะตระหนักได้ว่านี่คงเป็ชื่อของร่างใหม่ของเธอ
"เอ่อ…"เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติ "ข้า...แค่รู้สึกเวียนหัวเลยออกไปเดินเล่นน่ะ"
หญิงวัยกลางคนตรงหน้าจ้องเธออย่างสงสัย ก่อนจะเดินเข้ามาประคองแขนเธอ
"เดินเล่นอะไรถึงไปไกลถึงเชิงเขา?!ดูสิ ตัวเย็นเฉียบไปหมดเ้าเป็อะไรหรือไม่?"
"ข้าไม่เป็ไรแล้ว…"เธอส่งยิ้มบางๆ "ท่านแม่... เอ่อ… พ่ออยู่ที่ไหนหรือ?"
หญิงวัยกลางคน ที่ถูกเรียกว่าท่านแม่ดูแปลกใจ แต่ก็พยักหน้า
"พ่อเ้ายังอยู่ในไร่คงจะกลับมาตอนเย็น"
"แล้ว..."เธอหยุดชั่วครู่ก่อนจะถามต่อ "น้องชายข้าอยู่ไหน?"
"เ้าถามถึงเสี่ยวไป๋หรือ?"
"อ่า...ใช่..."
"เขาเพิ่งกลับมาจากตลาด เดี๋ยวคงเดินมาทางนี้"
ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากหน้าประตูร่างของเด็กหนุ่มวัยราวสิบสี่สิบห้าปีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อคงเพราะเพิ่งกลับมาจากการทำธุระ
"พี่ลีฮวา!ข้าได้ยินจากท่านแม่ว่าเ้าหายไปที่เชิงเขาเ้าปลอดภัยใช่ไหม?"
เธอจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าใบหน้าของเขาดูมีส่วนคล้ายกับเธอพอสมควรดวงตากลมโตแบบเดียวกันผิวพรรณก็ขาวเนียน
"ข้าปลอดภัยแล้ว…"เธอพยักหน้า "เสี่ยวไป๋ข้ามีเื่อยากถามเ้า..."
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ
"พี่สาวอยากถามอะไรหรือ?"
"คือว่า…" เธอพยายามเรียบเรียงคำพูด "เ้าพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ว่า...ข้าเป็คนแบบไหน?"
"หืม?"เสี่ยวไป๋ทำหน้าสงสัย "พี่ลีฮวาถามอะไรแปลกๆไปโดนอะไรมาทำไมถึงถามแบบนี้?"
"ข้าก็แค่..." เธอหัวเราะแห้งๆ"พอดีลื่นล้มตอนเดินเล่น ข้ารู้สึกเหมือนความจำไม่ค่อยดีเลยอยากให้เ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อย"
"ความจำไม่ดี?"เสี่ยวไป๋มองเธออย่างพิจารณาแต่ก็ยอมพยักหน้า "ได้สิ ข้าจะเล่าให้ฟัง!"
เธอนั่งตัวตรงตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
"พี่ลีฮวาเป็ลูกสาวคนโตของบ้านเราเป็คนที่สวยที่สุดในหมู่บ้านไม่สิ...อาจจะสวยที่สุดในแคว้นเลยด้วยซ้ำ!"
"จริงหรือ?"เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย "แล้วนิสัยของข้าล่ะ?"
เสี่ยวไป๋กระแอมเบาๆ สีหน้าดูอึกอักนิดหน่อย
"เอ่อ...นิสัยของพี่ก็... จะว่าอย่างไรดี..."
"หืม?ทำไมต้องลังเลด้วย?"
"ก็..."เสี่ยวไป๋มองซ้ายมองขวาก่อนจะลดเสียงลง"พี่ลีฮวาเป็คนดื้อ...เอาแต่ใจหน่อยๆ...แล้วก็ไม่ค่อยมีเพื่อนในหมู่บ้าน"
"อะไรนะ?"เธอเลิกคิ้ว
"อะแฮ่ม!แต่พี่ก็มีข้อดีเยอะนะ!" เสี่ยวไป๋รีบเสริม "พี่เป็คนฉลาดมาก! แต่ว่าก็..."
เธอมองน้องชาย ที่ดูจะพยายามเลือกคำพูดให้ดีที่สุด แล้วก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
"ข้าไม่ค่อยมีเพื่อนสินะ"
เสี่ยวไป๋หลบตาไปทางอื่น ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ
"เอ่อ...ก็ใช่นะ..."
เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองท่านแม่
"แล้วท่านแม่ล่ะ คิดว่าข้าเป็คนแบบไหน?"
ท่านแม่ของเธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน
"เ้าคือดวงใจของแม่...ถึงแม้จะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่แม่ก็รู้ว่าเ้ามีน้ำใจ เพียงแต่เ้าอาจจะไม่ค่อยรู้ว่า ควรจะแสดงออกยังไงให้ถูกต้อง"
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
"ข้าขอถามอีกข้อหนึ่ง..."
"ได้สิ"
"ครอบครัวของเรามีฐานะเป็อย่างไร?"
ท่านแม่มองหน้าเธออย่างแปลกใจ ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา
"เราก็เป็ครอบครัวธรรมดามีไร่เล็กๆของเราเองแม้จะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร"
เธอพยักหน้าเข้าใจ
"ดีแล้ว..."
อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เกิดมาในฐานะที่ยากจนเกินไปแต่ก็ไม่ได้เป็คุณหนูสูงศักดิ์
"ข้าขอตัวไปพักก่อนนะ"
"ไปเถิดลูก"ท่านแม่ลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน
เธอลุกขึ้นเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง ขณะที่เดินเธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว
"สรุปว่า...ข้าเป็หญิงสาวที่สวยที่สุดในแคว้น แต่ดันนิสัยไม่ดีจนไม่มีเพื่อน...นี่มันชีวิตแบบไหนกันเนี่ย?"
เธอส่ายหัวเบาๆแต่ในใจก็เริ่มคิดแผนการบางอย่าง
"ดูเหมือนว่าข้าต้องเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของร่างนี้ใหม่ซะแล้ว!"
89K
