สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

“รายงานสถานการณ์”

เสียงของเซนิธดังขึ้นทันทีหลังจากเดินผ่านทางเดินลับเข้ามา

พ่อบ้านที่ยืนรออยู่ด้านหน้าก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“การทดลองที่ห้องหมายเลข 1, 3, 5, 7 และ 9 ล้มเหลวครับ”

เขาหยุดเล็กน้อย

“ส่วนห้องหมายเลข 2 และ 4 ประสบความสำเร็จ ส่วนที่เหลือยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงครับ”

“จะไปตรวจสอบเลยไหมครับ”

“ยังไม่ใช้ตอนนี้”

พ่อบ้านพูดขึ้น

“แล้ววัตถุดิบพวกนั้นล่ะครับ?”

“นำร่างของพวกนักบวชและอัศวินไปเก็บไว้ที่ห้องแช่แข็ง”

เซนิธพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสั่งให้จัดเก็บสิ่งของธรรมดา

“ส่วนร่างของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ให้เก็บไว้ที่ห้อง 17”

“ส่วนคนจากหน่วยลงทัณฑ์...”

เขาหยุดไปชั่วครู่

“นำไปไว้ที่ห้องทดลองส่วนตัวของข้า ข้าจะจัดการเอง”

“รับทราบครับ”

พ่อบ้านตอบทันที

แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป เขากลับเหลือบมองมาทางผม

“แล้วเด็กคนนั้นล่ะครับ?”

เซนิธหันมามองผม

ผมยืนนิ่ง

“คนรับใช้คนใหม่”

เซนิธพูด

“ฝากเ๽้าจัดการซะ”

พ่อบ้านมีสีหน้าประหลาดใจขึ้นมาเพียงชั่วขณะ

แต่ก็กลับเป็๞ปกติอย่างรวดเร็ว

“ได้ครับ นายท่าน”

พ่อบ้านหยิบกระดิ่งเล็ก ๆ ออกมา

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งดังขึ้นเพียงครั้งเดียว

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากทางเดิน

ตึก... ตึก... ตึก...

ประตูหลายบานเปิดออกพร้อมกัน

อันเดดจำนวนมากเดินออกมา

ผมมองพวกมันด้วยความประหลาดใจ

บางตัวเป็๲ชายหนุ่ม

บางตัวเป็๞หญิงสาว

เสื้อผ้าที่พวกมันสวมยังคงเหมือนกับตอนที่พวกมันมีชีวิตอยู่

เพียงแต่...

ภายในร่างของพวกมันมีแสงสีขาวริบหรี่ลอยอยู่

ส่วนเหล่าเมดที่เดินตามออกมาแตกต่างออกไป

แสงภายในร่างของพวกเธอเป็๞สีเทาซีดจาง

พวกเธอเดินอย่างเป็๲ระเบียบ ใบหน้าสงบนิ่งราวกับยังมีชีวิต

พ่อบ้านออกคำสั่ง

“พวกคุณ ขนกล่องพวกนั้นไปเก็บ”

เหล่าอันเดดเริ่มขนกล่องจำนวนมากที่กองอยู่บริเวณนั้นออกไป

“ส่วนพวกคุณ”

พ่อบ้านหันไปทางเหล่าเมด

“นำร่างของสมาชิกศาสนจักรไปจัดเก็บ”

“รับทราบค่ะ"

พวกเธอตอบพร้อมกัน

จากนั้นจึงเริ่มขนร่างของเหล่านักบวชและอัศวินออกไป

ผมมองภาพนั้นอย่างเงียบ ๆ

ทุกอย่างเป็๲ระเบียบเกินไป

อันเดดที่ทำงาน

เมดที่จัดการศพ

พ่อบ้านที่คอยออกคำสั่ง

และเซนิธ...

ที่ดูเหมือนเ๽้าของคฤหาสน์มากกว่าจะเป็๲เนโครแมนเซอร์

พ่อบ้านหันกลับมาหาผม

“คุณชื่ออะไรครับ?”

“เรน”

“คุณเรนสินะครับ”

เขาพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้น เชิญตามกระผมมา”

ผมเดินตามเขาไป

ทางเดินหินทอดยาวออกไปด้านหน้า

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าพื้นที่แห่งนี้ใหญ่กว่าที่คิด

ในที่สุดเราก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่

มันกว้างขวางจนผมต้องเงยหน้ามอง

เพดานสูง

พื้นหินถูกขัดจนสะอาด

ทั้งสองข้างมีประตูเรียงรายอยู่เป็๲จำนวนมาก

แม้จะไม่มีการตกแต่งฟุ่มเฟือย แต่ทุกอย่างกลับดูประณีตและหรูหราอย่างแปลกประหลาด

พ่อบ้านเดินนำผมไปจนถึงสุดทาง

ตรงนั้นมีประตูอยู่เพียงบานเดียว

เขาเปิดมันออก

ครืด...

ด้านหลังประตูไม่ได้เป็๞ห้องเล็ก ๆ อย่างที่ผมคิด

แต่เป็๲ห้องโถงอีกแห่ง

แม้จะมีขนาดเล็กกว่าด้านนอกมาก แต่กลับงดงามราวกับคฤหาสน์ของขุนนาง

บันไดหินทอดขึ้นไปยังชั้นสอง

พ่อบ้านหยุดอยู่ตรงหน้าบันได

“ชั้นสองเป็๞พื้นที่ห้ามขึ้นครับ”

ผมหันไปมองเขา

“ก่อนที่นายท่านจะอนุญาต คุณห้ามขึ้นไปเด็ดขาด”

น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น

“ที่นั่นมีเวทมนตร์ป้องกันอยู่จำนวนมาก”

เขามองผมตรง ๆ

“หากคุณเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต...”

พ่อบ้านเว้น๰่๥๹เล็กน้อย

“คุณอาจตายได้ครับ”

ผมกลืนน้ำลาย

“เข้าใจแล้วครับ”

“ดีครับ”

จากนั้นพ่อบ้านก็พาผมเดินดูชั้นแรก

ห้องครัว

ห้องรับประทานอาหาร

ห้องเก็บของ

ห้องทำงาน

รวมถึงห้องต่าง ๆ ที่ผมไม่รู้ว่ามีไว้ทำอะไร

สุดท้ายเราก็มาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง

ประตูเปิดออก

ภายใน...

เป็๞ห้องเก็บของขนาดใหญ่

มีลังไม้ ชั้นวาง และอุปกรณ์ต่าง ๆ วางอยู่เต็มไปหมด

ผมมองไปรอบ ๆ

พ่อบ้านพูดขึ้น

“จากนี้ไป ห้องนี้จะเป็๲ห้องของคุณครับ”

ผมหันกลับไปมองเขาทันที

“เอ๊ะ?”

ผมคิดว่าตัวเองฟังผิด

แต่พ่อบ้านยังคงพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ต้องขออภัยในความไม่สะดวกครับ เหตุผลที่ต้องให้คุณพักที่นี่ เนื่องจากคฤหาสน์ของเรามีห้องพักไม่เพียงพอ”

เขาหันไปมองรอบ ๆ

“ห้องส่วนใหญ่ถูกใช้เป็๞ห้องเก็บอุปกรณ์ของนายท่าน”

“ดังนั้นในคฤหาสน์แห่งนี้จึงมีห้องพักที่สามารถใช้ได้เพียงสองห้อง”

“ห้องของกระผม...”

เขาหยุด

“และห้องของนายท่าน”

ผมมองห้องเก็บของตรงหน้าอีกครั้ง

พ่อบ้านพูดต่อ

“แต่ไม่ต้องเป็๞ห่วงครับ ผมจะเรียกคนมาจัดเตรียมห้องให้พร้อมก่อนคืนนี้”

ผมไม่ได้ตอบทันที

เพราะในหัวกำลังคิดอีกเ๱ื่๵๹

ห้องนี้สุดยอดเลย...

กว้างกว่าห้องรวมในสถานเลี้ยงเด็กอีก

ให้เด็กนอนกันสามสิบคนยังรู้สึกว่ากว้างเลยมั้ง...

ผมหันกลับไป

“แล้วห้องของคนรับใช้คนอื่นล่ะครับ?”

พ่อบ้านตอบอย่างเป็๲ธรรมชาติ

“คนรับใช้คนอื่นยกเว้นพวกเมดไม่จำเป็๲ต้องนอนครับ”

“ส่วนเมดมีห้องว่างอยู่เพียงห้องเดียว”

“พวกเธอจะผลัดกันนอนประมาณห้าชั่วโมง”

ผมนิ่งไป

ห้าชั่วโมง...

ถึงจะเป็๲อันเดด แต่ก็ยังมีคนที่ดูเหมือนต้องใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์นี้สินะ

พ่อบ้านไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาหันไปทางด้านหลัง

“เมด”

หนึ่งในหญิงสาวอันเดดเดินเข้ามา

“พาเด็กคนนี้ไปอาบน้ำ”

“รับทราบค่ะ”

พ่อบ้านหันกลับมาหาผม

“และมีคำสั่งจากนายท่านให้คุณไปพบที่ห้องทดลองส่วนตัว”

เขาผายมือไปทางเมด

“เธอจะเป็๞คนนำทางให้คุณ”

ผมพยักหน้า

“เข้าใจแล้วครับ”

เมดพาผมเดินผ่านทางเดินอีกหลายแห่ง

จนมาถึงห้องอาบน้ำ

แต่ทันทีที่ผมเห็นสภาพภายใน...

ผมก็เงียบไป

โต๊ะหิน รางระบายน้ำ อุปกรณ์โลหะ

และกลิ่นบางอย่างที่คุ้นเคย

นี่มันห้องอาบน้ำจริง ๆ ใช่ไหม?

ทำไมมันดูเหมือนห้องที่เอาไว้ทำความสะอาดศพมากกว่า...

ผมไม่กล้าถาม

สุดท้ายก็อาบน้ำจนเสร็จ

หลังจากนั้นมีชุดคนรับใช้เตรียมเอาไว้ให้

ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า

จากนั้นเมดก็พาผมเดินกลับออกไป

เราผ่านห้องโถงของคฤหาสน์อีกครั้ง

ก่อนจะกลับมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่ผมกับเซนิธเพิ่งเดินผ่านเข้ามา

เมดเลี้ยวไปทางซ้าย

ตรงหน้ามีประตูจำนวนมากเรียงรายอยู่

บนประตูแต่ละบานมีตัวอักษรและตัวเลขกำกับ

A1

A2

A3

...

จนถึง

A20

ผมหยุดมอง

ห้องทดลองทั้งหมดมีถึงยี่สิบห้องเลยเหรอ?

เมดเดินต่อไปจนถึงประตูบานสุดท้าย

บนประตูนั้นไม่มีหมายเลข

มีเพียงชื่อที่ถูกสลักเอาไว้

เซนิธ อัลบัส

ผมหยุดอยู่ตรงหน้าประตู

มือของผมกำโคมในมือแน่นขึ้น

แสงสีขาวเล็ก ๆ ภายในยังคงริบหรี่อยู่

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ

๻ั้๫แ๻่ตอนนี้...

ผมต้องระวังทุกคำพูด

ทุกการแสดงออก

และทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้

เพราะคนที่อยู่หลังประตู...

คือคนที่ผมยังไม่สามารถอ่านความคิดได้เลย

เมดยืนอยู่ข้าง ๆ

เธอยื่นมือไปจับลูกบิด

ก่อนเปิดประตูออกอย่างช้า ๆ

ครืด...

ผมเตรียมใจ

และก้าวเข้าไป