The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://wallpapersden.com

“ ฮ่าๆ ไม่ต้องกลัวไปหรอกเพราะชั้นยั้งมือให้ อีกอย่างนายก็โดนแค่ฝักดาบ ไม่เป็นไรอยู่แล้ว ” โจจี้หัวเราะลั่น เขารู้สึกขบขำเป็นอย่างยิ่ง

“ ฟู่…… โล่งอกไปที นึกว่าจะกลับบ้านเก่าตั้งแต่ยังไม่เก่งซะแล้ว ” มาวินเป่าลมหายใจแรง สีหน้าดูผ่อนคลาย

“ โอ้…… นี่นายกะจะฝึกให้ถึงขั้นเก่งเลยเหรอ ” โจจี้แสร้งอุทาน ทำให้เด็กหนุ่มหัวเขียวหันกลับมาตอบด้วยท่วงท่าที่ดูมาดมั่น

“ แม่นแล้ว ชั้นต้องเก่งกว่านี้ เพื่อกลับมาตั้นหน้านาย และที่สำคัญ…..” พอถึงช่วงท้าย เสียงของเด็กหนุ่มก็อ่อนลง

“ ฮั่นแน่ ทำไมตอนท้ายถึงได้เงียบฟะ พูดต่อให้จบประโยคสิ ” โจจี้หรี่ตาลง พร้อมกล่าวแซว

“ เออ ช่างชั้นเถอะน่า มาฝึกต่อได้แล้ว ” มาวินเริ่มหน้าแดงพร้อมโวยวายกลบเกลื่อน ใครจะบอกได้ว่าสาเหตุที่มุ่งมั่นก็เพื่อกลับไปพบจัน เพื่อนรักที่โตมาด้วยกัน

“ ฮ่าๆ หน้าแดงแบบนี้ เรื่องของผู้หญิงชัวร์ ตกลงนายมีคนรักรออยู่ที่บ้านเกิดรึไง ” โจจี้เดาส่งไปตามอาการ ซึ่งก็ค่อนข้างแม่นยำ

“ เอ้า บอกมาซะทีจะให้ชั้นฝึกยังไง ” มาวินแกล้งพูดไปอีกเรื่องโดยไม่สนใจว่าคำตอบจะตรงกับสิ่งที่โจจี้ถามหรือไม่

โจจี้กระเซ้าเย้าแหย่อีกหลายวาระเมื่อสาแก่ใจ อาจารย์หนุ่มก็หันมาจริงจังกับการฝึก

“ เอาล่ะ ขั้นตอนแรกของการฝึกกระบวนท่าพันเข็มทิ่มแทงก็คือ…เพิ่มความไวในการแทง ” โจจี้กล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“ อืม…… ” มาวินพยักหน้ารับคำ

โจจี้ลอบสำรวจเด็กหนุ่มหัวเขียวอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

“ แต่ก่อนอื่น ชั้นต้องขอทดสอบนายอีกครั้ง เอาล่ะ ยกท่อนไม้ในมือขึ้นมา ”

มาวินยกท่อนไม้ยาวอันสมมุติว่าเป็นดาบขึ้นมา ท่าทีขึงขัง สายตาจับจ้องไปที่โจจี้เขม็ง ทุกอากัปกิริยา ทำให้หนุ่มผมทองรู้สึกพอใจ

“ ดีมาก ต่อไปนายเตรียมรับการจู่โจมของชั้นพร้อมรึยัง ” โจจี้กล่าวเตือนแต่ยังไม่ทันจบประโยค เขาก็พุ่งเข้าใส่พร้อมแทงดาบที่ยังอยู่ในฝัก

“ เฮ้ย ” มาวินฉากหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่ไม่ทันหนีพ้น คมดาบต่อไปก็ทิ่มแทงเข้ามา ทำให้เด็กหนุ่มต้องถอยหนีอีกหลายก้าว

“ เหวอ…… มาเป็นชุดเลย ” มาวินร้องเสียงหลง

“ ไอ้บ้า ก็ใช้ดาบในมือปัดป้องซิฟะ จะถือไว้บูชารึไง ” โจจี้ร้องด่า พลางแทงดาบใส่อย่างต่อเนื่อง

แน่นอนว่าสิ่งที่โจจี้พูด ไม่ได้เข้าหูเลยซักนิด เพราะมาวินมัวแต่ตกใจกับพายุดาบที่พุ่งเข้ามา ในที่สุด เขาก็สิ้นทางถอย ด้วยแผ่นหลังได้กระทบเข้ากับบางอย่างที่แข็งกระด้างและหยาบกร้านเด็กหนุ่มรู้ทันทีว่าสิ่งนั้นคือ…….ต้นไม้

“ ซวยแล้ว ดันถอยไปติดต้นไม้ ” มาวินร้อนรน ดวงตาเบิกโพลง เมื่อเห็นคมดาบพุ่งเข้ามา

“ จ้าก..... หลบไม่พ้นแล้ว ตายแน่ ” มาวินหลับตาปี๋ เขาทำใจรับความเจ็บปวด

เวลาผ่านไปประมาณสามอึดใจ มาวินก็ยังไม่ได้พบกับความปวดร้าวที่เฝ้ารอนั่นทำให้เขารู้สึกแปลกใจและหรี่ตามอง สิ่งแรกที่เห็นก็คือ…….คมดาบซึ่งกำลังจ่ออยู่ที่คอหอย

“ นายตายคาคมดาบของชั้นไปอีกหนแล้วนะ น้องชายหัวเขียว ” โจจี้เย้ยหยันสีหน้าดูยียวนนิดๆ

มาวินเริ่มโมโหขึ้นมาเล็กน้อย เขาปัดดาบออก แล้วด่ากราดเสียงแข็ง

“ ไอ้บ้า ผีเข้าสิงรึไงฟะ จู่ๆก็แทงเอาแทงเอาชนิดไม่ยอมให้หายใจนี่ถ้าพลาดไปนิดเดียว ชั้นเจ็บหนักถึงขั้นกระเดือกหลุดเลยนะ ”

“ ฮ่าๆ ” โจจี้ยกดาบคาตานะขึ้นมาพาดบ่า พร้อมหัวเราะลั่น โดยไม่สนใจมาวินที่กำลังจ้องมอง

“ นี่ทำซะขนาดนี้ นายยังจะมีหน้ามาหัวเราะเยาะชั้นอีกรึ ไอ้พี่ชายผมทอง ” มาวินเริ่มโวย

“ ฮะๆ โทษที ชั้นแค่ทดสอบฝีมือทางเชิงดาบของนายนิดหน่อย จะได้คำนวณถูกว่าต้องใช้เวลาซักเท่าไหร่จึงจะฝึกกระบวนท่าพันเข็มทิ่มแทงสำเร็จ ” โจจี้พูดไปก็หัวเราะไป

“ เอ๊ะ แล้วเป็นยังไง ท่าพริ้วหลบที่สวยงามของชั้น มีแววจะฝึกสำเร็จในสามวันมั้ย ” มาวินหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง เมื่อรู้ว่ากระบวนจู่โจมเมื่อครู่เป็นแค่การทดสอบ

“ อืม……. ” โจจี้กอดอกพร้อมทำหน้าปั้นยาก ดูเขาลังเลที่จะบอกผลสรุป

“ เอ่อ….. นายทำท่าแบบนี้แปลว่า…..ชั้นสามารถฝึกกระบวนท่านี้ได้ภายในวันเดียวใช่มั้ย ” มาวินรีบถามกลับ ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูเจื่อนลงถนัดตา เพราะคาดว่าคำตอบของโจจี้น่าจะออกมาไม่ดี

“ จริงๆแล้ว นายค่อนข้างคล่องแคล่ว ว่องไว มิหนำซ้ำ ประสาทตอบโต้ก็ดีเยี่ยม ถือว่ามีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับการฝึกเพลงดาบ ” โจจี้กล่าวชมด้วยใบหน้ายิ้มละไม

“ เย้…… ทีนี้ชั้นน่าจะฝึกเพลงดาบพันเข็มอะไรนั่นได้ภายในครึ่งวันแน่ๆ ไม่สิ ขอแค่สามชั่วโมงก็พอ ” มาวินเริ่มกระโดดโลดเต้น แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มหัวเขียวจะสติแตกไปมากกว่านี้โจจี้ก็เป็นฝ่ายห้ามล้อด้วยการบอกความจริงที่แสนเจ็บปวด

“ ทว่า……นายไม่มีทักษะทางเชิงดาบเลย ชั้นเลยคิดว่า….กว่าจะฝึกสำเร็จ น่าจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่าห้าปี ”

สิ้นคำของโจจี้ เด็กหนุ่มหัวเขียวก็ถึงกับสะดุดเขาเริ่มแคะขี้หู พร้อมร้องถาม

“ เมื่อกี้นายว่าไงนะ ชั้นได้ยินไม่ชัด ”

“ กว่านายจะฝึกกระบวนท่านี้สำเร็จ คาดว่าใช้เวลาไม่ต่ำกว่าห้าปี ” โจจี้ตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ อ้อ…… เหรอ เป็นลมดีกว่า ” มาวินทรุดฮวบลงไปนอนกองกับพื้นอีกวาระในใจรู้สึกห่อเหี่ยวและท้อแท้

………………………

เนื่องจากมาวินไม่เคยฝึกดาบมาก่อน โจจี้จึงต้องเริ่มสอนตั้งแต่พื้นฐาน ไม่ว่าจะเป็นการจับดาบ ตั้งท่า ฟัน แทง ปัดป้อง รวมถึงการยืนและหลบหลีก แต่เด็กหนุ่มก็มีพัฒนาการที่ดีเยี่ยมเพราะมีทักษะทางด้านกีฬาสูง แถมมีพื้นฐานจากการฝึกกังฟูมาอย่างหนักหน่วง สองหนุ่มฝึกฝนอยู่สามชั่วโมง ก่อนจะหยุดพัก

“ แฮ่กๆ สุดยอดเลย สนุกมาก ” มาวินหอบเหนื่อย แต่ก็แย้มยิ้มออกมาจนสุด ดูเหมือนว่าเขาจะชอบฝึกเพลงดาบ

“ อืม…… เห็นมั้ยเล่าฝึกดาบสนุกออก ว่าแต่นายนี่เป็นเร็วนะ สมแล้วที่เคยฝึกกังฟูกับบอร์ดอะไรซักอย่างที่บ้านเกิดมาก่อน ”

“ สเก็ตบอร์ดเฟ้ย เรียกให้มันถูกซิฟะ เสียชื่อกีฬาของเขาหมด ไอ้บ้านี่ ” มาวินตวาดด่า ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะจดจำชื่อคนหรือสิ่งของเหมือนกัน

“ เออ มันเรียกยากนี่หว่า วันหลังนายก็มาฝึกให้ชั้นบ้างดิ ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนวิชากัน ” โจจี้ตอบกลับพร้อมรบเร้าให้มาวินสอนเล่นสเก็ตบอร์ด

“ ได้เลย ถ้าเจออุปกรณ์แจ๋วๆ ชั้นจะทำให้เล่น รับรองว่าสเก็ตบอร์ดนี่ต้องสนุกไม่แพ้วิชาดาบของนายแน่ๆ” มาวินยิ้มรับ เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลไปทั่วใบหน้า

“ เยี่ยมไปเลย สัญญาแล้วนะโว้ย ” โจจี้ยิ้มร่าท่าทางคล้ายเด็กที่กำลังจะได้ของเล่นใหม่

“ ชัวร์ ” มาวินยกนิ้วโป้งขึ้นมา ส่วนโจจี้พยายามเลียนแบบ แต่ก็ดูเก้ๆกังๆ เนื่องจากการแสดงออกแบบนี้ไม่เคยปรากฏบนโลกThe Dark World มาก่อน

บริเวณพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ห่าง ได้ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่ง เขาคือ…..เหมยลี่ เธอมองมาที่สองหนุ่มซึ่งกำลังสรวลเสเฮฮากันอย่างสนุกสนาน นับว่าเป็นการจับคู่ที่เหมาะสม เพราะมาวินเป็นคนขี้เล่นชนิดไม่ไล่ไม่เลิก เมื่อมาเจอกับหนุ่มเจ้าสำราญอย่างโจจี้ ย่อมเป็นที่ครื้นเครงอย่างไม่ต้องสงสัย