### ???? ตอนที่ 5: ะเิความรู้สึก (เกือบห้ามไม่อยู่)
อากาศตอนค่ำในกรุงเทพฯ ยังคงร้อนอบอ้าว
แต่ในหัวใจของ **มุกดา** ร้อนกว่านั้นหลายเท่า
ั้แ่คืนนั้น…ที่เขาจูบเธอ และแทบจะเลยเถิด
ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายบางเฉียบระหว่าง “เกม” กับ “หัวใจ”
> เขาเริ่มมองเธอไม่เหมือนเดิม
> แต่เขาก็ยัง “ห้ามตัวเอง” อย่างดื้อรั้น
---
**ค่ำวันศุกร์ – ห้องทำงานเข้ม**
มุกดาเคาะประตูห้องทำงานเบาๆ ก่อนจะเปิดเข้าไป
เธอสวมเดรสคอวีสีไวน์แดง ผ่าขาด้านข้างสูงพอให้เห็นเรียวขาแเี เส้นผมถูกรวบหลวมๆ เผยลำคอระหง และไหล่เปลือยข้างหนึ่ง
**เข้ม** เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์เพียงครู่เดียว
แต่แววตาเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด...นิ่ง…แต่ลึก
“มาทำไม?”
“จะกลับแล้วค่ะ แต่แวะมาบอก…ว่าเราสองคนยัง ‘ค้าง’ กันอยู่”
“มุกดา…”
เสียงเขาเตือนต่ำอย่างคุมอารมณ์
เธอเดินเข้ามาช้าๆ หยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะเขา ก่อนจะเท้าแขนลงกับขอบโต๊ะ โน้มตัวไปใกล้จนหน้าอกแนบกับแฟ้มเอกสาร
“คุณเคยบอกว่า...ฉันยั่วแล้วจะเสียใจ”
“แต่คุณเอง...ที่ห้ามตัวเองไม่ได้นะคะ”
เข้มลุกขึ้นทันที ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาใกล้แบบไม่ให้ตั้งตัว
มือแกร่งคว้าเอวเธอไว้แน่น ดึงเข้ามาแนบอก
**“ฉันเตือนแล้ว…มุกดา”**
“ก็ฉันไม่ฟังไง…”
เสียงเธอสั่นนิดๆ แต่ยังยิ้มเย้ายวน
เขาโน้มหน้าลงมา ริมฝีปากเฉียดหน้าผากเธอ หายใจรุนแรงแต่ยังพยายามควบคุม
“อย่าท้าฉัน...อย่าผลักฉันไปไกลกว่านี้”
เสียงทุ้มต่ำชิดริมฝีปาก
“แล้วถ้าฉันอยากให้คุณ ‘เกินเลย’ ล่ะคะ?”
เธอกระซิบตอบ ดวงตาวิบวับอย่างท้าทาย
ทันใดนั้น...
**ฟึ่บ!**
เข้มดันตัวเธอชิดขอบโต๊ะ ปากประกบลงมารุนแรงแบบไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว
ลมหายใจร้อนผ่าว ความหิวกระหายที่ซุกซ่อนมานานะเิออกในจูบนั้น
มือของเขารั้งร่างเธอแน่นจนแผ่นหลังแนบกับโต๊ะ เย็นเฉียบแต่กลับทำให้เธอร้อนวูบไปทั้งตัว
มือเขาไล้จากเอวขึ้นมาต้นคอ แล้วสอดเข้าในผมที่ถูกรวบไว้
เสียงหอบหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสนิท
เสื้อสูทของเข้มหล่นลงพื้น กระดุมเดรสของมุกดาหลุดไปหนึ่งเม็ด
> ทุกอย่างใกล้เกินกว่าจะหยุด
> เกือบไปแล้วจริงๆ...
แต่แล้ว…
**เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น**
**ติ๊ด! ติ๊ด!**
เข้มหยุดทันที ร่างแข็งทื่อ กัดกรามแน่นก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากเธอ
มุกดายืนหอบ หน้าแดง ตัวสั่น เสื้อผ้าหลุดรุ่ยบางส่วน
เขายืนนิ่งก่อนจะพูดเสียงเข้ม
**“ออกไป...เดี๋ยวนี้”**
“คุณกลัวฉันเหรอ?”
เธอถามเสียงแ่แต่จริงจัง
เขาไม่ตอบ...แต่สายตาที่มองเธอ เหมือนคนที่กำลังทรมานอย่างหนัก
ก่อนที่มุกดาจะเดินออกจากห้อง เธอหันหลังกลับมาแล้วพูดว่า
“ถ้าคุณไม่้าฉัน...คุณคงไม่จูบฉันแบบนั้นหรอกค่ะ”
---
**คืนนั้น – คอนโดของเข้ม**
เข้มยืนพิงกระจก มองแสงไฟเมืองกรุงอย่างเงียบงัน
มือเขากำแน่นข้างตัว หัวใจเต้นรัวผิดปกติ
> เขากำลังแพ้...
> แพ้ให้กับผู้หญิงที่ไม่ควรจะยุ่งด้วย
> แพ้ให้กับ “มุกดา”
แต่ที่เขากลัวที่สุดไม่ใช่เื่บนเตียง...
**แต่เป็หัวใจของตัวเองต่างหาก**
---
622
