ตอนที่ 5ถูกหลอกใช้
หวังลี่ตื่นเต้นเสียจนแทบทรงตัวไม่อยู่เขาพุ่งตรงไปหากระบี่ด้วยความบ้าคลั่ง หยางโฮ้วเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเขาแผดเสียงขรึมกล่าวออกมา “หวังย่า นี่มันหมายความว่าอย่างไร? เ้าบอกเื่นี้กับคนนอกอย่างนั้นหรือ? พวกเราคุยกันแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามบอกเื่นี้กับใครโดยเด็ดขาด!”
ชายแก่ได้กำชับเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าห้ามให้คนนอกรู้โดยเด็ดขาด แต่ทว่าครั้งนี้หวังย่าได้ใช้ทั้งไม้อ่อน และไม้แข็ง จนเขาหมดปัญญาที่จะขัดใจนางจึงได้ยอมนำกระบี่เล่มนี้ออกมาแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหวังย่าจะเรียกหวังลี่มาที่นี่ด้วยนี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?
หวังลี่ไม่เห็นหยางโฮ้วอยู่ในสายตาพลางเอื้อมมือคว้าจับกระบี่ สายตาสอดส่องทั่วใบกระบี่อย่างตื่นเต้นยินดีพลางแผดเสียงกล่าวลั่นออกมาในใจ กระบี่งามเล่มนี้คงอยู่ระดับสูงขั้นที่ 4 กระมัง ไม่คิดเลยว่าของล้ำค่าเช่นนี้จะมาอยู่ในมือข้าอย่างง่ายดายเยี่ยงนี้ ฮ่า ๆ ๆ
“คนนอก…?” ั์ตาของหวังย่าฉายแววเกรี้ยวกราดหาได้มีรอยยิ้มอ่อนหวานดังเดิม นางกล่าวออก มาด้วยน้ำเสียงเ็า “ท่านพี่หวังลี่ไม่ใช่คนนอกแต่ก็ต้องขอบใจเ้าสำหรับกระบี่เล่มนี้นะ
“เ้าหมายความว่าอย่างไร?” หยางโฮ้วกำหมัดแน่นจนเส้นเืทั้งสองข้างปูดโปนขึ้นมาใบหน้าสีแดงก่ำ เขาขบฟันกล่าวเสียงต่ำ “เ้าหลอกใช้ข้า”
หวังย่าหัวเราะเสียงเย็น“ใครหลอกใช้เ้ากัน ข้าเพียง้ากระบี่เล่มนี้เ้าจะใจร้ายไม่มอบมันให้ข้าได้ลงคอเชียวหรือ?”
“ข้าจะไม่ยอมมอบมันให้กับเ้าแน่นอน มันเป็ของพ่อข้า!” ภายในใจของหยางโฮ้วปวดร้าวราวกับมีมีดกรีดแทงลงบนอกหมัดทั้งสองกำแน่นใบหน้าบิดเบี้ยว
เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่เป็ที่พึ่งพาได้ คนที่พูดคุยรับฟังและให้คำปรึกษาแก่เขาท่ามกลางโลกที่โหดร้ายเ็านี้จะกลายเป็คนที่หลอกใช้เขามาโดยตลอด
ทว่าภายในใจของเขากลับรู้สึกประหลาดใจขึ้นมากระบี่เล่มนี้เป็ของล้ำค่าดังที่ชายแก่ว่าไว้จริง ๆ นะหรือ? แต่ว่าที่บ้านเขายังมีอยู่อีกเป็คลังเลยนะ
“มันเป็สมบัติที่สืบทอดต่อกันมาของตระกูลข้า ข้าไม่ยอมมอบมันให้เ้าแน่!”เขาแกล้งแผดเสียงคำรามออกมาอย่างไร้การควบคุม
ได้ยินดังนั้นมุมปากของหวังย่าก็ยกขึ้นมา นางกล่าวออกมาด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง“ถึงเ้าไม่อยากให้ก็ต้องให้ ท่านพี่หวังลี่พอใจสมบัติของตระกูลเ้านับว่าเป็วาสนาของเ้าแล้ว อีกอย่างข้ายอมลดตัวลงสละเวลาไปพูดคุยกับเ้านี่เป็เื่ที่มนุษย์ปุถุชนยังไม่อาจหาญคิดฝันยิ่งขยะอย่างเ้าคงไม่ต้องกล่าวถึงกระบี่เล่มนี้ก็คิดเสียว่าเป็สิ่งตอบแทนให้กับข้าก็แล้วกัน”
หยางโฮ้วจ้องนางที่หลงระเริงและสุดแสนเย่อหยิ่งอย่างเดือดดาลนางแสดงอากัปกิริยาเฉกเช่นเทพธิดาผู้สูงส่ง ที่มองลงมายังมดตัวน้อยต่ำต้อยอีกทั้งยังทำท่าทางราวกับมีอำนาจเหนือฟ้าเหมือนกับว่านางเป็เซียนหญิงที่กลับชาติมาเกิดก็ไม่ปาน
ร่างของเฟยหลงสั่นเทาด้วยโทสะหมัดทั้งสองกำแน่นเสียจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ นี่น่ะหรือเด็กสาวที่ เติบโตมาด้วยกัน? ในเวลาแค่หนึ่งปีนางกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคนไม่คิดเลยว่านางจะทำเพียงเพราะวัตถุชิ้นเดียว
“ที่แท้เ้าหลอกใช้ข้าก็เพียงเพราะกระบี่เล่มนี้” หยางโฮ้วกล่าวเสียงแหบพร่า
“ฮึ หยางโฮ้วเ้ายังกล้าพูดอีกนะ!” หวังย่ากล่าวด้วยใบหน้าเขียวปั๊ดพลางชี้นิ้วออกไป “คราวก่อนข้าเคยบอกเ้าว่า ข้า้ากระบี่เล่มนี้เ้าก็ไม่ยอมยกให้ข้า ตอนนี้เ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีกหรือว่าเพราะเหตุใด? หากข้าไม่บอกว่าจะยอมเป็ผู้หญิงของเ้า เ้าจะยอมเอามันออกมาให้ข้าหรือ?”
“มารยาของเ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก” เฟยหลงยิ้มอย่างขมขื่นเขาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้เสียใจดี กระบี่ขัดเล็บของตาแก่ถูกนางนำไปเป็ของล้ำค่าเสียแล้วอีกทั้งเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาก็หลอกใช้เขามาโดยตลอด
“เ้าไม่ได้มีค่าพอที่จะให้ข้าหลอกใช้ แต่กระบี่เล่มนี้ต่างหากที่ควรค่าเดิมทีข้าก็ยังไม่ปักใจเชื่อทันทีที่เห็นแต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วล่ะว่ามันคืออาวุธล้ำค่าจริง ๆ”หวังย่ากล่าวออกมาด้วยความพึงพอใจ นางเหลือบมองเขาแวบหนึ่งพลางกล่าวเสียงเ็าออกมา “จะให้ข้าไปเป็ผู้หญิงของขยะเช่นเ้าน่ะหรือ? อย่าคิดเพ้อฝันไปหน่อยเลย…
1K
