ณ ห้องอาหาร โรงแรมธนธาราราย
“คือ ว่า อันจะให้พี่พงศ์แกล้งเป็แฟนของอันในนามของฟ้าค่ะ”
“พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกอัน ตอนนี้นายพันรบมันชอบฟ้ามากเลยนะ”
“พี่พงศ์คะ แต่ฟ้าตัวจริงได้ตายไปแล้วนะคะ สักวันพี่พันรบก็ต้องรู้ และอันนิภาก็จะกลายเป็คนไม่รู้จักในสายตาพี่พันรบ ถึงตอนนั้นพี่พันรบไม่ทรมานหรอคะ อันเพียงแค่อยากทำให้พี่พันรบตัดใจให้ได้ค่ะ”
“อื้อ งั้นก็ได้ แต่ถึงอย่างไรพี่ก็ยังเป็ห่วงพันรบอยู่ดี”
“อันมองออกนะคะว่า คุณม่านฟ้าก็รักพันรบเหมือนกัน คุณม่านน่าจะเยียวยาพี่พันรบให้ดีขึ้นได้ค่ะ” “และนี่ค่ะแหวนหมั้นของพวกเราสองคน อันเตรียมไว้ให้แล้ว”
“คิดดีแล้วหรออัน”
“อันคิดดีแล้วค่ะ พี่พงศ์เทพ”
ข่าวการหมั้นระหว่างฟ้าลดากับพงศ์เทพก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งโรงแรมธนฯและห้างของพันรบ
*******************************************
เมื่อผู้กองพงศ์เทพมาถึงบ้าน ก็ถูกพันรบต่อยหน้า
“นาย ทำไมนายต้องแย่งฟ้าไปจากฉันด้วย”
“พันรบใจเย็นๆก่อน” แต่พอนึกขึ้นได้ว่าต้องสวมบทบาทเป็แฟนฟ้าเลยว่า “ช่วยไม่ได้พันรบ ต่อให้นายต่อยฉันให้ตาย ฟ้าก็เลือกฉันอยู่ดี”
“ไหนนายบอกว่านายมีรักฝังใจกับผู้หญิงคนนั้นที่เจอกันในสมัยมัธยมไง ไม่สามารถรักกับใครได้อีก แล้วทำไมนายต้องแย่งฟ้าไปด้วย”
“พันรบตั้งสติหน่อยสิ นายต้องมีน้ำใจนักกีฬา ยอมรับในความพ่ายแพ้ซะ”
แล้วพงศ์เทพก็สะบัดให้มือของพันรบหลุด แล้วเดินหนีขึ้นไปบนบ้าน และั้แ่นั้นเป็ต้นมาทั้งสองพี่น้องก็ไม่พูดกันอีกเลย
พงศ์เทพ คิดในใจ “ไม่คิดว่านายจะรักฟ้าลดามากขนาดนี้”
หลังจากนั้นฟ้าและพงศ์เทพได้ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด พงศ์เทพต้องแวะมาทานข้าวกับฟ้าที่โรงแรมธนฯทุกวัน
จนกระทั่งพันรบตัดสินใจควงแนนนี่อย่างเปิดเผยเพียงเพื่อประชดฟ้าลดา มีวันหนึ่งที่ทั้งสองคู่ได้มารับประทานอาหารในห้องอาหาร ของโรงแรมธนฯเหมือนกัน
ฟ้าซึ่งมองเห็นคู่ของพันรบกับแนนนี่ ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็ข่มใจไว้ และอีกใจก็รู้สึกเสียดายที่พันรบน่าจะกลับไปคบกับม่านฟ้ามากกว่า
ทางด้านพันรบรู้สึกทรมานใจมากที่เห็นทั้งสองไปไหนมาไหนด้วยกัน และยิ่งเห็นมาทานข้าวในห้องอาหารนี้เหมือนกัน กลับเป็ฝ่ายทนไม่ได้ เลยชวนแนนนี่กลับไปทานที่ร้านอื่นแทน
อรภาก็เป็อีกบุคคลหนึ่งที่เ็ปกับการที่เห็นฟ้าลดาและผู้กองพงศ์เทพคบและหมั้นกัน อรภาเพิ่งรู้ตัวว่าตนได้มีใจให้ผู้กองพงศ์เทพไปแล้ว พอเห็นคู่นี้ในห้องอาหาร ก็รีบไปห้องน้ำแอบไปร้องไห้ ในใจอรภาไม่คิดว่าจะได้รักผู้ชายคนนี้เลย และยิ่งเป็คนรักของน้องสาวตัวเอง อรภาจึงต้องรีบตัดใจเพราะจะไม่ยอมทรยศน้องสาวตัวเองเด็ดขาด ระหว่างที่อรภาร้องไห้นั้น อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้เหมือนกัน
“เฮ้ย ผีเด็กหลอกหรือเปล่านี่” จากที่เสียใจอยู่ครั้งแรกก็เปลี่ยนอารมณ์มาเป็กลัวผีแทน เลยค่อยๆเปิดประตูห้องน้ำออกไปดู ก็รู้สึกโล่งใจที่เห็นเด็กผู้หญิงที่เป็คนจริงๆร้องไห้
“หนูเป็อะไรคะ ร้องไห้ทำไม”
“หนูหลงทางค่ะคุณอา หนูหาพ่อไม่เจอ ฮือฮือ”
“มา ตามอามา เดี๋ยวอาพาไปจุดประชาสัมพันธ์ ประกาศหาตัวพ่อหนูให้ค่ะ เลิกร้องไห้นะคะคนดี”
เมื่ออรภาเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ก็รู้สึกถูกชะตา เพราะรู้สึกว่าเหมือนอันนิภาสมัยเด็กๆที่ตนได้เคยเลี้ยงมากับมือ พอประกาศตามหาผู้ปกครองเด็กเรียบร้อย พ่อของเด็กก็รีบมาที่จุดประชาสัมพันธ์ทันที
“ขอบคุณมากครับ ผมกำลังตามหาลูกผมอยู่พอดี”
เด็กวิ่งไปกอดพ่อ “คุณพ่อขา หนูกลัว โชคดีที่เจอคุณอาอรค่ะ อาอรเขาพาหนูมาที่นี่”
“ขอบคุณมากครับคุณอร ผม ภาคินครับ”
“ดิฉัน อรภา เป็พนักงานโรงแรมที่นี่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
ภาคินเป็เ้าของบริษัทยา ้าติดต่อธุรกิจกับลูกค้าที่โรงแรมแห่งนี้ บังเอิญพาลูกมาด้วย เด็กผู้หญิงคนนี้มีชื่อเล่นว่าน้ำ วิ่งซนจนหลงทางกลับไม่ถูก โชคดีที่เจออรภาเข้าพอดี ภาคินรู้สึกถูกชะตากับอรภามาก และรู้สึกดีที่เห็นน้ำดูสนิทสนมกับอรภา ดังนั้นเขาเลยตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากอรภา
“เอ่อ คุณอรภาครับ ผมเป็พ่อหม้ายลูกติด แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาดูแลลูกเลย ผมเลยอยากขอความช่วยเหลือจากคุณครับ คุณช่วยดูแลลูกสาวของผมหลังจากกลับจากโรงเรียนได้มั้ยครับ เพราะ่นี้ผมต้องติดต่อลูกค้าในตอนเย็น ที่โรงแรมธนฯทุกวัน”
“ได้สิคะ เดี๋ยวดิฉันดูแลลูกของคุณให้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”
ผู้กองพงศ์เทพแกล้งเป็แฟนของฟ้าลดา แต่เขาลืมนึกไปว่าเขาอาจจะสูญเสีย…
587
