กับเด็กสาวที่ไม่รู้ว่าอมยิ้มคืออะไรนั้นปัญหายุ่งเหยิงเกี่ยวกับอมยิ้มจึงเป็แค่เื่ไร้สาระอย่างหนึ่งเพราะอย่างนั้นเื่ที่กั่วกัวพูดขึ้นมา เย่เทียนเซี่ยจึงได้แต่นิ่งเงียบต่อไปที่จริงเมื่อดูๆ ไปแล้วเด็กสาวที่ดูไม่มีพิษมีภัยและใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้กลับมีความคิดเป็ของตัวเองอย่างชัดเจนไม่ว่าเย่เทียนเซี่ยจะเลียบๆ เคียงๆ ถามเธออย่างไรเธอก็ไม่หลุดปากออกมาเลยว่าตัวเองเป็ใครทำไมถึงมาปรากฏตัวใน World of Fate ได้ อีกทั้งยังไม่บอกเขาด้วยว่าทำไมถึงเรียนเขาว่าเ้านาย เอาแต่ตอบว่า “ไม่บอกท่านหรอก” หรือไม่ก็ตอบออกมาส่งๆ โดยไม่น่าเชื่อถือเลยว่า “ฮิๆๆ ข้าไม่รู้จริงๆ นี่เ้าคะ”
เมืองเริ่มต้น
เย่เทียนเซี่ยยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าเมืองเริ่มต้นเฝ้ามองกลุ่มคนกลุ่มใหญ่เดินเข้าๆ ออกๆ เมืองเขาเผชิญหน้ากับทุกสายตาที่มองมาพลางเลิกคิ้วมองไปยังกั่วกัวน้อยที่ยืนอยู่บนไหล่ของเขาเดิมทีรูปลักษณ์ของเขาก็ถูกปรับขึ้นถึง 20% อีกทั้งรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเขาก็ถือว่าไม่เลวมีกลิ่นอายอันตรายและเสน่ห์อันน่าหลงใหลราวกับปีศาจไม่ว่าเดินไปที่ไหนก็จะเป็จุดรวมสายตาของผู้คนมากมายอยู่ดีถึงจะเป็อย่างนั้นแต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครมองไปยังกั่วกัวที่อยู่บนไหล่ของเขาเลยแม้แต่คนเดียว
หรือว่าพวกผู้เล่นใน Worldof Fate ล้วนมีเด็กสาวตัวเล็กแบบนี้เหมือนกันหมด? นั่นไม่น่าเป็ไปได้ เย่เทียนเซี่ยหยุดคิดไม่ได้พยายามใช้สมองเดาไปเรื่อยจนหัวแทบแตก
“กั่วกัว พวกเขาไม่เห็นเธออย่างนั้นเหรอ?” เย่เทียนเซี่ยลองถามดู
“อ่าฮะ! นายท่านฉลาดมากเ้าค่ะเด็กสาวที่ทั้งน่ารักและเชื่อฟังอย่างข้าทำไมต้องให้คนมากมายขนาดนี้มองเห็นด้วยล่ะเ้าคะกั่วกัวเก่งมากนะจะบอกให้ ถ้าข้าไม่ยินยอมละก็พวกเขาก็มองไม่เห็นและััข้าไม่ได้หรอกเ้าค่ะตอนนี้คนที่มองเห็นและััข้าได้มีแค่นายท่านคนเดียวเท่านั้น” กั่วกัวดูภูมิใจมาก เธอพูดพลางหัวเราะเสียงใสเห็นได้ชัดว่าผู้เล่นคนอื่นไม่เพียงมองไม่เห็นเธอแม้แต่เสียงของเธอพวกเขาก็ไม่ได้ยินตอนที่กั่วกัวพูดออกมาก็ไม่มีใครสักคนมองมาที่เธอ
เย่เทียนเซี่ยมองเด็กสาวตัวเล็กบนไหล่ด้วยสายตาประหลาดเด็กสาวตัวน้อยที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคนนี้ไม่รู้ว่ากุมความลับหรือเื่ราวแปลกใหม่อะไรเอาไว้อีกบ้าง
“แล้วเธอสามารถกลับเข้าไปในนี้ได้หรือเปล่า” เย่เทียนเซี่ยชี้ไปที่ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาที่อยู่บนอกก่อนหน้านี้กั่วกัวลอยออกมาจากด้านในตอนนี้ถ้าสามารถออกมาได้ก็น่าจะกลับเข้าไปได้ด้วยเหมือนกัน
“จะกลับก็กลับได้อยู่เ้าค่ะแต่ว่าข้างในนั้นมันมืดมากๆ เลย เพราะอย่างนั้นข้าถึงไม่อยากกลับเข้าไปไงเ้าคะ” กั่วกัวเบ้ปาก ใช้มือเล็กๆ ของเธอจับปอยผมอ่อนนุ่มเล่นไปมาั์ตาดำขลับแฝงแววเฉลียวฉลาดมองไปยังผู้คนและทิวทัศน์รอบกาย
เย่เทียนเซี่ยไม่ถามอีก มุ่งหน้าเดินเข้าไปในเมืองเริ่มต้นปกติเขาเคยชินกับการเดินทางคนเดียวแต่ตอนนี้กลับมีภูตตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนลูกเจี๊ยบอยู่ข้างกายความรู้สึกที่มีเพื่อนร่วมทางไปด้วยแบบนี้จริงๆ แล้วก็ไม่เลวนักมุมปากของเขายิ้มขึ้นน้อยๆอย่างน้อยเื่ที่มาของกั่วกัวและความลับที่ถูกซ่อนไว้ของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานั้นเวลาคงจะค่อยๆบอกเขาทีละนิดเอง ถึงเขาจะอยากรู้คำตอบนั้นแต่เขาก็จะไม่คิดมากเกี่ยวกับมัน
ตอนนี้เวลาที่เขาเข้ามาใน Worldof Fate ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เครื่องประดับที่ไม่ควรปรากฏในโลกนี้และห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์ที่เป็แกนพลังงานหลักของโลกใบนี้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองสิ่งนี้ทำให้เขาเริ่มมองเห็นเงาเลือนรางของความพิเศษของโลกแห่งโชคชะตาใบนี้แล้ว
บ้านเรือนในเมืองเริ่มต้นเป็เพียงแค่ห้องเล็กๆ กระจัดกระจายกันไปผู้คนในตอนนี้เรียกได้ว่าค่อนข้างแออัดแต่ก็ไม่ใช่เื่เกินจริงเลยใน่เริ่มต้นของเกมเ้าเมืองเริ่มต้นที่ดูสูงวัยยืนอยู่ใจกลางเมืองเริ่มต้นกำลังมองดูกลุ่มคนแต่ละคนเข้ามารับภารกิจเย่เทียนเซี่ยเดินไปจนถึงด้านหน้าของเ้าเมืองก่อนจะพูดอย่างมีมารยาท “สวัสดีครับท่านเ้าเมืองไม่ทราบว่ามีอะไรที่ผมสามารถช่วยได้ไหมครับ?”
ไม่ว่าฐานะในโลกจริงจะเป็อย่างไร นิสัยจะเป็เช่นไรแต่การรักษามารยาทต่อ NPC ในโลกแห่งเกมอยู่เสมอก็เป็สิ่งจำเป็มิฉะนั้นการส่งมอบภารกิจอาจเป็เส้นทางไปสู่ความตายก็เป็ได้ใครจะรู้ NPC ทุกคนที่นี่ล้วนมีนิสัยและความคิดอิสระเป็ของตัวเองไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป
“ติ๊ง! เนื่องจากค่าเสน่ห์ที่อยู่ในระดับสูงของท่านเ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 มีความประทับใจต่อท่าน +20”
เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นข้างหูทำให้เย่เทียนเซี่ยยิ้มกว้างจนเห็นฟันค่าเสน่ห์พื้นฐาน 10 หน่วยนั้นไม่ได้เปล่าประโยชน์เลยแล้วยังมีค่าเสน่ห์ที่เพิ่มมาจากการถือครองห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์อีก 10 หน่วย ดังนั้นค่าเสน่ห์ของเขาจึงห่างไกลจากมาตรฐานโดยเฉลี่ยของผู้เล่นอย่างมาก
เ้าเมืองเริ่มต้นที่เดิมทีถูกผู้เล่นที่ไปๆ มาๆ รบกวนไม่เลิกราหลังจากมองเห็นเย่เทียนเซี่ยแล้วั์ตาของเขาก็เป็ประกายชัดเจนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มพร้อมพูดขึ้นมา “แกนพลังงานหลักของโลกใบนี้ ‘ห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์’ได้หายสาบสูญไป เมื่อไม่มีพลังของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์พลังผนึกของหอคอยแห่งโชคชะตาก็กระจัดกระจายหายไป ทำให้าาปีศาจทั้ง 8 หลุดออกมา ไอปีศาจก็เริ่มแพร่กระจายออกไปส่งผลต่อพื้นที่ทั้งหมดทำให้แม้แต่สัตว์ที่อ่อนโยนที่สุดก็กลับกลายเป็ดุร้าย...”
ประโยคเริ่มต้นของเ้าเมืองเริ่มต้นกับหญิงชราแปลกๆ คนนั้นที่เขาพบก่อนหน้านี้เหมือนกันไม่มีผิดเย่เทียนเซี่ยอดทนฟังจนในที่สุดเขาก็เข้าเื่สักที “นักผจญภัยผู้มาจากต่างแดนเอ๋ยท่านทำให้ข้ามองเห็นรุ่งอรุณแห่งความหวังในการถือกำเนิดวีรบุรุษอีกครั้งแล้วเดิมทีพวกลูกเจี๊ยบมีนิสัยที่อ่อนโยน แต่ตอนนี้พวกมันติดเชื้อจากไอปีศาจที่น่ากลัวท่านจะช่วยข้าสังหารลูกเจี๊ยบขี้โมโหสัก 30 ตัวได้หรือไม่”
“ติ๊ง! เ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 ขอร้องให้ท่านช่วยสังหารลูกเจี๊ยบขี้โมโห 30 ตัว
ระดับภารกิจ: ธรรมดา
จำกัดเวลา: ไม่มี
รางวัล: ค่าประสบการณ์ 80, น้ำยาฟื้นฟูขวดเล็ก 5 ขวด”
นี่คือภารกิจพื้นฐานที่ผู้เล่นเลเวล 0 สามารถรับได้ซึ่งไม่มีความน่าสนใจสำหรับเย่เทียนเซี่ยแม้แต่น้อยเขาเลือกที่จะปฏิเสธ ดวงตาของเขามองตรงไปยังเ้าเมืองเริ่มต้น พูดออกไปอย่างตั้งใจ “ท่านเ้าเมือง แม้ท่านจะมองเห็นความหวังในการกำเนิดวีรบุรุษในตัวผมแต่ภารกิจง่ายขนาดนี้สำหรับวีรบุรุษแล้วมันไม่ดูถูกกันไปหน่อยเหรอ? คิดดูแล้วภารกิจนี้ท่านเ้าเมืองก็มอบไปให้คนที่มาจากสถานที่เดียวกันกับผมตั้งเยอะแล้วตอนนี้ผมหวังว่าจะได้รับภารกิจที่พวกเขาทั้งหมดไม่มีความสามารถจะทำให้สำเร็จได้มากกว่า”
หากคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของผู้เล่นคนอื่นคงหลีกเลี่ยงสายตาดูถูกเหยียดหยามของท่านเ้าเมืองและคำเทศนาเื่ความใจร้อนมุทะลุเกินไปของตัวเองไม่ได้แน่ๆหรืออาจจะถึงขั้นไล่เขาออกไปแล้วก็ได้ แต่เพราะตรงหน้าคือ เย่เทียนเซี่ยที่มีค่าเสน่ห์สูงถึง 20 ดังนั้นหลังจากเ้าเมืองตกตะลึงไปชั่วครู่รอยยิ้มบนหน้าของเขาก็ดูอ่อนโยนมากขึ้นเขายิ้มแล้วพยักหน้า “ดีเ้าทำให้ข้ามองเห็นความภาคภูมิที่วีรบุรุษควรมี ลมหายใจของเ้า ดวงตาของเ้าและยังความทระนงที่เ้ามีทำให้ข้ายิ่งเชื่อว่าเ้าสามารถเป็วีรบุรุษที่แท้จริงที่จะสามารถต่อกรกับปีศาจที่จ้องจะทำลายโลกใบนี้ได้ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้ตามที่เ้า้า”
เสียงแจ้งเตือนภารกิจสังหารลูกเจี๊ยบขี้โมโหถูกยกเลิกดังขึ้นข้างหูของเย่เทียนเซี่ยรอยยิ้มบนใบหน้าของเ้าเมืองเริ่มต้นหายไป ความทรงจำและความเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น “ทางเหนือไม่ไกลจากที่นี่มีหุบเขาหมาป่าอยู่แห่งหนึ่งหมาป่าที่เตร็ดเตร่อยู่ที่นั่นได้รับผลกระทบจากไอปีศาจทำให้เปลี่ยนไปเป็หมาป่าที่ดุร้ายและกระหายเืพวกมันมักจะออกจากหุบเขามารุกรานเมืองเริ่มต้นอันสงบสุขของเราปีนั้นลูกชายของข้าอายุพอๆ กับเ้าเพื่อหยุดยั้งการรุกรานของหุบเขาหมาป่าเขาได้ไปที่นั่นเพียงคนเดียวหลังจากนั้นก็ไม่กลับออกมาอีกเลย...” เ้าเมืองถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ท่านนักผจญภัยผู้กล้า ท่านจะสามารถไปที่หุบเขาหมาป่าสักครั้งและนำเขี้ยวหมาป่า 100ซี่กลับมาได้หรือไม่ ข้า้าจะใช้เขี้ยวหมาป่าสร้างป้ายหลุมศพให้กับลูกชายของข้าเพื่อยกย่องความกล้าหาญและระลึกถึง่ชีวิตของเขา”
314
