“พี่รองนี่กระมังเ้าชายซาลาเปาที่ท่านรอคอยพ่อค้าคนนี้หล่อจริงๆ มิน่า! ลูกค้าสาวๆ จึงรุมอยู่เต็มหน้าร้านเช่นนี้”
“แต่เ้านี้อร่อยจริงๆนะเ้าคะคุณหนู” สาวใช้ที่เดินตามหลังรีบเอ่ยสำทับนางได้กลิ่นซาลาเปาที่เพิ่งเปิดลังถึงก็ยังน้ำลายสอ
“ถ้าเช่นนั้นเ้ารอซื้ออยู่ที่นี่ข้ากับพี่รองจะรีบไปในตรอกแล้วกลับออกมา อย่าไปเถลไถลเล่า! ยืนรออยู่ตรงนี้นะ”
“เ้าค่ะ”
สองพี่น้องมุ่งไปยังตรอกเล็กๆเกือบสุดถนน หลูฉิงกวางมองหาแผงยาประหลาดที่ยายเฒ่าเยาว์วัยเป็เ้าของเมื่อเลือกขวดยาที่้าได้สามขวดแล้วก็จ่ายเงิน หลูฉิงซวงแยกตัวออกไปซื้อนิยายติดมือมาสองเล่มก็เดินกลับมาสมทบสองพี่น้องออกมาถึงหน้ารถเข็นซาลาเปาก็พบว่าสาวใช้ตนเองสองคนยังยืนรอรับซาลาเปาอยู่
“ขออภัยที่ได้ช้านะขอรับ! ลูกค้าวันนี้เยอะจริงๆ”
“ไม่เป็ไรหรอกพวกเรายังต้องยืนรอคุณหนูอยู่ที่นี่”
ไม่นานนักคุณหนูทั้งสองก็เดินกลับมาพ่อค้าหนุ่มรูปงามเงยหน้าขึ้นเห็นหลูฉิงกวางก็จำได้ว่านี่คือคุณหนูสามสกุลหลูผู้ที่มีส่วนรู้เห็นในการช่วยฮูหยินของหัวหน้าโหยวหนีไปสุดท้ายนางก็ต้องถูกโหยวอีจับแต่งงานแทน หลูฉิงซวงมองเห็นใบหน้าพ่อค้าซาลาเปาชัดๆก็ถึงกับตกตะลึง
“เ้าสมควรแล้วที่จะขายดี!”
เหยียนถังเห็นคุณหนูคนงามมองหน้าตนคล้ายจะปรามาสว่าเขาขายดีเพราะอาศัยหน้าตาจึงรีบเอ่ย
“ท่านลองชิมซาลาเปาฝีมือข้าดูก่อนเถิดคุณหนูอย่าเพิ่งคิดว่าข้าอาศัยรูปโฉมล่อหลวงลูกค้าเลยขอรับ!”
หลูฉิงซวงได้ยินเขาโต้แย้งเช่นนั้นก็หน้าตึงอดจะเชิดหน้าน้อยๆ มิได้
“เ้าเหลือซาลาเปาอีกเยอะหรือไม่?”
“เหลือแค่ครึ่งลังถึงสุดท้ายขอรับ!หลายคนชิมแล้วอร่อยจึงนิยมซื้อกลับไปฝากคนที่บ้าน”
สายตาของหลูฉิงซวงมองดูชั้นลังถึงที่ชายหนุ่มวางไว้บนรถเข็นนางจำได้ว่าตอนมามีมากกว่าที่เห็นวางอยู่ข้างบนนี้
“ส่วนที่เหลือข้าเหมาหมดเลยก็แล้วกัน!หากว่าเ้าทำอร่อยจริงสมราคาคุยวันหน้าข้าจะให้สาวใช้มาเหมายกลังถึงเลยเชียว”
“ได้ขอรับ!” พ่อค้าหนุ่มก้มหน้าลงยิ้มน้อยๆ คุณหนูตระกูลหลูช่างแตกต่างกันนักคนรองเย่อหยิ่ง คนเล็กดื้อรั้นเมื่อเขาหยิบซาลาเปาให้กับลูกค้าอีกสองคนเรียบร้อยแล้วก็เหลือคนสกุลหลูสี่คนยืนรออยู่
หลูฉิงซวงหันมาหาหลูฉิงกวางเมื่อเห็นคนน้องล้วงมือเข้าไปลูบคลำขวดที่เพิ่งซื้อมา
“เ้ารีบร้อนออกมาซื้อเช่นนี้เห็นทีคงมีแผนกระมัง?”
“หึ! ท่านว่าข้าจะปล่อยเ้าอันธพาลผู้นั้นไปง่ายๆหรือพี่รอง?”
“เ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ทำสิ่งใดผิดพลาด?เกิดเขาจับได้ขึ้นมา ข้าว่าน่าจะเป็เ้าที่ต้องร้องขอชีวิต”
“ท่านคิดว่าคนอย่างข้าจะยอมแพ้ง่ายๆหรือ?”
“เอาเถอะๆข้าจะคอยดูก็แล้วกัน คนหนึ่งก็ร้าย อีกคนก็แรง การแต่งงานเช่นนี้ก็น่าตื่นเต้นดี”
“พี่รองนี่ข้ากำลังทุกข์ใจอยู่นะ ท่านยังจะมาหัวเราะอีก”
“คนจะแต่งงานมีอันใดต้องทุกข์?”
“ข้าถูกบังคับต่างหาก! ชิ!”
“เ้าแต่งกับพี่อียังดีกว่าแต่งกับคุณชายหลางนั่น!”
ยามนั้นผู้คนกำลังเริ่มทยอยกลับร้านรวงแผงค้าขายก็เริ่มเก็บ สองพี่น้องชักชวนกันออกเดินสาวใช้จ่ายเงินค่าซาลาเปาที่นางเหมาไปครึ่งลังถึงที่เหลือแล้วก็เดินตามหลังไป
หลางเฉิงเจ๋อที่นั่งดื่มจนเริ่มได้ที่กับสหายตรงระเบียงบนถนนคนโฉดมองเห็นคุณหนูสกุลหลูทั้งสองเดินผ่านมาก็สายตาวาว รีบลงมาจากระเบียงเหลาสุรามายืนขวางไว้
“คุณหนูสามข้าผิดหวังจริงๆ ที่สู่ขอเ้าไม่สำเร็จ ซ้ำยังทำให้เ้าต้องตกอยู่ในมือโหยวอีอีกคนผู้นั้นมีฮูหยินแล้วยังจะคิดมาหลอกเ้าไปเป็อนุภรรยา ข้าว่าเ้าเปลี่ยนใจก็ยังทันข้ายินดีไปสู่ขอเ้าใหม่”
คุณชายหลางเดินสะเปะสะปะมาใกล้หลูฉิงซวงเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงได้บอกให้น้องสาวของตนถอยทว่าบุรุษที่ดื่มจนเมามายอย่างหลางเฉิงเจ๋อไม่ยอมปล่อยพวกนางไปง่ายๆ
“ข้ามาก่อนข้าต้องมีสิทธิ์ก่อน ในเมื่อเ้ายังยอมเข้าโรงเตี๊ยมกับโหยวอีเหตุใดไม่ลองเข้าโรงเตี๊ยมกับข้าบ้างเล่า? เผื่อจะติดใจข้ามากกว่า”
“สามหาว!” หลูฉิงกวางโมโหจนหน้าหูแดง“นี่หากข้าถือกระบี่มาด้วยจะฟันปากเ้าให้อ้าไม่ได้เชียว”
หลางเฉิงเจ๋อหัวเราะลั่น“อย่างเ้าน่ะหรือ? คิดจะทำร้ายข้า! เรี่ยวแรงสตรีอย่างไรก็สู้บุรุษมิได้หรอกนะ!”
ชายหนุ่มพุ่งตัวเข้ามาหวังจะรวบนางไว้ในอ้อมแขนสองสาวพี่น้องถอยหลังออกไปหลายก้าวหลูฉิงกวางหยิบขวดสีดำออกมาจากสาบเสื้อพลางะโร้องบอกคนของตนเอง
“ถอยไปก่อน! ข้าจัดการเขาเอง”
หลูฉิงซวงกับสาวใช้ทั้งสองที่รู้จักวีรกรรมของคุณหนูสามดีรีบพากันถอยอย่างรวดเร็วเพื่อออกให้ห่างหลูฉิงกวางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเคาะผงในขวดสีดำลงไปปิดจุกแล้วเก็บขวดเข้าใสสาบเสื้อแล้วกระโจนขึ้นไปอยู่ด้านหลังหลางเฉิงเจ๋อนางโปะผ้าปิดไปบริเวณหน้าของชายหนุ่มที่เมาจนยืนโงนเงนสักพักชายหนุ่มก็ผล็อยร่วงลงไปนอนกองที่พื้น นอนกรนเสียงดังออกมา
*************************
292
