ตอนที่ 9 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (20)
คนด้านนอกมองไม่เห็นบทสนทนาระหว่างเหอหรงและ 2333 เห็นเพียงสายตาเลื่อนลอยของเหอหรงหลังได้ยินว่าอี้เหยียนเจ๋อจากไปแล้ว ท่าทางเหมือนิญญาหลุดออกจากร่าง
ท่านชายอันหนิงเข้ามาเห็นท่าทางเช่นนี้ของเหอหรงแล้วสงสารจับใจ เขากอดเหอหรงพร้อมปลอบโยน “ไม่เป็ไร เ้าวางใจเถิด เื่การหมั้นถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้รอเพียงเ้าหายดี ให้ฝ่าาประทานพระราชโองการด้วยพระองค์เอง เ้าค่อยเข้าไปรับราชโองการพร้อมกราบขอบพระคุณเป็อันพอ”
บุตรของเขาให้ไปทั้งหัวใจจริงๆ
เหอหรงเพิ่งได้สติ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ “เช่นนั้นข้ากับอี้อวิ๋นเฟยก็ไม่มีสัมพันธ์ต่อกันแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”
ถ้าอย่างนั้นเขาก็ปกป้องความบริสุทธิ์ของตนเองไว้ได้แล้วน่ะสิ! ใครอยากเป็เกย์ก็เป็ไป แต่เขาไม่ใช่ เขาคือชายแท้ทั้งแท่ง!
2333 “...” หว่านเสน่ห์แล้วไม่รับผิดชอบเรอะ ไม่มีเื่ที่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ
ท่านชายอันหนิงเอ่ยเสียงแ่ “ไม่มีสัมพันธ์กับเขาอยู่แล้ว อี้เหยียนเจ๋อและข้าไปขอร้องฝ่าาด้วยตนเอง เรียกได้ว่าการหมั้นหมายครานี้เปลี่ยนแปลงได้ราบรื่นเป็ที่สุด”
เหอหรงยังรู้สึกว่าผิดปกติ “พระสนมหวังกุ้ยเฟยมิอาละวาดหรือขอรับ”
ท่านชายอันหนิงแค่นยิ้ม “บุตรชายไม่อยู่ข้างกาย ตำแหน่งบิดาก็แสนต่ำต้อย ตัวนางเองก็มิได้รับความโปรดปรานแล้ว นางหาได้มีปัญญาอาละวาดไม่ นางมีอำนาจในมือแค่นั้นยังจะริอ่านกระโตกกระตากอีกหรือ ตำหนักของนางถูกปิด จะส่งข่าวออกไปยังมิได้เลย”
ท่านชายอันหนิงไม่ได้บอกเหอหรงว่าพออี้เหยียนเจ๋อตื่นมา เมื่อได้ยินเขาพูดเื่การหมั้นก็กำผ้าที่ตัดออกมาจากเสื้อผ้าของเหอหรงในมือ ลากร่างอันบอบช้ำเต็มไปด้วยาแไปคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักเซวียนเจิ้งถึงครึ่งชั่วยาม กระทั่งหมดสติไปถึงได้รับพระราชทานการหมั้นหมายครั้งนี้มา
อี้เหยียนเจ๋อกำชับเขาไว้ว่าห้ามบอกเหอหรงเป็อันขาด เพื่อมิให้เหอหรงเป็ห่วง
เหอหรงได้ยินว่าเื่ราวดำเนินไปอย่างราบรื่นจึงอารมณ์ชื่นมื่นขึ้นมา ภารกิจนี้จะง่ายไปหน่อยมั้ง
2333 เห็นท่าทางซื่อบื้อของโฮสต์แล้วรู้สึกเครียด จึงเริ่มโหลดข้อมูลเลี้ยงลูกและข้อควรระวังของคนท้องมาเป็กองเพื่อศึกษา
“อาการาเ็ของเขาเป็อย่างไรบ้างขอรับ” เหอหรงนึกได้ว่าตอนนั้นอี้เหยียนเจ๋อาเ็หนักพอสมควร
ท่านชายอันหนิงมองค้อนเขาไปทีหนึ่ง “เขายังสบายดี กระดูกมือหักแต่ไม่เบี้ยว รักษาตัวหน่อยก็หาย เ้าควรนึกถึงตัวเองบ้าง การที่เ้าไม่ยอมไปไหนเพื่ออี้เหยียนเจ๋อและเด็กๆ ก็นับว่ามีคุณธรรมมากพอแล้ว เคยคิดหรือไม่ว่าเตียเตียเป็ห่วง ร่างกายเ้าอ่อนแอ ไหล่แบกไม่ได้มือถือไม่ได้ ยังดีที่อี้เหยียนเจ๋อนำตัวเ้าไปซ่อน มิฉะนั้นจะรอดได้อย่างไรกัน”
เหอหรง -หนึ่งต่อห้า- อดีตผู้มีพลังพิเศษขั้นสูง “...เื่นี้อี้เหยียนเจ๋อเป็คนบอกท่านหรือ”
เขากำลังกังวลว่าเผลอทำลายภาพพจน์ตนเองไปหรือเปล่า ไม่คิดเลยว่าเ้านั่นรู้จักรักษาภาพพจน์ให้เขาด้วย
ท่านชายอันหนิงถอนหายใจ “ครั้งนี้โชคดีเหลือเกินที่มีเขาอยู่ เขารับมีดให้เ้าด้วยร่างตนเอง และซ่อนเ้าไว้ใต้ร่างจนมิด ตอนที่ข้าไปถึงมีคนบ้าคนหนึ่งกำลังใช้มีดฟาดฟันทรมานเขา สติเขาพร่าเลือนไปแล้วแต่ยังคุ้มกันเ้าอยู่
“เมื่อก่อนข้าไม่ชอบเขาก็จริง ทว่าบัดนี้เห็นเขาปกป้องเ้าถึงเพียงนี้ ข้าก็สบายใจที่จะยกเ้าให้กับเขาแล้ว”
เหอหรงฟังแล้วทรมานใจไม่น้อย อี้เหยียนเจ๋อเห็นเขาเป็เพื่อนเป็ผู้มีพระคุณ ถึงได้ปกป้องด้วยชีวิต แต่ตนกลับคบกับเขาด้วยหวังจะใช้ประโยชน์ เหอหรงตัดสินใจว่าหลังจากนี้เขาจะดีกับอี้เหยียนเจ๋อให้มากกว่านี้
1K
![[GrimHunt] สมรภูมินักล่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1586669526_59206856.webp)
