หลังจากหยางเฉิงและเย่ไห่ออกจากบ้านไป เย่หวงผู้เป็ตาก็พาเด็กๆ ไปหาของทะเลที่ชายหาด เมื่อน้ำลงก็ปรากฏจุดที่ทะเลซัดเอาเศษซากปะการังเข้ามากองกันเป็จำนวนมาก เย่หวงเลยพาเด็กๆ ไปหาของทะเลที่นั่น เพราะน้ำตื้นและไม่อันตราย
“ท่านตา อาหารทะเลนี่ถ้าเอาไปขายในตำบล ได้ราคาดีไหมขอรับ” ลู่เหวินซักถามเผื่อเป็ช่องทางในการหาเงิน
“ดีมากเลยล่ะ หากมันยังเป็ๆ แต่จากที่นี่ถึงตัวเมืองก็เดินทางกันก็เกือบจะ 2 ชั่วยามแล้ว กว่าจะถึงปลาก็ตาย ขายก็ได้ราคาน้อย เว้นแต่เหลาอาหารจะมีแขกคนสำคัญ ก็จะให้คนขี่ม้ามาหาซื้อถึงจะได้ของสดๆ น่ะ พวกเ้าไปเล่นกันแถวๆ นี้นะ หากเบื่อแล้วก็พากันไปรอตาที่ชายหาด ตาจะเอาเรือออกไปหาปลา” เย่หวงตอบหลานชาย พลางเดินไปที่เรือของตน
เรือที่นี่เป็เรือหาปลาขนาดเล็ก เป็การทำประมงชายฝั่ง ของที่หาได้ก็มีจำนวนไม่มากมาย พอให้อยู่ได้อย่างไม่ขัดสน เด็กๆ เดินหาปลาตามซอกหิน และซากปะการังกันอย่างสนุกสนาน
ลู่เหวินเดินดูสักพักก็เห็นรูของหมึกสาย จึงเรียกให้ลู่คงและลู่เสียนเหลาไม้เป็แท่งแหลม ส่วนพี่สาวฝาแฝดลู่เหลียนและลู่เอินเป็คนหาปูตัวเล็กๆ มาทำเป็เหยื่อ เมื่อได้อุปกรณ์ครบแล้ว ลู่เหวินก็สับปูเป็ชิ้นๆ เอาเสียบไม้ไว้ แล้วแหย่ลงไปในรูของหมึกสาย รอให้มันจับเหยื่อ เมื่อหมึกสายจับเหยื่อแล้วก็ค่อยๆ ยกขึ้นมา รอจนเห็นตาจากนั้นก็แทงลงไป เ้าหมึกสายต่อสู้รัดมือเล็กอยู่สักพักก็โดนลู่เหวินยกขึ้นมา
“เราไม่ต้องออกเรือ ก็จับหมึกได้เหรอ น้องเล็กเ้ารู้ได้ยังไง” ลู่คงถามด้วยความสงสัย
“เอ่อ ระบบมักจะบอกสิ่งต่างๆ กับข้าน่ะขอรับ”
“เ้านี่คล้ายหมึกที่ท่านตาเอามานะ แต่หนวดยาวกว่า” เด็กๆ พากันสำรวจหมึกสาย แล้วขอให้ลู่เหวินก็สอนพวกเขาหารูหมึกสาย
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปหาของทะเล ลู่เหวินก็คุยระบบ
“หยิน ของพวกนี้ขายให้ระบบได้เท่าไหร่”
[อาหารทะเลพวกนี้ ราคาไม่สูงนัก ไม่ถึงหนึ่งเหรียญทอง หากท่านขายเข้ามาระบบจะเก็บสะสมไว้ในลักษณะของเหรียญเงิน และเหรียญทองแดงขอรับ]
“อืม..ค้นหารอบๆ ดูว่ามีอะไรขายให้ระบบได้บ้าง”
[ในรัศมี 50 จั้ง ตรวจพบปูาาแดง ในซอกหินทางด้านขวามือขอรับ]
หยางลู่เหวิน เดินสุ่มหาตามซอกหิน เนื่องจากระบบบอกได้แค่ทิศทาง และลักษณะที่ตั้งเท่านั้น เดินไปซักพักก็เจอกับซอกหินใหญ่ มีซากปะการังปิดทางเข้า ลู่เหวินเอาเหยื่อเสียบไม้ล่อให้ปูออกมาจากรู เมื่อก้ามสีแดงขนาดใหญ่ยื่นออกมา ลู่เหวินค่อยๆ ยกเหยื่อขึ้น ปูสีแดงตัวใหญ่ก็ใช้ก้ามของมันหนีบเหยื่อไว้แล้วพยายามดึงกลับไป เมื่อเ้าปูาาแดงโผล่กระดองออกมา ลู่เหวินก็แตะไปที่กระดองแล้วเก็บเข้ามิติ
“ขายเลยหยิน”
[ขายปูาาแดง น้ำหนัก 6 ชั่ง ราคา 100 เหรียญทอง แต่เนื่องจากเป็การค้าครั้งแรก ระบบจะคิดราคาให้ 3 เท่า เป็ 300 เหรียญทองขอรับ] เมื่อสั่งให้หยินค้นหาตามทางที่เดินไปก็พบแค่อาหารทั่วไปเท่านั้น
อากาศเริ่มร้อนขึ้นเด็กๆ ก็จับหมึกสาย เม่นทะเล หอยนางรม ปู และปลาตัวเล็กๆ ได้เกือบเต็มถัง ลู่เสียนถือถุงตาข่ายที่ใส่หมึกสาย ลู่คงถือถังทีเต็มไปด้วยอาหารทะเลที่จับมาได้ ส่วนลู่เหลียน ลู่เอิน และลู่เหวินนั้น เดินตัวเปล่าไปยังชายหาดเพื่อรอผู้เป็ตากลับบ้านพร้อมกัน นั่งรอกันที่ชายหาดสักพัก เย่หวงก็ถือถังไม้ที่เต็มไปด้วยปลาและหอยแมลงภู่เข้ามา
“โอ้..หาอะไรกันได้เยอะแยะเลยละเนี่ย ไปๆ กลับบ้านกันเถอะ”
เดินมาไม่ไกลนักก็เห็นคนในหมู่บ้านกำลังยืนล้อมชายคนหนึ่งอยู่ เมื่อเห็นพวกเขาถือถังผ่านไป ก็มีเด็กหนุ่มะโถาม
“ลุงเย่ หาอะไรได้บ้างวันนี้ มีคนจากเหลาอาหารมาหาซื้อปลิงทะเลน่ะ ท่านได้มาบ้างไหม”
เย่หวงกำลังจะบอกปฏิเสธ ลู่เอินก็ชิงบอกเขาก่อน “ท่านตา วันนี้พวกเราจับปลิงทะเลได้เ้าค่ะ”
“อะไรนะ พวกเ้าจับปลิงทะเลได้ พวกเ้าลงน้ำมาหรือ”
“พวกเราได้มาตรงซากปะการังเ้าค่ะ” ลู่เหลียนรีบบอก เพราะกลัวจะโดนดุ
“เข้าไปถามราคารับซื้อดูดีกว่าขอรับ” ลู่เหวินชักชวน
เมื่อพวกเขาถือถังเข้ามา ก็พบกับชายวัยกลางคนยืนเลือกของทะเลที่เขา้าอยู่
“พี่ชายท่านนี้ อาหารทะเลในถังขายหรือไม่”
“ถังของข้าย่อมขาย แต่ของหลานๆ นั้น ข้าขอถามพวกเขาก่อน” เย่หวงตอบพร้อมหันไปถามหลานๆ
“พวกเ้าอยากเอาของพวกนี้กลับไปกิน หรือจะขาย ตัดสินใจเลย ตาตามใจพวกเ้า”
ชายกลางคน ยืนมองครอบครัวนี้ดูจากการแต่งตัวน่าจะยากจน แต่คนเป็ตากลับให้เด็กน้อยพวกนี้ตัดสินใจกันเอง โดยไม่บังคับ ก็ชวนให้รู้สึกดีต่อเย่หวงยิ่งขึ้น
“พวกเราได้มาหลายอย่างเลย ท่านเลือกก่อนได้นะขอรับ” ลู่เหวินช่วยลู่คง แยกของทะเล ออกมาวางในถาดที่พี่สาวหยิบยืมมากจากเด็กหนุ่มที่ร้องเรียกพวกเขาในตอนแรก ปลิงทะเล 8 ตัว หอยนางรม 6 ตัว และปู 2 ตัว ชายคนนั้นให้ราคา 6 ตำลึง ส่วนของเย่หวง ตอนแรกเขาจะขายปลาและหอยแมลงภู่แค่ครึ่งเดียว เพราะจะเก็บไว้ให้หลานๆ กินมื้อเย็น แต่โดนเด็กๆ คัดค้าน เลยขายออกไปทั้งหมดได้เงินมา 1 ตำลึง กับ 400 อีแปะ
ชาวบ้านต่างพากันอิจฉาที่วันนี้บ้านเย่หาเงินได้ถึง 7 ตำลึง 400 อีแปะ เงินจำนวนขนาดนี้พวกเขาต้องทำงานกันถึงครึ่งปีเลยทีเดียว แต่บ้านเย่กลับหาได้ในเวลาไม่ถึงวัน คิดแล้วก็รู้สึกคันยุบยิบในหัวซะจริง
เมื่อขายของเสร็จแล้ว ลู่เหวินหยิบปลาออกมาจากถังของเขาแล้วส่งคืนให้เด็กหนุ่มพร้อมถาด
“ขอบคุณพี่ชายมากนะขอรับ ที่ให้พวกเรายืมถาดวางของ ปลานี่เป็น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นะขอรับ”
จากนั้นก็เย่หวงก็พาเด็กๆ กลับบ้าน
___________________________
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ และกำลังใจนะขอรับ
4K
