ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        ตูม!

        พลังกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้นราวกับกระบี่เทพศักดิ์สิทธิ์เล่มหนึ่งพาดผ่านฟ้าดิน พลังปราณพลุ่งพล่าน เกิดเป็นอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวดุจมังกรคำราม

        ฟ้าดินสั่นสะเทือน

        เมืองโบราณตระกูลหวังทั้งหมดรวมถึงผืนแผ่นดินนับหมื่นลี้ ถูกปกคลุมไปด้วยคมกระบี่อันเหนือชั้น พลังปราณนั้นพวยพุ่งเข้าใส่เหล่าผู้แข็งแกร่งจากสามสำนัก!

        “อ๊าาา...”

        “เพล้ง...”

        มิต่างกับการชำระล้างครั้งใหญ่เหล่าผู้แข็งแกร่งของทั้งสามสำนัก ตั้งแต่ผู้ฝึกตนระดับกึ่งเซียนนักบุญ หรือกระทั่งเซียนระดับอนัตตาธรรมดาล้วนร้องโหยหวนและระเบิดออก ร่างวิญญาณแตกสลายเป็นชิ้นๆ

        ไม่อาจต้านทานได้เลย

        นี่คือราชานักบุญผู้เลิศล้ำผู้หนึ่งที่บรรลุขั้นเซียนด้วยวิถีกระบี่พลังต่อสู้แข็งกร้าวจนต่อกรกับราชานักบุญกึ่งมหาเซียนได้

        ครั้นพลังปราณของผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ปะทุขึ้นอย่างเต็มที่โดยไม่ยับยั้งมันสามารถทำให้แผ่นดินนับล้านลี้พังทลาย และสังหารเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่เซียนได้มหาศาล

        เหล่าผู้แข็งแกร่งของสามสำนักที่อยู่ตรงหน้าคือตัวอย่างที่ดีที่สุดผู้แข็งแกร่งหลายพันหลายหมื่นคนถูกทำลายล้างจนสิ้น

        แน่นอนว่าลู่ชิงฉานควบคุมอานุภาพเอาไว้โดยเล็งเป้าหมายไปยังเหล่าผู้แข็งแกร่งของสามสำนักเท่านั้นและไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผืนแผ่นดินโดยรอบ

        ยิ่งไปกว่านั้นภายในเมืองโบราณ ค่ายกลต่างๆ ได้ฟื้นคืนชีพ อักขระสัญลักษณ์มากมายปรากฏขึ้น แสงสว่างสาดส่องขึ้นสู่ท้องฟ้าร่วมกันต้านทานคลื่นพลังที่หลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย

        “เพล้งๆๆ...”

        ส่วนเหล่าเซียนของสามสำนักในขณะนี้พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะโกรธ ภายใต้การกวาดล้างของพลังปราณอันน่าสะพรึงนั้นพวกเขาก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักเช่นกัน

        สังขารเซียนที่แข็งแกร่งสั่นสะท้านและยังมีบาดแผลเล็กๆ ปรากฏขึ้นมากมาย

        นั่นคือบาดแผลจากกระบี่อัคคีที่มองไม่เห็น

        “ราชานักบุญวิถีกระบี่อย่างนั้นรึ!”

        “เป็นไปได้อย่างไร เหตุใดตระกูลหวังถึงมีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่ด้วย”

        “เดี๋ยวก่อน ท่านคือเซียนกระบี่เฟยอวี่ ราชานักบุญเฟยอวี่แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เฉินเซียวใช่หรือไม่!”

        เหล่าเซียนของสามสำนักต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ

        จากนั้นพวกเขาราวกับค้นพบสิ่งใดบางอย่างดวงตาเป็นประกายเบิกกว้างจ้องมองลู่ชิงฉาน จิตสำนึกสั่นไหวรุนแรง

        โดยเฉพาะเซียนของสำนักเทพโลหิตและตระกูลหลิงพวกเขายิ่งหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ อยากจะหันหลังกลับและหนีไปให้ไกล

        เซียนกระบี่เฟยอวี่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เฉินเซียว!

        ที่มาของนางนั้นน่ากลัวยิ่งกว่านางพญากระดูกขาวเสียอีก

        นางพญากระดูกขาวเป็นเพียงฮูหยินของมหาเซียนกระดูกขาวแม้ว่าจะได้รับความโปรดปราน ทว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่มหาเซียน

        ส่วนเซียนกระบี่เฟยอวี่นั้นเป็นตัวแทนของแดนศักดิ์สิทธิ์เฉินเซียวอันน่าเกรงขาม และมหาเซียนอีกหลายคนที่อยู่เบื้องหลัง

        เมื่อเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งเช่นนี้อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่มหาเซียนกระดูกขาวมาเองก็ต้องให้เกียรติถึงสามส่วน

        “นางคือเซียนกระบี่เฟยอวี่!”

        ใจของนางพญากระดูกขาวเต้นตึกตักเห็นได้ชัดว่านางจำลู่ชิงฉานได้ ความริษยาในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างมิอาจระงับ

        ทว่านางก็รู้ดีว่าแม้แต่มหาเซียนกระดูกขาวก็จะไม่ยั่วยุแดนศักดิ์สิทธิ์เฉินเซียวโดยง่าย

        ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงก้มหัวจำยอม

        “ท่านผู้อาวุโส ข้าเป็นฮูหยินของมหาเซียนกระดูกขาว ไม่ทราบว่าตระกูลหวังเป็นสำนักที่ท่านอุปถัมภ์ ข้าขอให้ท่านอภัยให้ด้วย พวกเราจะถอยทัพเดี๋ยวนี้!”

        พลังปราณในร่างของนางพญากระดูกขาวพลุ่งพล่านนางต่อต้านพลังกดดันอย่างสุดกำลัง ในขณะเดียวกันก็ฝืนยิ้มพูดกับลู่ชิงฉาน

        “ขอให้ท่านผู้อาวุโสเฟยอวี่อภัยให้ด้วย พวกเราจะถอยทัพเดี๋ยวนี้ และจะไม่ล่วงเกินตระกูลหวังอีกต่อไป!”

        “ใช่ๆ พวกเราสามสำนักยังสามารถชดเชยให้ท่านได้ โปรดอภัยให้พวกเราด้วย ท่านผู้อาวุโสเฟยอวี่!”

        “ท่านผู้อาวุโส...”

        เหล่าเซียนของสามสำนักพูดขึ้นทีละคนด้วยสีหน้าหวาดๆพวกเขากลัวว่าเซียนกระบี่เฟยอวี่จะฟาดฟันพวกเขาทั้งหมดด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว

        “ดี!”

        “สะใจจริงๆ!”

        “แข็งแกร่งเกินไป นี่แหละคือผู้แข็งแกร่งแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เฉินเซียว คาดไม่ถึงว่าเยวี่ยเอ๋อร์จะกราบไหว้ผู้แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นอาจารย์ได้!”

        เบื้องหลังของเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหวังรวมถึงผู้นำตระกูลล้วนมีสีหน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นและดีใจอย่างมาก พวกเขาอยากจะตะโกนก้องสวรรค์

        นับตั้งแต่สามสำนักร่วมมือกันพวกเขาก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากความอับอายและกังวล พวกเขามักจะกลัวอยู่เสมอว่าตระกูลหวังจะถูกทำลายและเมื่อไม่นานมานี้ก็ถูกตีจนถอยร่นกลับมายังดินแดนของตระกูล

        หากไม่ใช่เพราะพวกเขาอาศัยอำนาจของซูฉางเซิงตระกูลคงถูกทำลายไปแล้ว

        บัดนี้เมื่อได้เห็นเหล่าเซียนของสามสำนักที่เคยโอหังหยิ่งผยองบัดนี้กลับหวาดกลัวจนแทบจะคุกเข่าขอความเมตตา

        พวกเขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

        “ตูม!”

        อย่างไรก็ตามเมื่อเผชิญกับการขอความเมตตาของเซียนสามสำนัก สีหน้าลู่ชิงฉานกลับเรียบเฉย พลังปราณน่ากลัวที่ไม่ลดลงกลับเพิ่มขึ้นพุ่งทะยานไปไกลนับหมื่นลี้

        รอบๆตัวของนาง แสงสว่างนับพันสาดส่องจนดูประหนึ่งเซียน

        ไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือยินดี

        ดวงตาเย็นชาเหลือบมองลงมากวาดมองทุกผู้ทุกคน

        ไม่ว่าจะเป็นเซียนของตระกูลหลิงหรือเซียนของสำนักเทพโลหิตกระทั่งมหาเซียนกระดูกขาวที่อยู่เบื้องหลังนางพญากระดูกขาว ในสายตาของลู่ชิงฉานล้วนเหมือนกัน

        ฟันด้วยกระบี่เดียว

        ความอับอายและความโกรธในใจของนางจำต้องระบายออก

        เหล่าเซียนของสามสำนักตรงหน้าคือเป้าหมายการระบายที่ดีที่สุด

        “ชิ้ง!”

        ลู่ชิงฉานชักกระบี่ออกมาแสงกระบี่เจิดจรัส กระบี่อัคคีพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ในชั่วพริบตาก็ฟาดฟันดวงดาวหลายดวงจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

        “ฟึด!”

        ภาพนี้ทำให้เหล่าเซียนหลายคนสูดลมหายใจเข้าลึกศีรษะชา หัวใจสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

        นี่คือพลังวิถีกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวเพียงใดเพียงคลื่นพลังที่หลงเหลือจากกระบี่อัคคีก็สามารถฟันดวงดาวบนท้องฟ้าให้แตกเป็นเสี่ยงๆได้ หากโดนกระบี่เข้าไปเต็มๆ จะมีทางรอดได้อย่างไร

        “ร่วมมือกัน สู้กับนาง!”

        “ได้ เราต้องใช้พลังทั้งหมด ใช้ไพ่ตายทั้งหมด มิฉะนั้นเราจะไม่รอด!”

        “ฆ่า!”

        เหล่าเซียนของสามสำนักมองหน้ากันและคำรามลั่นพวกเขารู้ว่าลู่ชิงฉานตั้งใจแน่วแน่ที่จะฆ่าพวกเขาทั้งหมด

        อย่างไรเป็นตามพวกเขาในฐานะเซียนล้วนผ่านสมรภูมิที่เต็มไปด้วยศพและโลหิตมานับครั้งไม่ถ้วน แม้ว่าลู่ชิงฉานจะแข็งแกร่งเพียงใดพวกเขาก็ต้องต่อสู้อย่างเต็มที่

        ตูม!ตูม! ตูม!

        เซียนทั้งห้าคนรวมถึงนางพญากระดูกขาวล้วนลงมือพร้อมกันในขณะนี้พวกเขาไม่กล้าเก็บงำพลังอีกต่อไป วิถีแห่งเต๋าของพวกเขาปรากฏขึ้นอย่างเต็มที่แสงสว่างอันไร้ขอบเขตพุ่งทะยานขึ้นสู่นภา

        ดวงอาทิตย์ห้าดวงส่องแสงวิถีแห่งเต๋าของพวกเขาดูราวกับโลกใบเล็กๆ มากมาย กฎเกณฑ์ต่างๆ ปรากฏขึ้น แสงสว่างนับพันแม้แต่แสงศักดิ์สิทธิ์เพียงเล็กน้อยก็สามารถผ่าแผ่นดินได้นับหมื่นลี้

        ตูม!

        ไม่เพียงเท่านั้นพวกเขายังเรียกใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์และไพ่ตายต่างๆ ปลดปล่อยพลังอย่างเต็มที่ ดูดซับพลังอันกว้างใหญ่ไพศาลระหว่างสวรรค์และพิภพและร่วมกันโจมตีด้วยพลังทำลายล้างเหนือชั้น

        แสงสว่างอันเจิดจรัสนั้นมากพอที่จะกลืนกินทุกสิ่งทำให้แม้แต่เซียนขั้นเก้ายังต้องสะท้าน

        อย่างน้อยเซียนของตระกูลหวังก็ตกตะลึงจนศีรษะชาและสีหน้าซีดเผือด

        หากเขาเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้โดยตรงเขาจะต้องถูกสังหารในทันทีแน่

        “ตูม!”

        ลู่ชิงฉานยังคงสีหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือยินดียินร้าย นางเพียงฟาดฟันกระบี่ออกไป กระบี่อัคคีอันเหนือชั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าขนาดใหญ่โตมโหฬารและใหญ่กว่าบรรพตนับไม่ถ้วน

        ด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียวไม่ว่าจะเป็นการร่วมมือกันของเหล่าเซียนหรือการโจมตีอันเหนือชั้น ล้วนถูกกวาดล้างไปจนสิ้นและมันก็ฟาดลงมาใส่เหล่าเซียนของสามสำนัก พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นอยู่หลายหนเซียนสองคนถูกทำลายฉับพลัน

        แม้แต่ร่างวิญญาณก็ไม่มีโอกาสหลบหนีแตกสลายเป็นชิ้นๆ ทันทีภายใต้กระบี่อัคคี

        “อ๊าาา...”

        อย่างไรก็ตามยังมีผู้โชคดีที่รอดชีวิตมาได้สามคน คือเซียนของสำนักเทพโลหิต นางพญากระดูกขาว และเซียนลึกลับที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ

        ในขณะนี้เซียนลึกลับผู้นั้นเผยร่างจริงออกมา ซึ่งก็คือโครงกระดูกไร้ศีรษะขนาดใหญ่หนึ่งจั้งมีสีทองเข้ม มีกลิ่นอายของพุทธะแผ่ซ่านออกมา

        มีพลังปราณเซียนขั้นเก้าแผ่ออกมาจากร่างของเขา

        อย่างไรก็ตามภายใต้กระบี่ของลู่ชิงฉาน โครงกระดูกนี้กลับพาดไปด้วยรอยแผลเป็นจากกระบี่น่าพรั่นพรึง

        ส่วนเซียนอีกคนของสำนักเทพโลหิตแม้ว่าจะรอดชีวิตมาได้ ทว่าในความเป็นจริงแล้วก็ใกล้จะตายเต็มที ดวงหน้าหวาดกลัวยิ่งเขาตะโกนลั่น ร่างกายระเบิดออก ร่างวิญญาณแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ นับไม่ถ้วนและหนีไปทุกทิศทุกทาง

        “สละร่าง ใช้เวทลับ และหวังที่จะให้ร่างวิญญาณเพียงเล็กน้อยหลบหนีไปได้รึ ช่างโง่เขลาเสียจริง!”

        ใบหน้าลู่ชิงฉานเย็นเยียบนางกางนิ้วทั้งห้าออก ชี้ไปยังอากาศเบาๆ แสงกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกไปทันใด ฝ่าทะลวงและทำลายร่างวิญญาณทั้งหมด

        “เพล้ง!”

        อีกด้านหนึ่งนางพญากระดูกขาวก็อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เช่นกัน อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ชำรุดทรุดโทรมปกป้องนางเอาไว้มันคือเจดีย์ แม้ว่าจะชำรุด ทว่าก็ยังคงแผ่อานุภาพของมหาเซียนออกมา ปกป้องนางจากการโจมตีรุนแรง

        “อาวุธต้องห้ามของมหาเซียน แม้ว่าจะชำรุด ทว่ายังป้องกันการโจมตีที่รุนแรงของผู้ที่ต่ำกว่าระดับราชานักบุญได้หลายหนดูเหมือนว่าเจ้าจะได้รับความโปรดปรานจากมหาเซียนกระดูกขาวผู้นั้นมาก”

        ลู่ชิงฉานมองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจนางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        สิ่งที่เรียกว่าอาวุธต้องห้ามของราชานักบุญนั้นแตกต่างจากอาวุธของราชานักบุญ เพียงกระตุ้นเล็กน้อยก็สามารถแผ่พลังของราชานักบุญออกมาได้มันเป็นอาวุธที่ใช้แล้วทิ้ง ไม่สามารถใช้งานได้อย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน

        แม้จะเป็นเช่นนั้นมันก็ยังคงมีค่ามาก โดยปกติแล้วแม้แต่มหาเซียนก็มีไม่มากนัก

        บัดนี้คาดไม่ถึงว่ามหาเซียนกระดูกขาวที่มอบสิ่งของหนึ่งชิ้นให้นางพญากระดูกขาวแม้ว่าจะชำรุด ทว่าก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงฐานะของนางได้

        “นังสารเลวนี่ เจ้าช่างกล้า เจ้ากล้าที่จะลงมือกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”

        ในระยะไกลใบหน้านางพญากระดูกขาวบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด นางบาดเจ็บทั่วร่าง ใบหน้าอันงดงามก็มีบาดแผลกระบี่อัคคีพลุ่งพล่าน ทำให้นางไม่อาจรักษาบาดแผลได้ ใบหน้าของนางในยามนี้จึงดูน่าเกลียดยิ่ง

        แม้ว่าจะมีอาวุธต้องห้ามของมหาเซียนทว่าสุดท้ายก็ชำรุดเสียแล้ว ไม่อาจเทียบกับอาวุธที่สมบูรณ์ได้ ไม่อาจปกป้องนางได้อย่างสมบูรณ์จึงได้รับบาดเจ็บจากกระบี่อัคคีที่กระจัดกระจายอยู่บ้าง

        ความเจ็บปวดแสนสาหัสเช่นนี้

        นางรู้สึกอับอายยิ่งนักกระทั่งคลุ้มคลั่ง และจ้องมองไปยังลู่ชิงฉานด้วยความเกลียดชัง

        “ฆ่านังสารเลวนั่นให้ข้า!”

        นางพญากระดูกขาวกรีดร้องนางสูญเสียสติและสั่งให้ร่างไร้ศีรษะขนาดใหญ่โจมตีนาง

        ตูม!

        ร่างไร้ศีรษะขนาดใหญ่เคลื่อนไหวแม้ว่าจะเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่าร่างกายสีทองขนาดหนึ่งจั้งก็เคลื่อนไหว พลังเป็นอมตะที่พร้อมบดขยี้ทุกสิ่งแผ่ซ่านออกมา

        ฝ่ามือขนาดใหญ่ฟาดลงมาราวกับจะบดขยี้ฟ้าดิน

        “โครงกระดูกของพระพุทธองค์ผู้หนึ่ง ฝึกฝนกายาอรหันต์ น่าเสียดาย หากเจ้ากลายเป็นราชานักบุญขั้นสูงสุดเจ้าก็อาจจะประมือกับข้าได้อย่างสูสี!”

        ลู่ชิงฉานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยนางจำที่มาของโครงกระดูกนี้ได้ และถอนหายใจเบาๆ

        ตูม!

        ในพริบตาต่อมานางดีดนิ้วออกไป แสงกระบี่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า กลายเป็นกระบี่อัคคี ตวัดโครงกระดูกไร้ศีรษะจนระเบิดออกและแตกสลายไปทันใด

        โครงกระดูกธรรมดาๆเพียงหนึ่ง มีพลังเพียงระดับเซียนขั้นสูงสุด และบัดนี้ยังมีพลังไม่ถึงครึ่งของตอนที่ยังมีชีวิตอยู่จะต้านทานนางได้อย่างไร

        เหตุผลที่มันรอดชีวิตจากกระบี่ของนางก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะนางไม่ได้ใช้พลังมากนัก เพียงฟาดฟันกระบี่ไปอย่างไร้จุดหมายเท่านั้น

        “แข็งแกร่ง... แข็งแกร่งเกินไป!”

        เบื้องหลังเซียนของตระกูลหวังเบิกตากว้างตะลึงงัน

        เหล่าเซียนทั้งห้าที่เคยทำให้เขากลัวจนสิ้นหวังบัดนี้กลับถูกสังหารราวกับผักปลาเสียอย่างนั้น

        “เหลือเพียงเจ้าแล้ว!”

        ลู่ชิงฉานมองไปยังนางพญากระดูกขาวด้วยสายตาเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร

        นางเป็นคนแค้นฝังหุ่นมาก

        นางพญากระดูกขาวกล้าเรียกนางว่าสารเลวนางได้ยินอย่างชัดเจน และจะไม่ปล่อยนางไปแน่นอน

        “อ๊า!”

        นางพญากระดูกขาวสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวนี้จึงอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง

        “ท่านช่วยข้าด้วย!”

        ตูม!

        ลู่ชิงฉานไม่สนใจนางฟาดฟันกระบี่ออกไปโดยตรง กระบี่นี้ใช้อานุภาพที่แท้จริง พลังปราณสั่นสะเทือนไปทั่วทวีปเจินเซิ่ง

        ด้วยกระบี่นี้แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีอาวุธต้องห้ามของมหาเซียนก็มิอาจปัดป้องได้ สุดท้ายแล้วมันก็ชำรุดลง

        “กึ๊ง...”

        ทว่าในวินาทีต่อมาเจดีย์นั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แตกสลาย จากนั้นก็ระเบิดออก ร่างกระดูกสีขาวปรากฏออกมาจากภายในแผ่อานุภาพอันไร้ขอบเขตของราชานักบุญออกมา

        มหาเซียนกระดูกขาวอย่างนั้นรึ!

        เมื่อเห็นภาพนี้ดวงตาของลู่ชิงฉานเบิกกว้าง ใบหน้าฉายแววตกตะลึง

        เป็นไปได้อย่างไรมหาเซียนมาคุ้มครองด้วยตนเองหรือ

        “โป๊ะ!”

        ขณะที่ลู่ชิงฉานยังคงตกใจอยู่ร่างกระดูกสีขาวก็ก้มลง เพียงแค่ใช้นิ้วชี้ไป กระบี่อัคคีอันเจิดจรัสก็แตกสลายหายไปในพริบตา

        “น่าสนใจ เซียนกระบี่เฟยอวี่แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เฉินเซียว สมกับเป็นอัจฉริยะที่ก้าวขึ้นสู่ระดับราชานักบุญตั้งแต่อายุยังน้อยพลังเช่นนี้ช่างน่าเกรงขามเสียจริง!”

        ร่างกระดูกสีขาวหัวเราะเบาๆ

        ร่างกายของมันสูงประมาณสามสิบจั้งทั้งร่างเป็นกระดูกขนาดใหญ่ ภายในกะโหลกศีรษะมีเปลวไฟแห่งร่างวิญญาณลุกโชน แผ่พลังคลื่นแห่งร่างวิญญาณน่าสะพรึงออกมา

        “เข้าใจแล้ว นี่คือร่างแยก เซียนนักบุญเพียงหนึ่ง กลับทำให้เจ้าให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ถึงกับส่งร่างแยกมาคุ้มกันเลยรึ!” ลู่ชิงฉานจ้องมองอย่างตั้งใจครู่หนึ่งดวงตาเป็นประกาย นางจำสถานะของอีกฝ่ายได้และถอนหายใจเบาๆ

        สิ่งที่เรียกว่าร่างแยกนั้นคือสิ่งที่เซียนนักบุญสร้างขึ้นด้วยความยากลำบากอย่างยิ่ง ใช้วัสดุสวรรค์และพิภพมากมายแบ่งร่างวิญญาณส่วนหนึ่งออกมาเพื่อควบแน่น มีพลังต่อสู้เทียบเท่าสามในสิบของร่างจริง

        ร่างแยกมีค่ามากหากถูกทำลายก็จะไม่สามารถฟื้นฟูได้ และจะส่งผลกระทบต่อร่างวิญญาณของร่างจริง

        ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วผู้แข็งแกร่งจะไม่สร้างร่างแยก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้มันเพื่อปกป้องฮูหยิน

        “ถูกต้อง อวี่เอ๋อร์สำคัญมากสำหรับข้า โปรดไว้ชีวิตนางด้วย เซียนกระบี่เฟยอวี่ให้เกียรติข้าเถิด”

        มหาเซียนกระดูกขาวยิ้มใจเย็น

        “ท่าน...”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้นางพญากระดูกขาวก็ซาบซึ้งใจ นางมองไปยังมหาเซียนกระดูกขาวด้วยน้ำตานองหน้า

        “เป็นไปไม่ได้!”

        ลู่ชิงฉานเผยสีหน้าเย็นชานางปฏิเสธโดยไม่ลังเล

        หากเป็นตัวนางเองแม้ว่านางพญากระดูกขาวจะดูถูกนาง ทว่าเพื่อเห็นแก่มหาเซียนกระดูกขาว ลู่ชิงฉานก็ปล่อยนางพญากระดูกขาวไปได้

        ทว่าการสังขารเซียนของสามสำนักเป็นภารกิจที่ซูฉางเซิงมอบหมายให้กับนาง

        แม้ว่าลู่ชิงฉานจะไม่ชอบซูฉางเซิงทว่านางไม่อยากทำให้เขาผิดหวัง

        เช่นนั้นแม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับมหาเซียน นางก็ต้องทำภารกิจให้ลุล่วง

        “เฮ้อ ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าต้องสังหารอัจฉริยะผู้มีศักยภาพที่หาได้ยากเสียแล้ว!”

        มหาเซียนกระดูกขาวถอนหายใจเบาๆ

        ตูม!

        ทันทีที่สิ้นเสียงกรงเล็บกระดูกที่ปกคลุมท้องฟ้าก็หวดลงมาโดยไม่ลังเล ไม่ได้ใช้วิถีแห่งเต๋าหรือเวทมนตร์ใดๆ มีเพียงพลังอันไร้ขอบเขตที่บริสุทธิ์ที่สุด

        แม้จะเป็นเช่นนั้นพลังนั้นก็ยังคงเหนือกว่าราชานักบุญกึ่งมหาเซียนมาก

        “กระบี่เซียนเหิน!”

        เมื่อเห็นเช่นนี้สีหน้าของลู่ชิงฉานก็เคร่งขรึมขึ้น นางร้องเสียงแหลม กระบี่เทพในมือเปล่งประกายอานุภาพเหนือชั้นกระบี่อัคคีอันเหนือชั้นที่เคยปะทุขึ้นในการต่อสู้กับซูฉางเซิง บัดนี้ก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง

        ตูม!

        กระบี่อัคคีอันเหนือชั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแสงเซียนนับพันพลุ่งพล่าน ราวกับเซียนเหินเวหา พร้อมกับกระบี่อัคคีอันน่ากลัวที่ฟาดฟันดวงดาวกวาดล้างทุกสิ่ง จนสามารถตัดกรงเล็บกระดูกของมหาเซียนกระดูกขาวออกไปข้างหนึ่งและบดขยี้มัน

        หากเรื่องนี้แพร่ออกไปมันจะสร้างความตกตะลึงไปทั่วทุกสารทิศ

        นี่คือร่างแยกของมหาเซียนกระดูกขาวแม้ว่าจะมีพลังเพียงสามในสิบ ทว่าด้วยการบำเพ็ญเพียรของมหาเซียนกระดูกขาว แม้ว่าจะเป็นเพียงสามในสิบก็เทียบเท่ากับมหาเซียนทั่วไป

        กล่าวอีกนัยหนึ่งลู่ชิงฉานได้ต่อสู้แบบตัวต่อตัวและตัดมือของราชานักบุญด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว

        “เก่งกาจ แม้แต่ผู้เยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังไม่น่ากลัวเท่าเจ้า!”

        เปลวไฟแห่งร่างวิญญาณในกะโหลกศีรษะของมหาเซียนกระดูกขาวสั่นสะเทือนรุนแรงเห็นได้ชัดว่าตกตะลึงและประหลาดใจอย่างมาก

        “ทว่าน่าเสียดาย เจ้าไม่มีโอกาสโจมตีครั้งที่สองแล้ว!”

        เมื่อพูดจบมหาเซียนกระดูกขาวก็ใช้มืออีกข้างฟาดออกไป ในครานี้เขาใช้วิชาเทพ

        “โลกากระดูกขาว!”

        กรงเล็บกระดูกขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วบดบังท้องฟ้า ระหว่างนิ้วมือมีกลิ่นอายแห่งความตายมากมาย ภายในมีโลกแห่งความตายก่อตัวขึ้นปรากฏโครงกระดูกนับไม่ถ้วน

        พลังปราณนี้ช่างน่ากลัวเกินไปมันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำให้ดวงดาวนับพันสะเทือนเลือนลั่น ผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลหวั่นสะท้านเหล่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนในทวีปเจินเซิ่งตกตะลึง

        ตูม!

        เมื่อฝ่ามือฟาดลงมาเหล่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนในเมืองโบราณตระกูลหวังล้วนหวาดกลัวและสิ้นหวัง

        ลู่ชิงฉานกัดฟันแน่นนางต้องการฟาดฟันกระบี่อีกครั้ง ทว่าการโจมตีครั้งก่อนใช้พลังไปมากเกินไป นางจึงไม่สามารถใช้มันได้อีกในระยะเวลาอันสั้น

        นอกจากนี้การโจมตีครั้งนี้ของมหาเซียนกระดูกขาวยังเหนือกว่าครั้งก่อนมาก มันคืออานุภาพที่แท้จริงของมหาเซียน

        เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้หากนางไม่หนีก็มีแต่ต้องสิ้นชีวี

        “ข้าได้เห็นพลังเช่นนั้นมาแล้ว ข้าจะหนีต่อหน้าเจ้าได้อย่างไร!”

        ลู่ชิงฉานกัดฟันแน่นนางปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากกระบี่ในมือ เตรียมจะต้านทานอย่างเต็มที่

        “เจ้าหัวแข็ง ในสถานการณ์เช่นนี้ยังคิดที่จะรับมือโดยตรงอีกหรือ นี่ไม่ใช่การรนหาที่ตายหรอกรึ!”

        เสียงถอนหายใจดังขึ้น

        ตูม!

        ในห้วงอากาศนิ้วมือปรากฏขึ้น

        เพียงใช้นิ้วชี้ไปโลกกระดูกขาวที่ฟาดฟันลงมาก็แตกสลายอย่างรวดเร็ว โครงกระดูกนับไม่ถ้วนแตกสลาย รวมถึงมือกระดูกขนาดใหญ่ด้วย

        “เจ้ากล้าที่จะแตะต้องสตรีของข้า วันนี้ร่างกระดูกของเจ้าต้องแหลกสลาย แม้แต่ร่างจริงของเจ้าก็ต้องตามไปเช่นกัน!”

        ท่ามกลางดวงตาที่สั่นเทาของมหาเซียนกระดูกขาวร่างที่สวมชุดคลุมดาวปรากฏขึ้น รูปงามหาที่เปรียบมิได้ มันผู้นั้นคือซูฉางเซิง

        “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”

        ลู่ชิงฉานจ้องมองภาพนี้ด้วยความตะลึงหัวใจเต้นระรัว

        เขาพูดว่ากระไรนะสตรีของเขารึ แต่นางไม่ใช่แค่สาวใช้หรือ

        เดี๋ยวก่อนลู่ชิงฉาน เหตุใดเจ้าถึงยอมรับว่าเจ้าเป็นสตรีของเขาแล้วเล่า