ปราการหัวใจ_End

        เมื่อเสร็จจากการพูดคุยกับ สุมนทา แล้ว คนธรส ก็เดินขึ้นไปยังห้องนอน โดย ก้องภพ ได้ขึ้นไปก่อนหน้านั้นแล้ว พอชายหนุ่มเห็น คนธรส เปิดประตูเข้าห้องมาก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เพื่อจะเดินออกไปจากห้องนอน

        “พี่ภพค่ะ รส..” คนธรส ร้องเรียกชายหนุ่มไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง

        “หยุด! อย่าได้พูดอะไรออกมาในตอนนี้ พี่ยังไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น” ก้องภพ หันมากล่าว ก่อนที่จะเดินออกจากห้องนอนไป พร้อมกับปิดประตูห้องให้ตามหลัง

        คนธรส มองตามชายหนุ่มไป พร้อมกับน้ำตาร่วงไหลรินออกมาจากตาสวยๆ อีกครั้ง ข้างในหัวใจในตอนนี้เหมือนมีมีดทิ่มแทงลงไปเป็นสิบๆ แผล แล้วเหมือนมีใครเอาเกลือมาทาลงไปตรงแผลนั้นจนมันปวดแสบปวดร้อนไปหมด

        คนธรส ได้ยินเสียงรถยนต์คันหรูของ ก้องภพ ขับวิ่งออกไปจากบ้าน ก็ยิ่งชอกช้ำระกำทรวง ทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจเสียให้ได้ 

        “ไม่เป็นไรนะลูก ถึงแม้พ่อหนูจะไม่ต้องการไม่เหลียวแล แต่แม่ก็ต้องการและรักหนูมากนะลูก” คนธรส เอ่ยทั้งที่ยังร้องไห้ออกมา พร้อมกับเอามือลูบที่หน้าท้องที่ยังคงแบนราบ

        ดึกดื่นค่อนคืน จนแล้วจนรอด ก้องภพ ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาบ้านเลยสักที คนธรส นอนร้องไห้พลิกไปพลิกมาอยู่หลายตลบ หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าของตนใส่ลงในกระเป๋าเดินทาง และพอรุ่งเช้า คนธรส ก็เดินทางออกจากบ้าน ขจรไกลโดยมี สุมนทา เป็นผู้ไปส่งหญิงสาวที่สนามบิน

        ซึ่งตอนแรกเริ่มทีเดียว คนธรส จะขอเดินทางไปสนามบินเอง เพราะไม่อยากที่จะรบกวน แต่ สุมนทา ไม่ยอมและยืนยันว่าจะไปส่ง คนธรส จึงจำต้องให้เป็นไปตามนั้น

        “บุญรักษานะหนูรส ถ้าถึงกระบี่แล้ว โทรหาแม่ด้วยนะ และแม่ได้บอกให้คนของเราที่โน้น มารับหนูรสที่สนามบินแล้ว” สุมนทา เอ่ยบอกพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัว คนธรส เบาๆ

        “รสขอบคุณคุณแม่มากเลยค่ะ สำหรับทุกๆ อย่างที่ทำให้รส” คนธรส ก้มกราบลงไปที่หน้าอก สุมนทา ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจและบุญคุณที่ สุมนทา ได้มีให้กับเธอ

        “หนูดูแลตัวเองและลูกในท้องให้ดีๆ นะลูก ไม่ต้องเครียดและคิดอะไรมากนะ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น แม่สัญญา” สุมนทา กล่าวออกมาอย่างเชื่อมั่นอย่างนั้นจริงๆ

        “ค่ะคุณแม่ รสจะพยายามไม่เครียดและคิดมาก ถ้ายังไงรสขอตัวไปขึ้นเครื่องก่อนแล้วกันนะคะ คุณแม่รักษาสุขภาพ และดูแลตัวเองด้วยเช่นกันนะคะ” คนธรส กล่าวบอกแม่สามีด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจากใจจริง

        “จ้ะ ไปเถอะลูก แล้วอย่าลืมโทรมาบอกแม่นะว่าถึงแล้ว” สุมนทา กล่าวย้ำกับลูกสะใภ้คนโปรดอีกครั้ง

        “ค่ะคุณแม่ สวัสดีค่ะ” คนธรส ตอบรับและกล่าวอำลา ก่อนที่จะเดินเข้าไปยังข้างในของสนามบิน เพื่อไปยังสถานที่รอขึ้นเครื่องบิน

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗