ตอนที่ 15 เริ่มการทดสอบรุ่นเยาว์ของตระกูล
"ชั่งเถอะในเมื่อเ้าแค่บังเอิญทำได้พวกข้าคงจะว่าอะไรเ้าไม่ได้เพราะว่าเ้าเองก็ยังไม่เคยฝึกมันอาจจะบังเอิญทำได้จริงๆก็เป็ได้"ถงเทียงกล่าวพร้อมกับทำหน้าผิดหวัง.....
อือ!!
"วันนี้ข้าก็กะจะมาสอนทักษะกระบี่สายลมให้กับเ้าอยู่พอดีเลยแต่ดูเหมือนว่ามังคงไม่จำเป็แล้ว"ถงหลางเองก็ทำหน้าผิดหวังเช่นกันมันนึกว่าเจิ้งฟู่นั้นสามารถทำได้จริงๆเพราะในครั้งที่แล้วที่มันทำตามเจิ้งฟู่ทักษะของพวกมันก็พัฒนาขึ้นไปด้วย......
"ขอคุณท่านอาจารย์ถงหลาง หลังจากที่ท่านอาจารย์กลับไปศิษย์ก็ได้หยิบเอาตำราทักษะกระบี่สายลมออกมาทดลองฝึกดูแต่ก็ยังไม่สามารถทำได้จนเมื่อครู่ศิษย์รู้สึกหงุดหงิดจึงได้ขยับไปมั่วๆ มันก็เป็อย่างที่ท่านอาจารย์ได้เห็นไปนั้นหละ"
"แต่เ้าก็สามารถใช้มันได้แล้วนิ..?" ถงหลางแกล้งถามอีกครั้ง......
"มันก็จริงที่ศิษย์สามารถใช้กระบวนท่าแรกได้แต่มัน...."เมื่อพูดจบเจิ้งฟู่ก็ใช้กระบวนท่าแรกที่เขาเคยทดลองก่อนจะเจอกับร่างเรืองแสงให้ทั้งสองดู......
แปะ!!
และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือลมที่พัดเบาๆที่ทำได้เพียงแค่ให้ใบไม้ลอยไปลอยมาเท่านั้นและมันก็ตกลงเท่านั้นซึ่งมันเรียกได้ว่ากากเสียยิ่งกว่ากากเสียอีก......
เฮ้อออ!!
ถงเทียงเมื่อเห็นว่าเจิ้งฟู่นั้นได้พูดความจริงมันก็ยิ่งมีสีหน้าผิดหวังเข้าไปอีกก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาแล้วพูดขึ้นว่า"มันอาจจะเป็อย่างที่เ้าว่าก็เป็ได้ถ้าเ้ามีพลังมากกว่านี้อนุภาคมันก็จะรุนแรงขึ้นเองแหละเหมือนอย่างกับข้า"
ฟิ้วววววว!
ตู้มมมม!!
คลื่นลมถูกซัดออกจากกระบี่ของถงเทียงทันทีทำให้พื้นแตกกระจายออกไปเป็วงกว้างในทันที....
"ที่มันเกิดอนุภาคขนาดนี้เพราะพลังของข้าสูงแล้วแต่สำหรับเ้า......เฮ้อ...." ถงเทียงกล่าวพร้อมกับมองดูที่เจิ้งฟู่แล้วยิ้มแหยๆ......
"ข้าเองก็ไม่รู้จะช่วยเ้ายังไงดีเพราะเวลามันชั่งมีน้อยสะเหลือเกินถ้าเกิดว่าพวกเราเจอกันไวกว่านี้ก็คงดีเวลาเพียงแค่นี้เ้าสามารถฝึกกระบวนท่าอ่อนตั้งรับได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว"ถงหลางเองก็รู้สึกเสียดายเพราะสำหรับกระบวนท่านี้มันรู้ดีว่าไม่ใช่จะใช้เวลาเพียงแค่วันสองวันก็จะสามารถทำได้.......
"ข้าเข้าใจขอรับทุกอย่างต้องใช้เวลาแต่ข้าจะไม่ยอมแพ้แน่นอนข้าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ฝึกให้หนักเท่าที่จะทำได้อย่างน้อยข้าก็ยังมีท่าอ่อนตั้งรับไว้เอาตัวรอดอยู่"เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับยิ้มอย่างใสซื่อให้กับทั้งสอง.....
"ในเมื่อเ้าสามารถเข้าใจทักษะกระบี่สายลมได้แล้ว ต่อไปข้าก็จะฝึกทักษะกระบี่ใบหลิวให้กับเ้าทักษะนี้ยากมากการที่จะฝึกจนสามารถใช้มันได้นั้นไม่ใช่เื่ง่ายเลยดังนั้นข้าจะสอนเท่าที่ข้าทำได้ก็แล้วกันส่วนว่าเ้าจะทำได้หรือไม่นั้นก็อยู่ที่ตัวเ้าเอง" ถงเทียงกล่าวพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่นอีกครั้ง.....
"ขอบคุณท่านอาจารย์ถงเทียง ข้าจะพยายามให้ถึงที่สุด"
อือ!!
ตลอดทั้งวันถงเทียงอธิบายหลังการส่วนถงหลางจะเป็คนทำให้เขาดูและเจิ้งฟู่นั้นจะคอยทำตามหลังจากที่เขาทดลองทำตามและมองดูการเคลื่อนไหวจากถงหลางแล้วเขารู้สึกว่ามันขัดๆแปลกๆซึ่งเขามองว่ากระบวนท่าเหล่านี้มันยังดูไม่สมบูรณ์.....
*การเคลื่อนไหวของอาจารย์ถงหลางมันดูแปลกๆแหะ เหมือนจะพลิ้วไหวแต่กลับแข็งกร้าวเหมือนอ่อนนุ่มแต่กลับแข็งทื่อราวกับว่ามีบางจุดมันหายไป*
เมื่อเจิ่งฟู่เปิดดูตำราอีกครั้งเขาก็สังเกตเห็นว่ามีบาง่ของท่วงท่าได้ขาดหายไปราวกับว่ามันไม่สมบูรณ์อย่างนั้นแหละ....
"เ้าพอเข้าใจมันหรือไม่..?"เมื่อพูดจนจบถงเทียงก็ถามขึ้น.....
"ข้าพอเข้าใจแล้วครับท่านอาจารย์"
"ดี ถ้าอย่างนั้นที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเ้าแล้วหละเ้าหนูเมื่องานทดสอบของตระกูลมาถึงพวกเราค่อยพบกัน"ถงหลางกล่าวพร้อมกับยิ้มให้เจิ้งฟู่และตบไปที่ไหล่ของเขาด้วยท่าทางภาคภูมิและเชื่อมั่นในตัวของเขา.....
จริงๆหลายปีแล้วที่พวกเขาทั้งสองไม่ได้ไปเข้าร่วมงานทดสอบรุ่นเยาว์ของตระกูลนั่นก็เพราะว่าไม่ได้มีอะไรทำให้พวกเขาสนใจแต่ครั้งนี้พวกเขาทั้งสองมีเหตุที่ทำให้อยากที่จะไปแล้วนั้นก็คือเจิ้งฟุ่ศิษย์ของพวกเขานั่นเอง.....
"ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์ทั้งสองที่ช่วยชี้แนะศิษย์บุญคุณครั้งนี้ศิษย์จะไม่มีวันลืมเลย"
"อย่าได้คิดมากเลยศิษย์ข้าเราเป็ศิษย์อาจารย์กัน ยังข้าก็ต้องช่วยเ้าอยู่แล้วและนี้สำหรับเ้าข้าอาจจะไม่มีอะไรให้เ้ามากที่มีก็เพียงศิลาพลังซีระดับต่ำพวกนี้เท่านั้น"ถงเทียงกล่าวพร้อมกับหยิบเอาศิลาพลังซีออกมาจากแหวนมิติของมัน.....
"ใช่ๆ ถึงพวกเราจะไม่เคยรับศิษย์มาก่อนก็เถอะนะแต่สำหรับเ้านั้นเป็ข้อยกเว้นข้าหละรู้สึกถูกชะตากับเ้าจริงๆเลยเชียวสู้เขาหละไอ้ลูกศิษย์คนแรกของพวกเรา" ถงหลางพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้นราวกับได้ของเล่นใหม่.....
"ขอรับท่านอาจารย์ข้าเจิ้งฟู่จะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังเลย"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมโค้งคำนับทั้งสองอีกครั้งจากนั้นก็รับเอาถุงที่มีหินพลังซีมาจากถงเทียง....
ถงเทียง/ถงหลาง: "แล้วข้าจะรอดูวันนั้นของเ้าศิษย์ข้า"
เมื่อมันพูดจบร่างของพวกมันก็หายไปจากสายตาของเจิ้งฟู่ทันที พวกมันมีหน้าที่ดูแลเขตพื้นที่ทางฝั่งนี้และยังต้องคอยดูแลส่วนอื่นๆด้วยดังนั้นพวกมันจึงมีเวลาไม่มากนะ ่เวลาไม่กี่วันที่พวกมันอยู่กับเจิ้งฟู่นั้นทำให้พวกมันรู้สึกชอบเขาอย่างมากเพราะเขาทำให้พวกมันสามารถพัฒนากระบวนท่าอ่อนตั้งรับไปอีกขั้นหนึ่งได้........
"หรือว่าเราจะบอกความจริงกับพวกเขาดีนะ.....!!? "
เจิ้งฟู่เลิกคิดถึงเื่นั้น เพราะตอนนี้เื่ที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องฝึกทักษะเหล่านี้ให้ชำนาญให้ได้ก่อนงานทดสอบของตระกูลจะมาถึง....
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป (ไวเหมือนนิยายเลย)
ในที่สุดวันทดสอบรุ่นเยาว์ของตระกูลก็มาถึงเจิ้งฟู่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องของเขาเพื่อปรับแต่งพลังซีในร่างของเขาและพักฟื้นร่างกายไปด้วยเพราะตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นเขาใช้เวลาไปกับการฝึกทักษะใบหลิวกับอีกสองทักษะอย่างหนักจนร่างกายเขาเหนื่อยล้าไปหมด.....
ดังนั้นเจิ้งฟู่จึงต้องพักเพื่อฟื้นพลังของเขาโดยเขาใช้เวลาหนึ่งวันเต็มในการฟื้นพลังและร่างกายให้กลับมาดังเดิมและตอนนี้ทักษะทั้งสามนั้นเขาก็สามารถที่จะใช้มันได้อย่างคล่องแล้วด้วยถึงแม้มันจะเป็เพียงกระบวนท่าแรกก็ตาม....
ก๊อกๆๆๆ!!
ลูกเจิ้ง!!!
"เ้าพร้อมหรือยัง?"ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงของคงซือที่ดังตามหลังมาถามเขาว่าพร้อมหรือยัง......
"ขอรับท่านพ่อข้าพร้อมแล้ว เดียวข้าจะออกไปเดียวนี้แหละ"
เอี๊ยดดดดด!!
ทันทีที่เจิ้งฟู่เปิดประตูคงซือถึงกับตาโตด้วยความใเพราะว่าหลังจากที่เขาพาเจิ้งฟู่ไปเลือกทักษะจนถึงตอนนี้ก็แค่อาทิตย์เดียวและเมื่อเห็นเขาตอนนี้ร่างกายและพลังของเจิ้งฟู่นั้นต่างก็มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก.....
ละ ละ ลูกเจิ้ง!!
คาราวะท่านพ่อ!!
เมื่อคืนสติกลับมาได้คงซือก็ยิ้มออกมาด้วยความปิติยินดีที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของลูกชายตัวเองและเมื่อมันยิ่งมองเขามากเท่าไหร่มันก็ไม่อาจจะหยุดยิ้มได้เลย....
"ท่านพ่อเราจะไปกันได้หรือยัง?"
"นะ นะ นั้นสินะพ่อเกือบลืมไปเลยเราไปกันเถอะ" คงซือกล่าวพร้อมกับยิ้มเขินๆเพราะเขามัวแต่อึ้งทึ่งอยู่จึงลืมเหตุผลที่เขามาไปเลยและเมื่อเจิ้งฟู่เรียกสติเขากลับมาทั้งสองจึงไปที่ลานทดสอบทันทีเพราะเหลือเวลาไม่มากแล้ว....
ในขณะที่เดินไปยังลานทดสอบคงซือได้หันไปมองที่เจิ้งฟู่ก่อนจะพูดขึ้นว่า"จ้าเป็ยังไงบ้างทักษะทั้งสามที่เ้าเลือกไป..." คงซือถามและรอคำตอบจากเขาพร้อมทำหน้าเหมือนกำลังลุ้นรางวัลอะไรสักอย่างอยู่อย่างนั้นและ....
แต่เจิ้งฟู่ไม่ได้ตอบกลับไปเขาเพียงแค่ยิ้มกลับด้วยใบหน้าใสซื่อของเขาเท่านั้น.....
เฮ้อ!!!
จากบ้านของเขาไปที่ลานทดสอบนั้นอยู่ไม่ไกลกันมากเพียงไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงมีเพียงแค่เจิ้งฟู่กับคงซือเท่านั้นที่มาแต่แม่ของเขาไม่ได้มาด้วย....
เมื่อมาถึงแล้วคงซือก็พูดขึ้นอีกครั้ง "ลูกเจิ้งพ่อมาส่งเ้าได้แค่นี้ที่เหลือก็ขึ้นอยู่ที่เ้าแล้วนะ"
"ขอรับท่านพ่อท่านอย่าได้กังวลใดๆไปเลยข้าต้องผ่านการทดสอบนี้ไปได้แน่"เจิ้งฟู่ตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มอย่างมั่นใจ.....
อือ!!
คงซือเอามือลูบไปที่หัวของเจิ้งฟู่ด้วยความรักและความอบอุ่น ที่มันเป็ห่วงไม่ใช่เื่ของพลังแต่เขาห่วงว่าจะเกิดเื่กับเจิ้งฟู่ในด่านทดสอบที่สามเพราะถ้าเขาเลือกที่จะขึ้นประลองหละก็.......
นอกจากเจิ้งฟู่แล้วยังมีคนที่อายุเท่าเขาอีกกว่าสามสิบคนทีเดียว มีทั้งชายและหญิงรวมๆกันเพราะว่าไม่จะเป็ใครฐานะอะไร ถ้าอยู่ในตระกูลก็มีสิทธิเข้าร่วมทั้งหมด....
"ตงชู่ดูนั้นสิ ไอ้เ้าเจิ้งฟู่มันมาแล้ว!!" เด็กผู้ชายตัวผอมสกิดให้ตงชู่ดูพร้อมกับกล่าวขึ้นเมื่อมันเห็นเจิ้งฟู่มาถึง.....
"มันยังกล้ามาอีกหรอเนี่ย มันช่างไม่เจียมตัวเองเลย"เด็กผู้ชายตัวอ้วนอีกคนก็พูดขึ้นเมื่อหันไปมองที่เจิ้งฟู่พร้อมกับเบ้ปากของมันด้วยท่าทางดูถูก......
ส่วนตงชู่เมื่อมันเห็นเจิ้งฟู่มันก็ยิ้มออกมาที่มุมปากก่อนจะพูดขึ้นว่า"ดี ในเมื่อมันกล้ามาข้าจะได้คิดบัญชีเื่ในวันนี้ทั้งต้นทันดอกเลยคอยดู หึ หึ หึ"
ทดใดนั้นเองชายวัยกลางคนก็ได้ขึ้นมาบนเวทีและเขาก็คือกรรมการในการทดสอบครั้งนี้นี่เองเขามองไปรอบหนึ่งครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า"ประกาศขอให้รุ่นเยาว์ทุกคนมาร่วมตัวกันที่ลานเพื่อรายงานตัวด้วย"
ณ ที่นั่งด้านข้างลานทดสอบ
เก้าอี้ตัวบนถัดจากเก้าอีกของเ้าตระกูลชายวัยกลางคนรุ่นๆราวเดียวกับคงซือได้นั่งอยู่และเมื่อมันเห็นคงซือเดินเขามามันยิ้มที่มุมปากก่อนจะพูดขึ้นว่า"เอ้าน้องคงซือ ข้านึกว่าเ้าจะไม่มาสะอีก.....!!" มันพูดพร้อมกับทำหน้าเหมือนดูถูก.......
"มาสิทำไมข้าถึงจะไม่มาหละ ท่านพี่เล่าชู่....!!" คงซือไม่ได้สนใจในคำพูดของมันเขายังคงตอบกลับไปแบบสุภาพเหมือนเดิม....
คนที่ทักคงซือก็คือเล่าชู่ผู้าุโใหญ่ของตระกูลนั่นเองและมันยังเป็พ่อของตงชู่ด้วยทั้งสองคนไม่ถูกกันมานานแล้วเพียงแค่ว่าคงซือนั้นได้ทำประโยชน์ให้กับตระกูลมากมายมันเลยไม่กล้าทำอะไรเขาได้แต่แอบกัดเท่านั้น......
ส่วนคนอื่นๆที่อยู่รอบๆข้างพวกเขาต่างก็รู้ถึงเื่บาดหมางของทั้งสองดีจึงไม่มีใครพูดอะไรเพียงแต่ยิ้มแห้งๆมองดูทั้งสองที่ทักทายกันเท่านั้น......
543
