⭐ บทที่ 16: ตราดาวเจ็ดแฉกเริ่มเต้น
หลังขนนก์สลาย
รอยสัญลักษณ์ดาวเจ็ดแฉกบนแขนซูอิน
ยังคงส่องแสงอ่อน ๆ ราวกับมีชีวิต
แต่ซูอินไม่รู้เลยว่าความเงียบหลังเหตุการณ์เมื่อครู่
เป็เพียง “่พักก่อนพายุลูกใหญ่ที่สุด” เท่านั้น
⭐ ซูอินเริ่มรู้สึก “ไม่ใช่ตัวเอง”
หลังถูกส่งกลับตำหนักให้นั่งพัก
ซูอินรู้สึกแปลก
ร่างกายเหมือนมีไฟอุ่น ๆ ไหลไปตามเส้นเื
คล้ายชาแต่ไม่ชา
คล้ายร้อนแต่ไม่ร้อน
ตึก… ตึก… ตึก…
เสียงหัวใจของเธอเต้นแรงผิดปกติ
แต่ไม่ใช่เพราะเขินองค์ชาย
มันเหมือนเสียง “กลอง์” ที่กำลังปลุกใครสักคนในร่างเธอ
เธอก้มลงมองแขน
รอยตราดาวเจ็ดแฉกเต้นเป็จังหวะ—
เหมือน หัวใจดวงที่สอง
ซูอินตาโต
ร้องเบา ๆ
“มัน… มันเต้นด้วย!?”
นางกำนัลใ
“คุณหนูซูอิน รอย์กำลัง…เต้นค่ะ!”
ซูอินทำหน้าเหวอ
“มันไม่ใช่ควรจะนิ่ง ๆ แบบรอยสักเหรอ!? ทำไมมันขยับเหมือนปลาหมึกในหม้อ!”
นางกำนัล
“…เปรียบเทียบได้แปลกมากเ้าค่ะ”
⭐ องค์ชายฉีอวิ้นรีบเข้ามา—สีหน้าเปลี่ยนทันที
ประตูถูกผลักออก
องค์ชายฉีอวิ้นเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลอย่างที่เธอไม่เคยเห็น
พอเห็นรอยตราที่เต้นบนแขนซูอิน—
เขาถึงกับชะงัก
ก้าวเข้ามาเร็วขึ้น
ยืนข้างเตียง
จับมือเธออย่างไม่รออนุญาต
“มันเริ่มแล้ว”
เสียงเขาเคร่ง
“พลังของ์กำลังปลุกตราดาวเจ็ดแฉกในตัวเ้า”
ซูอินหน้าเหวอ
“ปลุก..!? ปลุกทำไมเพคะ ข้ายังไม่พร้อมจะกลายเป็อะไรทั้งนั้นนะ!”
องค์ชายกลั้นหัวเราะ
แต่พยายามระงับเพราะเห็นว่าเธอใจริง
เขานั่งลงข้างเธอ
ดึงมือเธอเบา ๆ ให้วางลงบนอกเขา
“ดูหายใจข้าซูอิน… ช้า ๆ ตามข้า”
องค์ชายฉีอวิ้นสังเกตว่าลมหายใจของซูอินเริ่มสั่น
ไม่ใช่เพราะเขิน
แต่เพราะพลังในร่างเธอกำลัง “ตีกัน”
เขาขมวดคิ้ว
ก่อนจะเอ่ยสั้น ๆ
“เ้าอย่าขยับ”
ซูอินยังไม่ทันถาม
เขาก็ลุกไปที่โต๊ะเล็กข้างเตียง
หยิบถ้วยกระเบื้องที่ถูกปิดผ้าไว้ออกมา
“นี่คืออะไรเพคะ…?”
เธอถามเสียงเบา
องค์ชายเปิดผ้า
ไออุ่นลอยขึ้นพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ไม่ฉุน ไม่จัด
แต่ให้ความรู้สึก “สงบ” อย่างประหลาด
“ซุปไข่ใส”
เขาตอบ
“แต่เ้าบอกข้าไว้ก่อนหน้านี้… ว่าไข่กับน้ำอุ่น
ช่วย ‘ปรับสมดุลร่างกาย’ ได้”
ซูอินตาโต
“ท่าน…จำได้ด้วยหรือเพคะ!?”
องค์ชายเหลือบมองเธอ
น้ำเสียงเรียบ แต่จริงจัง
“ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเ้าข้าไม่ลืม”
หัวใจซูอินสะดุดวูบ
แต่ยังไม่ทันพูดอะไร
เขาก็ตักซุปขึ้น
เป่าเบา ๆ
แล้วยื่นมาที่ริมฝีปากเธอ
“…กิน”
ซูอินหน้าแดง
“ขะ—ข้ากินเองได้เพคะ!”
“ตอนนี้เ้าไม่ควรขยับลมปราณเอง”
เขาพูดนิ่ง
“ฟังข้า”
เธอเม้มปาก
แต่สุดท้ายก็ยอมอ้าปากรับคำซุป
ทันทีที่ซุปไหลลงคอ—
ร่างกายซูอินสั่นวาบเบา ๆ
ไม่ใช่ความร้อน
ไม่ใช่ความเย็น
แต่เป็ความรู้สึกว่า
“เส้นลมปราณกำลังถูกจัดเรียงใหม่”
ตราดาวเจ็ดแฉกบนแขน
เต้นช้าลง
เป็จังหวะเดียวกับหัวใจขององค์ชาย
ซูอินเบิกตากว้าง
“มะ…มันหยุดปั่นป่วนแล้ว!”
องค์ชายพยักหน้า
“อาหารจากโลกเ้า…
ไม่ได้แค่หล่อเลี้ยงกาย
แต่มัน ‘นำพา’ พลังได้”
เขามองถ้วยในมือ
สายตาเปลี่ยนเป็เคร่งจริงครั้งแรก
“ถ้าข้าเดาไม่ผิด
เ้าคือคนเดียวในสามภพ
ที่ใช้ ‘อาหาร’ เป็ตัวกลางควบคุมพลัง์ได้”
ซูอินกลืนน้ำลาย
“ข้าแค่…ไม่อยากเป็ลมเฉย ๆ เองนะเพคะ”
องค์ชายหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
เป็เสียงหัวเราะที่ทำให้ใจเธอสั่น
“แต่เ้ากำลังเปลี่ยนกฎของกำลังภายในทั้งหมด”
เขาวางถ้วยลง
โน้มตัวเข้ามาใกล้
เสียงต่ำจนเหมือนกระซิบ
“และนั่น…
จะทำให้ศัตรูทั้งสามภพ
ไม่มีวันปล่อยเ้าไป”
ยังไม่ทันที่ซูอินจะตอบ
ตราดาวเจ็ดแฉกก็เรืองแสงวาบขึ้นอีกครั้ง—
เธอหน้าแดงจะตาย
“มะ…ทำไมต้องวางมือตรงนั้นด้วยเพคะ!”
“เพราะเ้ากำลังจะเป็ลม”
เขายิ้มอ่อน
“ไม่ใช่อะไรอื่นหรอก…”
หัวใจซูอินเต้นดังมากกว่าเดิม
จนเธอมั่นใจว่าการวางมือบนอกเขา
ไม่ได้ช่วยให้ใจเธอ “ช้าลง” แต่อย่างใด
⭐ รอยตราเรืองแสง—และดึงสิ่งบางอย่างเข้าหา
ทันใดนั้น—
แสงสว่างวาบขึ้นจากรอยตรา
ลอยขึ้นฟ้าเป็เส้นแสงบาง ๆ เหมือนควันที่มีชีวิต
แสงนั้นม้วนตัวขึ้น เหมือนรูปวงกลม
แล้วพุ่งผ่านหน้าต่างออกไป
ซูอินใ
“มันวิ่งออกไปเอง!?”
องค์ชายลุกขึ้น
จับดาบ
สีหน้าจริงจัง
“มันกำลัง ‘เรียก’ บางอย่าง—หรือไม่ก็ถูกบางอย่างเรียก”
ซูอินรีบวิ่งตาม
แต่ยังสะดุดกระโปรงตัวเองเหมือนเดิม
ผลั่ก!
และใช่…
องค์ชายคว้าเอวทันเวลา
ท่า Catch-and-Hold Scene
เกิดขึ้นอีกครั้งแบบไม่ตั้งใจ
องค์ชายถอนหายใจ
“…เ้าตั้งใจจะล้มใส่อ้อมแขนข้าทุกวันหรืออย่างไร”
ซูอินหน้าแดง
“ข้าไม่ได้—!”
เขาโน้มหน้าใกล้
ยิ้มมุมปาก
“ข้าก็ไม่ได้บ่น… แค่ถาม”
หัวใจเธอเต้นดังตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
⭐ แสงตราพาซูอินและองค์ชายไปสู่… “สวนที่ห้ามเข้า”
เส้นแสงจากตราดาวเจ็ดแฉก
ลอยเร็วขึ้น
พาทั้งสองคนมาถึงประตูสวนต้องห้าม
ที่ปิดตายมานานนับสิบปี
ซูอินซีด
“ที่นี่… ทำไมดูเหมือนสวนในนิยายกำลังภายในที่เต็มไปด้วยกับดักเลยเพคะ…”
องค์ชายมองประตูเก่า ๆ
ดวงตาเขานิ่งเงียบ
แต่เหมือนรู้บางอย่าง
“สวนนี้คือ ‘สวนเลี้ยงิญญา์’ ของจักรพรรดิองค์ก่อน
ไม่มีใครควรเข้าไป”
เขาหันมามองเธอ
สายตาตึงขึ้น
“แต่ตราของเ้า…กำลังเปิดประตูมันอยู่”
ซูอินก้มดูแขน
ตรากำลังส่องแสงราวกับถูกเชื่อมกับประตูโบราณนี้
แกร๊ก…
เสียงกลไกเก่าแก่ขยับ
ประตูสวนต้องห้ามเปิดออกทีละน้อย
ปล่อยกลิ่นหญ้าโบราณและลมเย็นปะทะใบหน้า
ภายในสวน—
มีแสงสีฟ้าสลัว
เหมือนิญญานับร้อยเร่ร่อนอยู่
ซูอินกุมแขนองค์ชายแน่น
เสียงสั่น
“เรา… จะเข้าไปจริง ๆ ใช่ไหมเพคะ”
องค์ชายจับมือเธอแน่นกว่าเดิม
เสียงทุ้มนิ่ง
แต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด
“ตราบใดที่เ้า้าคำตอบของตรา์…
ข้าจะไปกับเ้า
ไม่ว่าข้างในจะมีอะไร”
ซูอินเบิกตากว้าง
หัวใจเต้นแรง
แต่ในความกลัว…
มีความอบอุ่นที่ก่อขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
⭐ กลางสวนต้องห้าม—สิ่งที่ถูกเรียกก็คือ…
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในสวน
ทุกย่างก้าว มีกลิ่นลึกลับเหมือนพลังโบราณ
ต้นไม้ไม่เหมือนต้นไม้
ดอกไม้เรืองแสงอ่อน ๆ
เหมือนดวงิญญาเล็ก ๆ
ทันใดนั้น—
พื้นใต้เท้าสั่น
เส้นแสงจากตราของซูอินม้วนขึ้นเป็เกลียวอีกครั้ง
แล้ว…
มี “ขนนกสีดำ” ร่วงลงมาจากฟ้า
ไม่ใช่ขนนกทองแบบเมื่อเช้า
แต่เป็
“ขนนกิญญาเงา”
ที่ใช้เรียกปีศาจระดับสูงในตำนานจีนโบราณ
ซูอินร้อง
“ข้าไม่รับสิ่งนี้นะ! เอาคืนไป!”
องค์ชายดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที
จ้องขนนกสีดำที่หมุนวนเหมือนกำลังจะเลือกเธออีกครั้ง
เขาพูดเสียงเย็น
เหมือนเตรียมจะตัดศัตรูให้สิ้น
“…เ้าของขนนกนี้
กำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว”
ซูอินกลืนน้ำลาย
ตัวสั่น
“ใครเพคะ…”
องค์ชายตอบด้วยเสียงแ่ ต่ำ และชัดเจน
“ผู้เฝ้า์…
และศัตรูคนแรกของเ้าที่ถูก์ชี้ชื่อ”
ซูอินหน้าซีด
“จะ—จะมาเอาชีวิตข้าหรือเพคะ?”
องค์ชายตอบทันที
เสียงทุ้มเย็นจนสวนทั้งสวนวูบมืด
“ไม่—ถ้าข้ายังอยู่
ไม่มีใครแตะต้องเ้าได้แม้แต่ปลายเล็บ”
ขนนกดำหมุนเร็วขึ้น
ก่อนจะเกิดแสงวาบขึ้นกลางสวน
มีร่างหนึ่งกำลังก้าวออกจากแสงเงา
พร้อมตาข้างหนึ่งที่เรืองเหมือนดาว์ดับลง
ศัตรูที่ถูก์ส่งมา
มาถึงแล้ว—
—จบบทที่ 16—
13K
