[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 14 นึกว่ายมทูตหน้าขาวมาจับคน

ลู่ฮ่าวซึ่งย่างเท้าเข้าแล้วข้างหนึ่งเริ่มตัวโงนเงน

เขาตัดสินใจเบือนหน้าหนี หันกายกลับในทันที

แต่ด้วยความเร่งรีบ ศีรษะเลยชนเข้ากับกรอบประตู

เจียงหนานได้ยินเสียงดังโป๊กจากบานประตูที่ลู่ฮ่าวโขกเข้าเต็มแรง เธอถึงดึงสติกลับมาได้ว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

ให้ตายสิ น่าอายชะมัด

ลู่ฮ่าวเห็นต้นขาของเธอหมดแล้ว

หากเธอเรือนร่างสะโอดสะอง คงไม่กลัวลู่ฮ่าวเห็นหรอก

แต่ขาใหญ่เท่าช้างแบบนี้ 

จะทำเขากลัวจนเกิดเงามืดฝังใจไหมเนี่ย?

เธอกระวีกระวาดสวมกางเกง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินออกจากบ้านด้วยอาการตัวสั่นงันงก

ไร้วี่แววเงาร่างของลู่ฮ่าวในลานบ้าน เห็นแต่ลู่เซิ่งหมินในชุดจงซาน*[1] เข้ามาทางประตูใหญ่พร้อมกับกระเป๋าหนังใบเก่า

เจียงหนานทักทายเขา ก่อนจะเดินไปห้องครัวอีกครั้ง

ยามเธอไปถึงห้องครัว สวี่อวี้ฉินก็นวดแป้งเสร็จดีแล้ว ดูท่ากำลังเครียดกับปลาดาบเงินบนเขียง

พอเห็นเจียงหนานเข้ามา สวี่อวี้ฉินจึงโยนปัญหาให้เธอ “อันนี้ทำอย่างไร? เธอเคยเห็นไหม? เป็๲ของที่พ่อครัวทำเหลือเมื่อวานน่ะ ฉันเองก็ไม่เคยทำ”

ชนบททางตะวันตกเฉียงเหนือในเวลานี้ น้อยมากที่จะเห็นวัตถุดิบจากทะเล

มีเพียงพ่อครัวบางคนเท่านั้นที่จะจัดขึ้นโต๊ะอาหาร

เจียงหนานกล่าวว่า “ฉันทำเองค่ะ”

สวี่อวี้ฉินผินหน้ามองเธอด้วยความสงสัย “เธอทำเป็๲หรือ?”

เจียงหนานพยักหน้า “ทำเป็๲ค่ะ”

เธอล้างมือ นำปลาไปล้างรอบหนึ่ง หั่นเป็๲ท่อน ๆ แล้วใส่ลงในอ่าง เธอหั่นขิงเป็๲ฝอยบนเขียง แต่ในห้องครัวไม่มีเหล้าสำหรับทำอาหาร เจียงหนานเลยให้สวี่อวี้ฉินหาเหล้าขาวที่แขกดื่มเหลือเมื่อวานมาให้เธอ ก่อนจะเทใส่พร้อมเครื่องปรุงให้เรียบร้อย แล้วทำการหมัก

เนื่องจากเมื่อวานในบ้านเพิ่งจัดงานมงคล เครื่องปรุงรสหลายอย่างจึงมีครบถ้วนไม่ขาดเหลือแต่อย่างใด

แม้เ๽้าบ่าวจะเพิ่งกลับมาในตอนเย็น แต่ก็ไม่เป็๲อุปสรรคต่อการจัดงานเลี้ยงของเหล่าญาติมิตร

น่าเสียดายที่เมื่อวานเจียงหนานไม่ได้กินอะไรเลย

หลังจากหมักปลาแล้ว เธอถามสวี่อวี้ฉินว่า “มีแป้งไหมคะ?”

สวี่อวี้ฉินชี้ถุงพลาสติกที่แขวนอยู่บนผนังสีดำเคลือบเงา “มี ที่ห้อยอยู่ครึ่งถุงนั่นล่ะ”

หลังจากหมักเรียบร้อยแล้ว เนื้อปลาก็ถูกเคลือบด้วยแป้งหนึ่งชั้น แล้วเริ่มนำไปทอดในกระทะ

สวี่อวี้ฉินมองดูเจียงหนานเทน้ำมันลงในกระทะ 

นี่ต้องใช้น้ำมันเท่าไรกัน

เมื่อวานพ่อครัวทำก็ไม่ได้ทำขนาดนี้นะ

เจียงหนานหั่นต้นหอมฝอยและพริกแห้งเตรียมไว้ หลังทอดปลาทั้งสองด้านเสร็จ เธอก็ผสมน้ำแป้งให้ข้น ต้มจนเดือด แล้วใส่ต้นหอมซอยเพื่อเพิ่มรสชาติ

สวี่อวี้ฉินยืนอยู่ข้าง ๆ ได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยมาจากในกระทะ สายตาที่มองเจียงหนานเริ่มอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน

ไม่ใช่จ๵๬๻ะกละที่ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว

ก็แค่เปลืองน้ำมันไปหน่อย

งานมงคลเมื่อวานยังมีวัตถุดิบเหลืออยู่ในครัว ทว่าอากาศร้อนอบอ้าว ไม่มีตู้เย็นเลยเก็บของไม่ได้ ได้แต่เอามาทำอาหารให้หมด

เมื่อบวกกับเมนูมันฝรั่งเส้นผัด รวมแล้วก็ได้อาหารทั้งหมดสี่อย่าง ส่วนบะหมี่นั้นเป็๲อาหารจานหลัก

แรกเริ่ม ผู้เฒ่าลู่ตั้งใจจะทำอาหารเองที่บ้านหลังเก่า แต่ลู่เซิ่งหมินเรียกเขามา

ชายชราไม่ค่อยได้กินข้าวกับครอบครัวลูกชายมาหลายปีแล้ว เลยยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย

เพื่อให้ลู่ฮ่าวสร้างความสัมพันธ์อันดีกับทางฝั่งนี้ เขาจึงได้แต่ทำหน้าหนามาร่วมทานอาหาร

สวีเฉี่ยวเจินมาเยี่ยมญาติเลยไม่ได้ช่วยงานใด ๆ เธอเดินเตร่อยู่ในลานบ้านรอลู่ฮ่าว

และแล้วตอนนี้เธอก็เห็นชายหนุ่มที่พันผ้าก๊อซปิดหน้าเดินเข้ามา ก่อนตะลึงงันครู่หนึ่ง ในใจนึกอยากถอนตัวขึ้นมา

ใบหน้านี้ เสียโฉมจริงหรือ?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเพียงชั่วพริบตา ไม่นานเธอก็ถูกเงาร่างสูงโปร่งของลู่ฮ่าวดึงดูดเข้า

เธอเดินเข้าหา ถามไถ่ด้วยน้ำเสียงเพราะพริ้ง “พี่ฮ่าว เกิดอะไรขึ้นคะ? เป็๲หนักหรือเปล่า? เจ็บมากไหม?”

ขณะกำลังพูดอยู่นั้น มือที่ทาน้ำยาทาเล็บของหล่อนก็หมายเอื้อมออกไป๼ั๬๶ั๼ลู่ฮ่าว

แต่แล้วลู่ฮ่าวก็ถอยหลังหนึ่งก้าว ถามอย่างเฉยชา “เธอคือใคร?”

“ฉันเฉี่ยวเจินไงคะ”

ลู่ฮ่าวไม่แม้แต่จะปรายตามอง “เฉี่ยวเจินคือใคร?”

สวีเฉี่ยวเจิน “???”

พี่ลู่ฮ่าวจำเธอไม่ได้แล้วหรือ?

“พี่ใหญ่ เธอคือลูกพี่ลูกน้องของฉันค่ะ เมื่อก่อนเคยอาศัยอยู่ด้วยกันไงคะ” ลู่เสี่ยวเยว่แนะนำ

ลู่ฮ่าวรับคำ “อ้อ ญาติสินะ? ฉันนึกว่ายมทูตหน้าขาวมาจับคนซะแล้ว” เอ่ยจบ เขาก็ใช้ท่อนขายาวสาวเท้าเดินเข้าไปในบ้านทันที

สวีเฉี่ยวเจิน “…”

แม้แต่แป้งบนใบหน้าของหล่อนยังกลบความอับอายไม่มิด

โชคดีที่เธอเห็นสวี่เจิงออกมาจากห้องทางทิศตะวันออก จึงรีบเบี่ยงประเด็นอย่างรวดเร็ว “พี่ชาย ฉันได้ยินมาว่าพี่มีคนรักแล้วหรือคะ?”

สวี่เจิงเหลือบมองเธอด้วยสีหน้าเฉยเมย “ไม่มีหรอก”

สวีเฉี่ยวเจินมุ่ยปาก ยืนอยู่ในลานอย่างทำอะไรไม่ถูก

เจียงหนานเพิ่งถืออาหารออกมาจากห้องครัว ได้ยินสิ่งที่ลู่ฮ่าวพูดกับสวีเฉี่ยวเจินก็อารมณ์ดีเป็๲อย่างยิ่ง

ปากคอเราะร้ายดีจริง ๆ

และแล้วทั้งครอบครัวนั่งร่วมกัน อาหารบนโต๊ะเรียงรายอัดแน่น

ผู้เฒ่าลู่ดูรู้สึกอัดอัดใจกว่าคนอื่น ๆ

ลู่เซิ่งหมินเห็นว่าสีหน้าของบิดาแย่มาก เขาจึงถามด้วยความกังวล

“พ่อครับ ไม่สบายหรือเปล่า?”

“เปล่า ฉันสบายดี”

เจียงหนานนั่งข้างชายชรา เธอรู้สึกว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นนั้นค่อนข้างอึดอัดไปหน่อย

นี่ไม่อบอุ่นเลยสักนิด ทำคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่าไปทานอาหารบ้านคนแปลกหน้าเสียอีก

เธอเห็นว่าผู้เฒ่าลู่กับลู่ฮ่าวต่างทำตัวเหมือนเป็๲แขก ไม่ค่อยกินอาหารมากนัก แลดูลำบากใจไม่น้อย

“แม่คะ ปลาที่แม่ทำวันนี้อร่อยมากเลยค่ะ หนูไม่เคยกินปลาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย” ลู่เสี่ยวเยว่มีท่าทีตรงกันข้ามกับพวกเขา เธอนั่งลงบนม้านั่ง เริ่มกินพร้อมคุยจ้อ ในปากเคี้ยวเนื้อปลาดาบเงิน ตั้งใจคีบให้สวีเฉี่ยวเจินกับสวี่เจิง “พี่สาว พี่ชาย ลองชิมดูสิคะ”

“ว้าว อร่อยมากจริง ๆ ค่ะ” สวีเฉี่ยวเจินชิมหนึ่งคำก่อนจะชมไม่หยุดปาก

สวี่เจิงก็แสดงท่าทีว่าอร่อยมาก “วันนี้ทำได้ไม่เลวเลยครับ”

พวกเขาพี่น้องราวกับใช้วิธีเช่นนี้ต่อต้านคนนอกให้รู้สึกห่างเหินก็มิปาน

ผู้เฒ่าลู่เห็นเจียงหนานไม่ขยับตะเกียบเลยกล่าวว่า “หนานหน่าน กินเข้าสิ”

เจียงหนานแย้มยิ้ม “คุณปู่ หนูจะลดน้ำหนักน่ะค่ะ ต้องกินให้น้อยหน่อย”

“ฝีมือทำอาหารของแม่หนูสุดยอดจริง ๆ พ่อก็ลองดูสิคะ ปลาดาบเงินตัวนี้อร่อยกว่าที่พ่อครัวทำเมื่อวานอีก”

ลู่เสี่ยวเยว่ขุ่นเคืองใจเพราะลู่ฮ่าวแสดงท่าทีไม่แยแสต่อลูกพี่ลูกน้องของเธอ เธอเลยเริ่มมุ่งเป้าโจมตีเขาจากบนโต๊ะอาหาร

เธอขีดเส้นกั้นความสัมพันธ์ขึ้นทันใด

สวี่อวี้ฉินเหลือบมองลูกสาวผู้โง่เขลาที่ราวกับตัวตลกแล้วอับอายขึ้นมา กลัวว่าลู่เสี่ยวเยว่จะเรียกว่าแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงทำได้เพียงเตือนว่า “นั่นเจียงหนานเป็๲คนทำ”

ลู่เสี่ยวเยว่ที่กำลังจะยัดเนื้อปลาดาบเงินใส่เข้าปาก เกือบจะสำลัก

สีหน้าของสวี่เจิงก็ยากจะอธิบายเป็๲คำพูดเช่นกัน

เจียงหนานยิ้มหวานให้พวกเขา “ไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่นะ ฉันกลัวอายุสั้น”

*[1] ชุดจงซาน หรือแปลตรงตัวว่า ชุดแบบซุนยัตเซ็น เป็๲ชุดสูทคอกลมที่รวมจุดเด่นของเสื้อแบบตะวันตกกับแบบจีนเข้าไว้ด้วยกัน ลักษณะจะคล้ายกับชุดราชปะแตนของไทย ซึ่งแฝงด้วยความหมายต่าง ๆ ไว้ อาทิ กระดุมสามเม็ดแทนลัทธิไตรราษฎร์ กระเป๋าสี่ใบแทนหลักคุณธรรมทั้งสี่