ตอนที่9 ร่ำรวยในชั่วพริบตา
ซูเวยนิ่งตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจตอบว่า“หนูแค่โชคดีเท่านั้น ต่อไปอาจจะหาหินหยกได้น้อยหรือไม่ได้เลยนะคะ”
“ไม่เป็ไรปรมาจารย์ตัวน้อยไปเลือกหินหยกเลย ราคาเท่าใดฉันจะจ่ายให้เอง และถ้าหากเปิดออกมาแล้วมีหินหยกจริงฉันจะรับซื้อราคาสูงแน่นอน” ฟางลู่หลิน เ้าของร้านอัญมณีรุ่งโรจน์ ในประเทศ H เขารู้จักตระกูลติงจึงเดินทางมาด้วยเพื่อหวังที่จะได้หินหยกกลับไปทำเครื่องประดับที่ร้านของตนเองแต่ทว่าในเวลานี้เขามองเห็นศักยภาพและพร์ในการหาหินหยกของซูเวยจึงตัดสินใจเดินมาพูดคุยตกลงกับเธอโดยตรง
“ฉันก็จะให้ราคาดีอย่างแน่นอน”ล่ายเฟยเทียน พ่อค้าอีกคนที่ยืนอยู่ข้างฟางลู่หลินบอกกับซูเวยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ซูเวยกำลังนิ่งตะลึงอย่างนึกไม่ถึงว่าจะมีคนเสนอเงื่อนไขที่ดีต่อตนเองเช่นนี้ทำให้เธอครุ่นคิดว่าควรทำอย่างไรดี
ปรากฏว่ากัวจวินเดินเข้ามาหาเธอหลังจากที่เขาทำธุรกรรมซื้อขายหินหยกเรียบร้อยแล้วเขามองเห็นว่ามีชายสองคนกำลังเสนอเงื่อนไขให้กับซูเวย ทำให้เขารีบเสนอเงื่อนไขเพื่อให้เธอช่วยเหลือตนเองอีกครั้งทันทีว่า“เวยเวยน้องรัก น้องยังมีเงินค่าจ้างอยู่กับพี่ตั้งห้าแสนหยวนหากสนใจหินหยกก้อนไหนไปเลือกเลย ถ้าเงินไม่พอพี่จะออกเพิ่มให้เองรับรองว่าเปิดหินออกมาแล้วพี่รับซื้อราคาสูงไม่แพ้คนอื่นแน่นอน”
ซูเวยทำตาปริบๆด้วยความแปลกใจที่เห็นผู้คนให้ความสนใจในการเลือกหินและ้าซื้อหินจากเธอซึ่งเหนือความคาดหมายทำให้เธอตัดสินใจลำบากและกำลังคิดว่าควรจัดการสถานการณ์เช่นนี้อย่างไรดี
สุดท้ายแล้วซูเวยเลือกที่จะให้สิทธิ์กับกัวจวินก่อนเพราะอย่างน้อยเขาก็เป็คนหยิบยื่นโอกาสสร้างรายได้ให้กับเธอเป็คนแรก
“หนูจะเลือกหินหยกให้พี่ชายจวินก่อนส่วนหินหยกก้อนต่อไปให้เป็ของคุณอาแต่ละคนนะคะ ตกลงไหม?”เธอตัดสินใจให้ทุกคนได้รับโอกาสเท่าๆกันเนื่องจากหินหยกที่เธอเล็งไว้นั้นมีทั้งหมดสิบก้อนซึ่งนำออกมาแล้วสามก้อนดังนั้นจึงเพียงพอสำหรับทุกคนที่อยู่ในโกดังแห่งนี้พอดิบพอดี
“ตกลง”ฟางลู่หลินและล่ายเฟยเทียนเอ่ยพร้อมกันอย่างยินดี
ด้านชายวัยกลางคนและชายหนุ่มที่มากับฝั่งกัวจวินต่างพยักหน้าตอบตกลงอย่างพอใจที่ซูเวยให้โอกาสกับทุกคน
กัวจวินหันหน้าไปบอกกับเถ้าแก่เ้าของโกดังอย่างจริงจังว่า“ผู้เฒ่าเฉียน หวังว่าจะไม่ขึ้นราคาหินหยาบพวกนี้หรอกนะ”
“ไม่แน่นอนพวกเราขายของมีคุณธรรม เคยขายราคาเท่าใดก็เท่านั้น ไม่ขึ้นแน่นอนขึ้นอยู่กับโชคชะตาของแต่ละคนแล้วกัน” เฉียนปินโบกมือปฏิเสธโดยตรงเนื่องจากเขาทำธุรกิจด้านนี้มานานและไม่ได้คิดที่จะร่ำรวยโดยการเอารัดเอาเปรียบลูกค้ามากนักยกเว้นเป็สินค้าราคาแพงที่เขาซื้อมาจากทางฝั่งชายแดนประเทศ MY ซึ่งเป็แหล่งหินหยกที่ดีมีคุณภาพสูงที่สุดในโลก
“ขอบคุณมากครับ”กัวจวินกล่าวตอบอย่างสุภาพ ซึ่งเขาเองมั่นใจในธุรกิจของตระกูลเฉียนเช่นกันแต่จำเป็ต้องสื่อสารเพื่อให้ทุกคนที่เป็พันธมิตรทางธุรกิจในวันนี้ได้รับทราบร่วมกันเพราะอย่างน้อยความซื่อตรงและซื่อสัตย์ของตระกูลกัวที่ผ่านมาทำให้ฝ่ามรสุมทางธุรกิจมาได้หลายต่อหลายครั้ง
ซูเวยเห็นว่าการเจรจาของแต่ละคนลงตัวเรียบร้อยแล้วเธอเดินตรงเข้าไปส่องดูหินอย่างคล่องแคล่ว หลังจากนั้นเธอชี้และชี้หินแต่ละก้อนเพื่อให้ผู้ช่วยมาขนหินไปวางไว้ข้างเครื่องตัดหินเธอปล่อยหินก้อนสำคัญที่หมายตาไว้ก่อนเพราะ้าเก็บไว้เป็ลำดับสุดท้ายก่อนกลับบ้านนั่นคือ หินก้อนเล็กที่มีรอยมลทินรอบก้อนขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่
ซูเวยชี้ก้อนขนาดเท่าลูกฟุตบอลพลางบอกกับกัวจวินโดยตรงว่า“ก้อนนี้สำหรับพี่ชายจวินค่ะ”
“เท่าไหร่ครับผู้เฒ่าเฉียน?” กัวจวินถามราคากับเฉียนปินโดยตรง
“สี่แสนหยวนครับต่อรองไม่ได้” เฉียนชิงเป็คนเปิดดูรายการสินค้าที่มีหมายเลขหินเขียนกำกับไว้อย่างชัดเจนแล้วบอกราคาขายทันทีกับกัวจวิน
“ตกลงสี่แสนก็สี่แสน” กัวจวินพยักหน้าตอบตกลงอย่างใจป้ำ ก่อนหันหน้าไปส่งสัญญาณให้พ่อบ้านหูจัดการเื่ธุรกรรมซื้อขายหินให้เรียบร้อยก่อนเริ่มลงมีดเปิดหิน
กติกาของโกดังผาสุกจะต้องให้ลูกค้าจ่ายเงินค่าหินหยาบก่อนลงมีดเสมอดังนั้นกัวจวินจึงต้องให้พ่อบ้านหูไปจัดการให้เรียบร้อยก่อน หลังจากนั้นเขาและผู้คนทั้งหลายต่างพากันมายืนดูพลางลุ้นว่าหินหยาบก้อนนี้จะมีหยกประเภทและสีอะไร
..........
“ครื้ดๆๆๆๆ”เวลานี้เสียงใบมีดของเครื่องตัดหินกำลังทำงานผู้คนต่างพากันลุ้นอยู่ในใจว่าหินหยกของกัวจวินจะเป็เช่นไร
เด็กน้อยอย่างซูเวยจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์อีกครั้งเหมือนกับหินสามก้อนแรกได้หรือไม่
เมื่อใบมีดเปิดหินด้านหนึ่งแล้วพนักงานฉีดน้ำเข้าใส่หินด้านที่ถูกใบมีดตัดออก พลันเผยโฉมหินหยกเนื้อแก้วสีเหลืองสว่างอบอุ่นขึ้นในทันที
“โอ้! ไม่น่าเชื่อหินหยกเป็เนื้อแก้วอีกแล้ว”
“คุณชายกัวโชคดีอะไรเช่นนี้”
“เยี่ยมยอดจริงๆ”
กัวจวินยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจเขาไม่คิดว่าซูเวยจะเป็เทพมั่งคั่งที่นำโชคมาให้กับตนเองอย่างแท้จริง
ทันทีที่เปิดหินครบทุกด้านตามที่ซูเวยวาดเส้นไว้แล้วปรากฏว่าเป็หินหยกเนื้อแก้วสีเหลืองนวลแลดูอบอุ่นขนาดใหญ่กว่ากำปั้นเล็กน้อยพ่อบ้านหูตาโตเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตาเขาไม่คิดว่าซูเวยจะโชคดีสามารถหาหินหยกที่ดีมีคุณภาพสูงได้อีกครั้งทำให้เขาอึ้งตะลึงอย่างไม่คาดคิด
“ฮ่าๆเยี่ยมจริงน้องสาวของพี่ พี่ให้ราคาเต็มที่เลยสำหรับหินหยกก้อนนี้สามล้านหยวน” กัวจวินใจป้ำให้ราคาในเพดานสูงกับซูเวยอย่างจริงใจ ทำให้นักธุรกิจคนอื่นที่เตรียมตัวจะสู้ราคาด้วย ต่างพากันยอมแพ้และไม่เข้ามาแย่งชิงกับกัวจวิน
ซูเวยเห็นว่ากัวจวินให้ราคาสูงกับตนเองจริงจึงตอบตกลงอย่างผ่อนคลายว่า “ตกลงค่ะ งั้นก็หักเงินค่าหินหยกออกไปด้วยเลย”
“ไม่ต้องๆพี่ยินดีเพิ่มค่าแรงให้น้องสาวคนเก่งของพี่เอง”กัวจวินโบกมือปฏิเสธพลางพูดอวยให้ซูเวยเป็น้องสาวของตนเองทันที
ซูเวยยืนทำตาปริบๆอย่างสับสนกับท่าทีของกัวจวินที่อยากให้ตนเองเป็น้องสาวอย่างจริงจังพร้อมกับพูดซ้ำหลายครั้ง
“หินก้อนไหนของผมละครับ?”ฟางลู่หลินและล่ายเฟยเทียนถามขึ้นพร้อมกันด้วยความสงสัย
“ก้อนนี้กับก้อนนี้ค่ะ”ซูเวยชี้นิ้วบอกทั้งสองคนตามตรง
“เท่าไหร่ครับ?” “เท่าไหร่เถ้าแก่?”ชายทั้งสองคนเอ่ยถามเฉียนปินอย่างร้อนใจเพราะทั้งคู่ต่าง้าเห็นว่าตนเองจะได้หินหยกแบบใด
“ก้อนนี้สามแสนหยวน”“ก้อนนี้สามแสนหยวนเหมือนกัน” เฉียนชิงบอกกับชายทั้งสองคนตามจริง
“ตกลง” “ได้”ทั้งสองคนตอบตกลงก่อนไปทำธุรกรรมจ่ายเงินค่าหินหยาบอย่างไม่ลังเลใจ
ส่วนชายชราและชายหนุ่มฝั่งของกัวจวินมาถามซูเวยเช่นกันว่าหินหยาบก้อนใดเป็ของตนเองเมื่อทั้งสองคนรู้ราคาแล้วก็รีบไปทำธุรกรรมจ่ายเงินค่าหินกันในทันที
ปรากฏว่าฟางลู่หลินได้หินหยกเนื้อแก้วสีฟ้าอ่อนเขาให้ราคาเพดานสูงกับซูเวยเช่นกันเพื่อกันการแข่งขันจากคนอื่นทำให้
ซูเวยได้รับส่วนต่างหลังหักค่าหินหยาบแล้ว นั่นคือ สองล้านหยวน
ล่ายเฟยเทียนได้หินหยกเนื้อแก้วสีน้ำตาลอ่อนเขาให้ราคาสองล้านสามแสนหยวน หักค่าหินหยาบแล้ว ซูเวยได้รับเงินสองล้านหยวนโดยตรง
ส่วนชายชราและชายหนุ่มได้หินหยกเนื้อแก้วสีชมพูและสีเทาแต่มีขนาดเล็กดังนั้นราคาหลังหักค่าหินหยาบแล้วทำให้ซูเวยได้รับเงินสองล้านและหนึ่งล้านห้าแสนหยวน
ทุกคนเห็นว่าซูเวยยังเป็เด็กและไม่มีบัญชีธนาคารดังนั้นพวกเขาจึงจ่ายเงินให้เธอเป็เช็คเงินสดแทน รวมกับค่าจ้าง จากกัวจวินตามข้อตกลงของเธอด้วยทำให้เวลานี้ซูเวยมีเช็คทั้งหมด 5 ฉบับ เป็เงินรวมทั้งหมด 11 ล้านหยวน
ก่อนกลับบ้านซูเวยทำทีอยากได้หินหยาบไปเป็ที่ระลึกจึงต่อรองราคาโชคดีที่หินหยาบที่เธอหมายตาไว้นั้น มีขนาดเล็กและมีมลทินบนเปลือกหินทั่วก้อน ราคาจึงไม่สูงมากแค่ห้าหมื่นหยวนเท่านั้น ซึ่งกัวจวินยินดีจ่ายให้เธออีกเช่นเคย
ทำให้ซูเวยต้องกล่าวขอบคุณเขาด้วยความซาบซึ้งใจว่า“ขอบคุณพี่ชายจวินมากค่ะ”
“ไม่เป็ไรแค่ก้อนเล็กๆก้อนเดียวเอง เก็บเช็คไว้ให้เรียบร้อยนะ ระวังหล่นหายล่ะ” กัวจวินกล่าวตอบอย่างผ่อนคลายและเตือนซูเวยอย่างใจดีพลางกำชับเธอเสียงเข้มจริงจังเพราะหากเช็คเงินสดหายจะกลายเป็เื่ใหญ่อย่างแน่นอน ส่วนหินหยาบก้อนเล็กนั้นกัวจวินไม่ได้สนใจมากนักเนื่องจากขนาดที่เล็กและท่าทางของซูเวยไม่ได้ดูตื่นเต้นเหมือนกับหินหยาบก้อนอื่นที่เคยตรวจสอบให้เขามาก่อนทำให้กัวจวินคิดว่าซูเวย้าของที่ระลึกในการทำงานของเธอเท่านั้น
“ขอบคุณค่ะหนูจะเก็บไว้อย่างดี” ซูเวยพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจัง
แวบหนึ่งเธอคิดถึงคฤหาสน์ขาวขณะที่หยิบเช็คทั้ง5 ฉบับนั้นใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมด้านในที่มีซิปรูดปิดได้ พลางใช้มือขวาทาบปิดหน้าอกด้านนอกเสื้อเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง
จากนั้นกัวจวินพาเธอไปทานอาหารกลางวันก่อนให้พ่อบ้านหูส่งกลับบ้านโดยกัวจวินไม่ได้ไปส่งเธอด้วย แต่เขาให้สัญญาว่าจะโทรกลับมาติดต่อเธออีกครั้งเพื่อรับเธอเป็บุตรบุญธรรมของพ่อแม่ตนเองซึ่งมีสถานะเป็น้องสาวของเขาโดยตรง
โดยซูเวย บอกว่าจะต้องไปพูดคุยกับยายตนเองก่อนตัดสินใจ
..........
เวลาสิบสี่นาฬิกาพ่อบ้านหูขับรถมาส่งซูเวยที่หน้าประตูบ้านในหมู่บ้านั
เขาบอกกับซูเวยอย่างอารมณ์ดีว่า“ตอบรับเป็ลูกบุญธรรมของตระกูลกัวเถอะเวยเวยเป็โชคดีของเธอแล้วที่คุณชายกัวเมตตา ตระกูลนี้มีคุณธรรมมากนักฉันทำงานมาั้แ่สมัยยังหนุ่มรับรองได้ว่าชีวิตข้างหน้าของเธอจะมีแต่ความสุขสบายอย่างแน่นอน”หูเกอรู้สึกเอ็นดูซูเวยมากขึ้นเพราะเธอเป็เด็กรู้ความมากกว่าเด็กคนอื่นไม่งอแงหรือทำตัวน่ารำคาญ แต่กลับกลายเป็ว่าซูเวยแสดงออกเหมือนกับผู้ใหญ่คนหนึ่งซึ่งทำให้หูเกอยอมรับที่จะให้ซูเวยเป็สมาชิกของตระกูลกัวอย่างจริงใจ
“ขอบคุณค่ะลุงหูหนูขอไปปรึกษายายก่อนนะคะ” ซูเวยรับรู้เจตนาของกัวจวินและหูเกอชัดเจน แต่เธอจำเป็ต้องปรึกษากับยายก่อนเนื่องจาก้าให้ยายได้รับรู้และตัดสินใจร่วมกัน
จากนั้นเธอเดินลงจากรถไปพร้อมกับหยิบเอาก้อนหินหยาบลงไปด้วยขณะที่เธอกำลังเปิดประตูบ้านนั้น ปรากฏว่าโจวลู่ชิง เด็กหญิงข้างบ้านที่เป็ไม้เบื่อไม้เมากับซูเวยพลันวิ่งเข้ามาใกล้ซูเวยแล้วขว้างก้อนหินขนาดใหญ่เข้าใส่เธอโดยตรง
“ขวับ!” หางตาของซูเวยมองเห็นพอดีเธอคว้าก้อนหินไว้ได้อย่างง่ายดายและกำลังจะขว้างกลับคืนแต่ยั้งมือไว้ทันเพราะมีแม่ของโจวลู่ชิงเดินออกมาเห็นพอดี
“อะไรกัน! นังเด็กกำพร้าคิดจะทำร้ายลูกฉันงั้นหรือ?”ฟานไป๋หลาน ยืนเอามือเท้าเอวตนเองพร้อมกับตวาดแว้ดเข้าใส่ซูเวยโดยตรงฟานไป๋หลานเห็นหน้าของซูเวยครั้งใด ทำให้เธอระงับอารมณ์โกรธไม่ได้สักที นั่นเป็เพราะว่าเธอและแม่ของซูเวยเป็คู่แข่งด้านความรักโดยทั้งคู่เคยแย่งชิงชายหนุ่มหน้าตาดีซึ่งเป็ลูกชายของตระกูลไป่ที่ร่ำรวยของหมู่บ้านแต่สุดท้ายจ้าวอิ่ง แม่ของซูเวยได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่หล่อเหลาแทนทั้งคู่อยู่กินฉันสามีภรรยาแค่หนึ่งเดือน พ่อของซูเวยก็หายตัวไปอย่างลึกลับ แต่ทว่าความแค้นเื่ความรักยังฝังใจฟานไป๋หลานไม่ลืมเลือน
“ฮึ่ม! ใครกันแน่ที่โยนก้อนหินเข้าใส่ฉัน?”ซูเวยคำรามใส่ฟานไป๋หลานแล้วหันหลังเข้าบ้านพร้อมกับปิดประตูลงกลอนทันที
เธอไม่อยากเสียเวลาโต้แย้งกับคนประเภทนี้เพราะมีเื่สำคัญมากกว่าที่เธอจะต้องทำ
..........
“ยาย ยายคะหนูกลับมาแล้วค่ะ” ซูเวยส่งเสียงะโเรียกหายายด้วยความตื่นเต้นยินดีหลังจากที่เธอนำก้อนหินหยาบไปเก็บในห้องนอนของตนเองแล้วเดินออกมาหายาย
“เป็ยังไงบ้างเวยเวย? งานสำเร็จเรียบร้อยดีไหม?” เกาอิงเดินออกมาจากหลังบ้าน เธอตรงเข้าไปจับแขนหลานพลางสอบถามด้วยความห่วงใย
“พวกเรารวยแล้วค่ะยายรวยแล้วจริงๆ” ซูเวยละล่ำละลักบอกยายด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“หือ! รวยหรือ?ได้เท่าไหร่ละ?” เกาอิงคิดว่าซูเวยจะได้เงินเท่าเดิมที่เคยบอกไว้จึงหัวเราะขำเล็กน้อยอย่างผ่อนคลาย
เพราะเธอคิดว่าห้าแสนหยวนนั้นมากมายมหาศาลเช่นกัน ถือได้ว่าเป็คนรวยของหมู่บ้าน ซึ่งเพียงพอที่จะส่งเสียให้ซูเวยได้เรียนต่อจนจบปริญญาตรีได้อย่างแน่นอนจึงไม่ได้คิดไปไกลหรือวาดฝันจำนวนเงินมากกว่านั้นไว้ไกลตัวเกินไป
“นี่ไงคะ อ๊ะ! หายไปไหนแล้ว?”ซูเวยรูดซิปและกำลังจะหยิบเช็คออกจากกระเป๋าในเสื้อคลุมที่เธอสวมทับเสื้อยืดปรากฏว่าไม่มีเช็คอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมแต่อย่างใดทำให้ซูเวยรีบถอดเสื้อคลุมออกมาตรวจสอบว่ากระเป๋าขาดหรือไม่ด้วยความตื่นใ
ฉับพลันนั้นซูเวยคิดถึงคฤหาสน์ขาวในทันทีเพราะเป็สถานที่ที่แวบเข้ามาในความรู้สึกขณะเก็บเช็คไว้
“อ๊ะ! หนูหลงลืมเองค่ะยาย”ซูเวยถอนหายใจที่พบว่าเช็คยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิมเธอหรี่ตามองกระเป๋าสลับกับแหวนอย่างไม่แน่ใจ แต่ทว่าเธอจะค้นหาคำตอบในภายหลังเนื่องจากเวลานี้ยายรอที่จะเห็นเช็คที่เธอกล่าวอ้างอยู่ดังนั้นซูเวยจึงปล่อยเื่เช็คหายไปก่อน
4K
![[จบ] การกลับมาของจอมเวทระดับ 8 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755503254_37753987.webp)
