เวลาได้ผ่านพ้นไปประมาณสามสัปดาห์กาโร่ได้ใช้เวลาในการปรับตัว ให้เข้ากับโลกใบนี้และร่างกายใหม่ของตนเองจนตุ้นชินจนเป็ร่างกายแต่กำเนิดของตนเอง ตอนนี้เ้าตัวได้มาเดินเที่ยวในเมืองแห่งนึง เพื่อหาอะไรทำฆ่าเวลาเล่นไปเรื่อยเปื่อยให้หมดไปวันๆตามนิสัยเดิมของตน ส่วนเื่เงินนั้นก็หาได้ง่ายมาก เพียงแค่เดินเข้าตามตอกที่มีนักเลงก็ได้เงินมาใช้แล้ว
“หมอนั้นไงครับที่กระทืบพวกผมแล้วขโมยเงินไปน่ะ” ได้มีกลุ่มนักเลงจำนวนหลายสิบคนได้เดินมาล้อมกาโร่เอาไว ซึ่งในหลายคนนั้นยังอยู่ในสภาพเข้าเฝือกอยู่เลย ส่วนเ้าตัวต้นเหตุหาได้สนใจในตัวพวกมันไม่
“แกสิน่ะ กล้ามาอัดพวกลูกน้องข้าแบบนี้แถมยัง ฉกเอาเงินของข้าไปแบบนี้สงสัยอยากจ..” ปึก!! ก่อนที่เ้าตัวจะได้พูดจบกาโร่ก็สาวหมดซ้ายเข้าไปเต็มอีกฝ่ายจนกระเด็นไปไกลจนชนเข้ากับกำแพงตึกใกล้เคียง ซึ่งพวกลูกน้องของหัวหน้านักเลงชื่อดังก็ถึงกับตกตะลึงตาค้างจนแถบออกจากเบ้า
“พูดมากอะไรของพวกแกฟ่ะ พูดมากเหม็นขี้ฟันจริง ฟับผ่าสิ” พูดจบกาโร่ก็ได้ดัดหมัดของตนเองจนเสียงดังก็อบแกร็บแล้ว อัดพวกนักเลงลูกกระจ็อกที่เหลือ ลงไปนอนวัดพื้นไม่ก็หัวทิ่มทะลุพื้นกับกำแพง “ได้ต่อยคนแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะจริงๆ อืมๆงั้นมาดูสินส่งครามกันเลยละกัน” กาโร่หลังจากที่จัดการเสร็จก็ได้ทำการปลดทรัพของพวกมันต่อในทันที ท่ามกลางสายตาของประชาชนคนธรรมาอย่างไม่แคร์สายตา ก่อนที่จะเดินจากไปโดยไม่มีใครกล้าขวางทางรึรั้งเค้าเอาไว้แม้แต่คนเดียว
กาโร่ได้เล่นตะล่อนไปทั่วก่อนที่เค้าจะแวะซื้อไอติมมากินเล่นระหว่างทาง เค้าก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มคนแต่งตัวคล้ายๆกับนักบวช ที่กำลังกล่าวประกาศบ้างอย่างซึ่งกาโร่ก็รู้สึกสนใจพอสมควร
“งานประลองยุทภพครั้งที่ 23 กำลังจะเริ่มในอีก 3 วันข้างหน้านี้น่ะครับขอเชิญเหล่านักสู้ทั้งหลายที่สนใจไปสมัครลงทะเบียนกันได้แล้วน่ะครับ” เหล่านักบวชพูดเสร็จก็ได้เดินไประกาศในที่ต่อไป
“งานประลองยุทภพงั้นหรอน่าสนใจ จะเจอพวกตัวเอกไหมน่ะเราก็จำไม่ได้ด้วยสิว่ามันอยู่ใน่ไหน” กาโร่ได้เดินตามกลุ่มของนักบวชไปเพราะเ้าตัวไม่รู้ทางที่จะไปเมืองที่เปิดรับสมัคร ซึ่งเหล่านักบวชที่ถูกกาโร่ขวางเอาไว้ตอนแรกก็หวาดกลัวนิดๆเพราะน่าตาที่ดูดุดัน ก่อนที่จะโล่งอกเพราะอีกฝ่ายแค่มาถามทางในการไปลงทะเบียนก็เท่านั้น
“อ่าได้สิครับเดี๋ยวจะให้คนพาท่านไปก็ได้ ในเมื่อท่านอยากที่จะลงสมัคร” นักบวชที่ดูเป็หัวหน้ากลุ่มพูดขึ้น
“ขอบคุณมากน่ะครับ” กาโร่ได้กล่าวขอบคุณพร้อมโค้งหัวลงนิดหน่อย เค้าไม่ได้หยิ่งขนาดที่จะกล่าวขอบคุณใครไม่เป็สักหน่อย ก่อนที่จะเดินตามนักบวชอูปรูปนึงได้ ที่แยกตัวออกมาเพื่อพาเค้าไปยังสถานที่ในการลงทะเบียน ซึ่งสามารถที่จะนั่งรถแท็กซี่ขับข้ามเมืองไปได้ นักบวชได้พากาโร่มาส่งตรงที่แท็กซี่แล้วบอกสถานที่ไปให้ กาโร่ก็ได้กล่าวขอบคุณเล็กน้อย ก่อนที่จะขึ้นรถไปในทันที
เมื่อมาถึงสถานที่เ้าตัวก็ได้ไปลงทะเบียนในทันทีให้เรียบร้อย เพราะว่าเ้าตัวจะเดินเที่ยวเล่นเสียหน่อย พร้อมกับหาโรงแรมในการเป็ที่พักอาศัยชั่วคราว จนเวลาได้ผ่านไปถึงวันสมัครวันสุดท้าย กาโร่ที่คอยมองหาเหล่าตัวเอกของโลกใบนี้ ในสองวันที่ผ่านมาก็ยังไม่เห็นหน้าเลยแม้แต่คนเดียว ซึ่งวันนี้ก็วันตกหนักพอดี เ้าตัวยังคงอดทนรออีกสักพักก่อนที่เค้าจะเห็นกลุ่มคนกลุ่มนึงที่ประกอบไปด้วย คนแก่ที่มีกระดองเต่าและสาวสวยสองคนที่รู้สึกคุ้นหน้ามากๆ จนเค้านึกออกในไม่นานใช่แล้วกลุ่มนั้นก็คือ ผู้เฒ่าเต่า บลูม่าและรันจินั้นเอง
“แหม่พอมาเป็โลกจริงแบบนี้สองคนนั้นก็สวยจริงๆนั้นและ แต่ผู้เฒ่าเต่านี้เห็นแล้วแปลกตาดีแหะ อ่ะสัตว์แปลกๆสองตัวนั้น อูรอนกับ..เอ่อชื่อไรน่ะที่อยู่ไอหยำตีนนั้นน่ะอืม..ช่างมันล่ะกัน” กาโร่ยืนบ่นอยู่คนเดียวในสถานที่แอบเฝ้าดูของตนเอง
ทางด้านผู้เฒ่าเต่าก่อนที่กาโร่จะเห็นกลุ่มพวกตนนั้น เ้าตัวได้มายืนรอใครบางคนกับรันจิโดยที่ รันจิจะถือร่มกันฝนไว้ให้ก่อนที่จะมีรถแท็กซี่มาจอดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน ประตูด้านหลังได้เปิดออกมาเป็ปูอันและอูรอนได้เดินลงมาพร้อมกัน อูร่อนได้กางร่มพร้อมกับเดินไปหาผู้เฒ่าเต่าพร้อมกับปูอันที่ลอยตัวตามไป
“สวัสฮ่ะผู้เฒ่าไม่เจอกันนานเลยน่ะฮ่ะ” อูร่อนกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับผู้เฒ่าเต่าสบายดีน่ะครับ” ปูอันก็ทักทายด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
“อือ อูร่อนเ้ายังสะสมกางในของสาวๆอยู่หรือป่าว” ผู้เฒ่าเต่าได้กล่าวทักทายกลับ ทำให้อูร่อนและหน้ารันจิถึงกับหน้าแดงแจ๋กันเลยทีเดียว “ไม่เจอกันสามปีแทนที่จะทักกันดีๆนะฮ่ะ” อู่ร่อนพูดอย่างนอยๆ ส่วนปูอันก็ยกมือของตนปิดปากหัวเราะเยาะ “ก็หน้าตาเ้ามันแสดงยี่ห้อเหมือนเดินเลยนี้น่ะ” ผู้เฒ่าเต่ากล่าวตอบตอบตรง “ตัวเองและที่หน้าตาบอกเป็ตาเฒ่าหัวงูตามเคย” อูร่อนกล่าวสวนคืน จนผู้เฒ่าเต่าถึงกับสะอึก
ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้คุยอะไรกันต่อนั้นปรูข้างคนขับก็ได้เปิดออกมา แล้วมีสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ได้เดินลงมาจากรถ แล้วเข้าไปทักทายผู้เฒ่าและรันจิที่ยืนเงียบอยู่สักครู่แล้วซึ่งผู้เฒ่าเต่าก็ได้มองอีกฝ่ายตาค้างพร้อมอาการเฒ่าหัวงูของตนเองก็แสดงออกมาในทันที ซึ่งเ้าตัวก็ได้ไปจับก้นของบลูม่าเข้าให้จนโดนอีกฝ่ายศอกสวนเข้าหน้า “อย่ามาทำไม่ดีใสฉันเชียวน่ะ” บลูม่าพูดพร้อมแยกเขี้ยวใส่ตาเฒ่าหัวงู “มือไวไม่เปลี่ยนแปลงเลยน่ะหนิ” ผู้เฒ่าพูดไปกำหน้าตัวเองแล้วดิ้นกระแด้วๆด้วยความเ็ป “ลุงเองก็เช่นกัน” ก่อนที่ผู้เฒ่าเต่าจะลุกขึ้นแล้วถามอีกฝ่ายต่อ ซึ่งเหตุการณ์นี้กาโร่ที่เฝ้าดูอยู่ก็ถึงกับกลั้นขำแทบไม่ไหว พร้อมกับนึกถึงภาพเหล่านี้ในหน้าจอทีวีในสมัยตัวเองยังเป็เด็กที่โลกใบเดิมของตน อยู่ก็ได้มีเด็กสาวตัวน้อยได้ทำลูกโป้งไปติดต้นไม้ ทำให้ร้องไห้ซึ่งบลูม่าและที่เหลือพยามที่จะช่วยก็ที่จะได้มีใครคนนึงมาหยิบสายลูกนั้นให้ แล้วยืนให้บลูม่าที่ยืนงงอยู่พร้อมกับพวกผู้เฒ่าเต่าเช่นกันเพราะไม่รู้จักอีกฝ่าย ก่อนที่จะมารู้ทีหลังว่าอีกฝ่ายคือซ่ง โงกุนนั้นเอง ซึ่งบลูม่าก็ยืนตะลึงในความหล่อของโงกุนก่อนที่จะโดนเด็กสาวท้วงลูกโป้ง ก่อนที่เ้าตัวจะได้สติแล้วยืนให้
พอได้เจอหน้ากันแล้วพวกเค้าก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันไป จนเวลาในการสมัครลงแข่งใกล้หมดเวลา ซึ่งมันทำให้พวกโงกุนยืนลุ้นให้เพื่อนๆของตนมาทัน ซึ่งพวกเท็นชินฮัง หย่ำฉ่า คุริรินและเ้าฉึ ก็ได้พุ่งตัวผ่านพวกเค้าไปอย่างรวดเร็วไปยืนอยู่ที่หน้าเ้าหน้าลงทะเบียนจนอีกฝ่ายใตกเก้าอี้ไปเลย
“อ่าพวกตัวเอกมากันแล้วพรุ่งนี้ก็น่าตื่นเต้นสุดๆไปเลยล่ะสิ แหม่สเกลพลังของเราตอนนี้สู้พวกนั้นสบายแน่ๆ โชคดีจริงแหะที่มาโผล่ใน่นี้ เอาล่ะเตรียมตัวล่าเหยื่อได้แล้วสิเรา” กาโณ่พูดกับตนเองด้วยความตื่นเต้น
จบบบบ..
585
