กำเนิดธิดาสวรรค์ผู้เหี้ยมโหด(Devil in the Goddess)

ท่ามกลางผืนป่าที่ราบเป็นหน้ากลองด้วยพลังทำลายล้างของลูกไฟผลาญเมื่อครู่ ร่องรอยความเสียหายยังคงปรากฏชัดเจน ไอความร้อนและกลิ่นไหม้จางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ

รุจีหอบหายใจอย่างหนักหน่วง นางได้ทุ่มเทพลังเวทย์ทั้งหมดที่มีไปกับการโจมตีครั้งสุดท้าย ผลลัพธ์ที่ได้ก็นับว่าน่าพอใจอย่างยิ่ง เหล่าสมุน ของอีกฝ่ายถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้น!แต่ถึงกระนั้น พวกตัวหลักที่มีชื่อเสียงอย่างราตรี มุณี และสินี กลับไม่ได้รับผลกระทบมากเท่าที่ควร พวกนางต่างก็มีวิชาเอาตัวรอดชั้นเลิศ สมกับที่เป็นศิษย์เอกของผู้อาวุโสแต่ละท่าน

โชติกาที่ยืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับทอประกายประหลาดใจระคนทึ่งอยู่ลึกๆ นางปรายตามองไปยังร่างที่อ่อนแรงของรุจี ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นังเด็กนั่น...คงสิ้นฤทธิ์แล้วกระมัง คงมิอาจก่อ เรื่องวุ่นวาย อันใดได้อีก"จากนั้นนางก็หันไปทางราตรีและมุณี

"พวกเจ้าสองคน ไปจัดการกับเชียร์ร่าและมารินต่อให้สิ้นเรื่อง ส่วนเจ้า...สินี" นางเหลือบมองไปยังณิชาที่ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกลด้วยแววตาท้าทาย "ไปจัดการกับ 'ดาวเด่น' ดวงใหม่ของพวกมทินาซะ ดูซิว่าจะเก่งกาจสมคำร่ำลือที่ข้าได้ยินมาหรือไม่ หรือเป็นเพียงพวก ดีแต่ป้อโอ้อวด!"

ณิชาเหลือบมองรุจีที่อ่อนแรงเต็มที "รุจี เจ้าหลบออกไปก่อนเถอะ" น้ำเสียงของนางยังคงเย็นชาแต่ก็เจือความห่วงใยเล็กน้อย "เมื่อเจ้าหมดพลังแล้ว ยากที่จะช่วยข้าได้อีก พวกมันคงไม่ตามเจ้าไปแล้ว ในเมื่อข้าอยู่ที่นี่ พวกมันย่อมมุ่งเป้ามาที่ข้าแต่ผู้เดียว"

รุจีลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาอันแน่วแน่ของณิชา นางก็พยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเร้นกายหายไปในพงไพรอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ณิชาเผชิญหน้ากับสินีแต่เพียงลำพัง

สินีค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาประจันหน้ากับณิชาอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางของนางมั่นใจและแฝงความหยิ่งผยองตามแบบฉบับศิษย์เอกแห่งสาธิตา ณิชาเองก็มิได้แสดงความหวาดหวั่น นางก้าวเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างทัดเทียม ราวกับมิได้เกรงกลัวพลังอำนาจของศัตรูแม้แต่น้อย

"หึหึ...เจ้าเด็กใหม่สินะ" สินีกล่าวทักทายเสียงเยียบเย็น พร้อมกับสวมสนับมือโลหะวาววับเข้าที่มือทั้งสองข้างอย่างคล่องแคล่ว "เจ้ามาไกลเกินกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก สำหรับคนที่ทดสอบเข้ามาด้วยคะแนนเพียงสามจุดเช่นเจ้า...

ข้ายอมรับตามตรงว่าไม่เคยเห็นเจ้าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ" นางแสยะยิ้ม ดุจพยัคฆ์ร้ายที่พบเหยื่ออันโอชะ "ถือว่าเป็นเกียรติของเจ้าก็แล้วกัน...ที่จะได้เป็นคนแรกที่ได้ลิ้มรส 'หมัดตะวัน' ของข้าอย่างเต็มรูปแบบ!"

"อย่าเพิ่งด่วนสรุปผลไปจะดีกว่ากระมัง...สินี" ณิชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความท้าทาย "เจ้ายังมิเคยได้ประมือกับข้าอย่างแท้จริงเลยแม้สักกระบวนท่า คำพูดโอ้อวดเช่นนี้...เก็บไว้ใช้เมื่อเจ้าชนะข้าได้แล้วจะดีกว่า"

"ฮ่าๆๆๆ!" สินีหัวเราะลั่นอย่างขบขัน ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในปฐพี "ช่างโง่เขลาเบาปัญญานัก! ยังมิเข้าใจสถานการณ์ของตนเองอีกรึ? หรือคิดว่าแค่คำพูดสวยหรูจะช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากเงื้อมมือข้าไปได้! ฝันกลางวันไปเถอะ!"

สิ้นเสียง! ร่างของคนทั้งสองก็พลันหายวับไปในพริบตา! ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งกลางลานประลองที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้งๆๆ!!!

ดาบจำแลงสีเงินบริสุทธิ์ในมือณิชาสาดประกายวูบวาบ! นางตวัดดาบเข้าใส่ช่วงสีข้างของสินีอย่างรวดเร็ว! สินีเอี้ยวตัวหลบพร้อมกับปล่อยหมัดขวาที่สวมสนับมือเข้าใส่ใบหน้าของณิชา! ณิชาเบี่ยงศีรษะหลบได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะใช้สันดาบกระแทกเข้าที่ท่อนแขนของสินี! สินีขบฟันแน่น ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะทะยานเข้าประชิดอีกครั้ง! หมัดซ้ายของนางพุ่งตรงไปยังลิ้นปี่ของณิชา!

ณิชาหมุนตัวหลบพร้อมกับตวัดดาบเป็นวงกว้างหมายจะตัดขาของสินี! สินีกระโดดหลบขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะทิ้งหมัดคู่ลงมายังกลางกระหม่อมของณิชา! ณิชายกดาบขึ้นตั้งรับ!

เกิดการปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างดาบกับสนับมือ! ทั้งสองต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างรวดเร็วและรุนแรง! ยังมิได้มีผู้ใดใช้กระบวนท่าหรือทักษะพิเศษออกมา เป็นเพียงการประลองเพลงยุทธ์พื้นฐานและพละกำลังเพื่อหยั่งเชิงกันเท่านั้น!

แต่เพียงไม่นาน สินีก็จำต้องถอยร่นออกมา! นางรู้สึกได้ถึงพลังอันหนักหน่วงที่ส่งผ่านมาจากดาบของณิชาทุกครั้งที่ปะทะกัน มันหนักหน่วงเกินกว่าที่นางจะต้านรับไว้ได้นาน!'เป็นไปได้อย่างไร!?' สินีคิดในใจอย่างตื่นตระหนก

"เจ้า!!!" นางรู้สึกเสียหน้าอย่างมากที่ถูกณิชาผลักมา คนที่นางปรามาสเมื่อครู่

'นางใช้ทักษะเสริมกำลังภายในบางอย่างอยู่เป็นแน่! ยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!'สินีไม่เคยรู้มาก่อนว่าเด็กใหม่ผู้นี้จะมีทักษะภายในที่มองไม่เห็นเช่นนี้! นางคิดว่าณิชาคงมีดีแค่เพลงดาบที่ดูอ่อนช้อยเท่านั้น!

สินีกระโดดถอยหลังรักษาระยะห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนที่วงแหวนรอยสักสีขาวบริสุทธิ์จะปรากฏขึ้นที่แผ่นหลังของนางอย่างชัดเจน! พลันปรากฏเป็นเงาร่างของวิหคเพลิงสีแดงฉาน สยายปีกกว้างอย่างสง่างาม ก่อนจะส่งเสียงกู่ร้องก้องกังวานราวกับกำลังระบายความโกรธแค้นและตื่นเต้น!

"ข้าต้องทำลายความมั่นใจของยัยนี่....ทักษะเวทย์! หงส์ษา...เสริมกายา!!!" สิ้นเสียงประกาศิต! ร่างของวิหคเพลิงสีแดงฉานนั้นก็หมุนตัวพุ่งเข้าหลอมรวมกับร่างของสินีในทันที! เกิดเป็นอาภรณ์สีแดงเพลิงอันงดงามประทับด้วยลวดลายหงส์สยายปีกที่ดูราวกับมีชีวิต! พลังปราณรอบกายสินีพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว! ไอร้อนแผ่กระจายออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว!

"เข้ามาสิ! เจ้าเด็กน้อย!" สินีเอ่ยท้าทายด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ดวงตาของนางลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการต่อสู้! "ให้ข้าได้เห็นพลังที่แท้จริงของเจ้าหน่อยเถิด!"

ณิชาเองก็อดที่จะชื่นชมในความงดงามและทรงพลังของทักษะที่สินีใช้ออกมาไม่ได้ แต่กระนั้นนางก็มิได้มีความลังเลหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย! นางตั้งดาบมั่น พุ่งทะยานเข้าใส่สินีอีกครั้ง!

คราวนี้สินีมิได้ถอยร่นอีกต่อไปแล้วพลังที่เพิ่มขึ้นจากการ "เสริมกายา" ทำให้นางสามารถต้านรับดาบของณิชาได้มั่นคงขึ้น! แรงปะทะของทั้งสองฝ่ายดูจะทัดเทียมกันอย่างน่าประหลาด!

ดาบปะทะสนับมือ! เสียงกึกก้องสะท้านฟ้า! ณิชาเคลื่อนที่ราวกับสายน้ำที่โอบล้อมเปลวเพลิง คมดาบสาดแสงเป็นประกายสีเงิน ฟาดฟันไปยังจุดต่างๆ ของสินี ทั้งหัวไหล่ ลำคอ และสีข้าง!สินีตอบโต้ด้วยความดุดัน หมัดแต่ละหมัดที่ปล่อยออกมานั้นหนักหน่วงและรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม! เปลวเพลิงจากสนับมือแผ่ความร้อนจนณิชารู้สึกได้! นางต้องคอยเบี่ยงหลบเปลวไฟที่อาจจะลวกผิวได้ทุกขณะ!

"สินี! อย่ามัวเล่นสนุกอยู่! รีบจัดการนังเด็กนั่นซะ!" เสียงเร่งเร้าของโชติกาที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

"ทราบแล้วน่า! น่ารำคาญเสียจริง!" สินีขานรับอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเปลี่ยนกระบวนท่า! "หมัดตะวัน! กระบวนท่าที่หนึ่ง! ร้อยตะวันเผาผลาญ!!!"

สิ้นเสียง! สนับมือของสินีพลันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงส้มเจิดจ้า! นางระดมยิงหมัดออกไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องราวกับพายุ! เกิดเป็นกลุ่มหมัดเพลิงนับร้อยลูกพุ่งเข้าใส่ณิชาจากทุกทิศทาง! ดุจดั่งห่าฝนเพลิงที่โหมกระหน่ำหมายจะแผดเผาทุกสิ่ง!

ณิชาเยื้องกายหลบหลีกหมัดเพลิงเหล่านั้นอย่างเฉียดฉิว! นางใช้ความคล่องแคล่วว่องไวที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี! ก่อนจะหาจังหวะพุ่งเข้าโจมตีจุดอ่อนบริเวณช่วงเอวของสินี!

"ยังเร็วไปร้อยปี!" สินีตวาดลั่น! "หมัดตะวัน! กระบวนท่าที่สาม! แสงตะวันทิ่มแทง!!!"

พลันเกิดแสงสว่างจ้าจนแสบตาแผ่ออกมาจากร่างของสินี! ทำให้ณิชาที่กำลังจะโจมตีถึงตัวต้องชะงักและเสียจังหวะไปชั่วขณะ! ราวกับถูกแสงสุริยันสาดส่องเข้าดวงตาโดยตรง! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! เส้นแสงสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของนางจากทุกทิศทาง!

ณิชาพยายามหลบหลีกอย่างสุดกำลัง แต่ก็มิอาจหลบพ้นได้ทั้งหมด! คมแสงบางส่วนเฉี่ยวผ่านร่างของนางไป! กรีดเป็นรอยแผลเล็กๆ น้อยๆ หลายจุดบนร่างกาย! โลหิตสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผลเหล่านั้น!

"ฮ่าๆๆ! เป็นอย่างไรเล่า! รสชาติแห่งความพ่ายแพ้!" สินีเห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ! นางหัวเราะอย่างผู้มีชัย! นางไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป! "หมัดตะวัน! กระบวนท่าที่หนึ่ง! ร้อยตะวันเผาผลาญ!!!" นางใช้ท่าเดิมซ้ำอีกครั้ง!

และเมื่อเห็นณิชาพยายามจะตั้งรับ นางก็แสยะยิ้มในใจอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า!'ติดกับข้าแล้วสินะ!' "สายไปแล้ว! หมัดตะวัน! กระบวนท่าที่สาม! แสงตะวันรวมศูนย์!!!"

สินีรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัดขวา! ก่อนจะชกหมัดนั้นออกไปกลางอากาศอย่างสุดแรง! แต่แทนที่จะเป็นหมัดเพลิงธรรมดาๆ! กลับกลายเป็นคลื่นแสงสีทองอันแหลมคมและหนาแน่นพุ่งตรงไปยังร่างของณิชาด้วยความเร็วสูง!

ณิชาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทย์อันมหาศาลที่แฝงอยู่ในคลื่นแสงนั้นได้อย่างชัดเจน! แต่นางมองไม่เห็นทิศทางของมันอย่างถนัดถนี่! เพราะถูกกลุ่มหมัดเพลิง "ร้อยตะวันเผาผลาญ" ที่สินียิงออกมาก่อนหน้านี้บดบังทัศนวิสัยจนหมดสิ้น!

สัญชาตญาณของนางร่ำร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง! ภัยอันตรายถึงชีวิตกำลังคืบคลานเข้ามา! ท่านี้...นางรับไม่ได้แน่!

ณิชาตัดสินใจในเสี้ยววินาที! นางกระแทกฝ่าเท้าลงกับพื้นอย่างแรง! ส่งให้ร่างของนางทะยานถอยหลังหลบออกมาจากวิถีของคลื่นแสงนั้นได้อย่างหวุดหวิด!

ตูมมมมมมมมม!!!

คลื่นแสงสีทองนั้นพุ่งผ่านจุดที่ณิเคยยืนอยู่ไป! ป่าไม้ที่อยู่เบื้องหลังบริเวณนั้นถูกพลังทำลายล้างของมันกวาดจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่! ต้นไม้ใหญ่หลายสิบต้นล้มระเนระนาด! ฝุ่นควันตลบอบอวล! แสดงให้เห็นถึงอานุภาพความรุนแรงของกระบวนท่านี้ได้อย่างชัดเจน!

"ชิ! ยัยนี่...หลบได้อีกงั้นรึ! ดวงแข็งเสียจริง!" สินีสบถออกมาอย่างหัวเสีย ไม่คิดว่าณิชาจะหลบการโจมตีประสานอันซับซ้อนของนางได้!

ณิชาปาดเหงื่อที่เริ่มไหลซึมออกมาตามไรผม "เกือบไปแล้ว..." นางพึมพำกับตัวเอง หัวใจยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น หากเมื่อครู่นางตัดสินใจช้าไปเพียงนิดเดียว ร่างของนางคงจะถูกพลังนั่นสลายไปแล้วเป็นแน่!

"หึ! ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ นั่นแหละ นังเด็กมทินา" สินีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาของนางจริงจังและเต็มไปด้วยจิตสังหารมากกว่าเดิม "แต่ถึงเวลาที่การเล่นสนุกนี้จะจบลงเสียทีแล้ว! จงเป็นเกียรติที่ได้เป็นผู้รับวิชาใหม่ล่าสุดที่ข้าเพิ่งจะสำเร็จเคล็ดวิชาได้ไม่นานนี้เถิด! วิชานี้...ข้ายังไม่เคยใช้กับผู้ใดมาก่อน! เจ้าคือคนแรก!"

สินีรวบรวมพลังปราณทั้งหมดในร่าง! เปลวเพลิงสีแดงส้มพลันลุกโชนขึ้นท่วมตัวนางอย่างบ้าคลั่ง! ไอร้อนแผ่กระจายรุนแรงจนพื้นดินโดยรอบเริ่มแตกระแหง! แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างของนาง!

"เพลงหมัดตะวันกระบวนท่าสุดท้าย! สามสิบหกตะวันเดือดฟ้า!!!"

ณิชาสูดลมหายใจเข้าลึก...ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเชื่องช้า...ดวงตาของนางสงบนิ่ง...แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า... ราวกับนักรบผู้เตรียมพร้อมเข้าสู่สมรภูมิครั้งสุดท้าย!

"เพลงดาบสายธารา...กระบวนท่าสุดท้าย...ธาราเริงระบำ..."