ผมเตรียมตัวไปที่บ้านของเ้าคุณ พวกเรานัดกันไว้ใน่บ่าย ๆ ตอนแรกลุงน้อยก็จะไปส่ง แต่ผมไม่อยากให้ใครรู้เื่นี้เท่าไหร่ ผมเลยบอกไปว่าเพื่อนจะมารับเอง ผมนั่งรอจนเผลอหลับไปเวลาล่วงไปจนประมาณเที่ยงครึ่ง ไอวินก็ขับบิ๊กไบค์คันโปรดมาจอดที่หน้าบ้าน ก่อนจะบีบแตรเรียกผม เสียงแตรดังลั่นไปทั่วจนทำให้ผมที่นอนอยู่บนโซฟาต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“ไอ้เวรเอ๊ย จะเสียงดังทำไม” ผมะโด่ามันก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไปที่หน้าบ้าน
“กลัวมึงไม่ได้ยิน” มันตอบหน้าตาย แล้วคว้าหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม ก่อนจะยื่นหมวกอีกใบให้กับผม
“ไม่ไปหรือไงมึง!!”
“เออ มึงจะรีบไปไหนอะ” ผมพูดก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขึ้นรถ
รถค่อย ๆ สตาร์ทออกไปช้า ๆ ก่อนที่วินจะบิดแฮนด์จนสุดปลอก ทำให้ผมผงะจนเกือบหงายหลัง จนต้องคว้าเอวมันมากอดเอาไว้
มันขับรถปาดซ้ายปาดขวาโดยไม่ห่วงหัวเข่าของผมเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ไม่ต้องห่วงผมนะ เห็นแบบนี้ไอเวรนี่มันแก่ที่สุดในกลุ่ม มันมีใบขับขี่สำหรับบิ๊กไบค์นะครับ มันพึ่งไปทำมาได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ ก็เห่อขี่รถมาโรงเรียนทุกวัน ใช้เวลาบนถนนประมาณ15นาที ก็มาถึงที่บ้านของไอเ้าคุณ ที่มีไอมอสกับไอปาล์มรออยู่ก่อนแล้วที่ใต้ตึก พวกเราสี่คนพากันขึ้นไปที่ห้องของไอเ้าคุณ
ก๊อก ๆ ๆ
“มีใครอยู่ไหมครับ”
“เปิดประตูเข้ามาเลย” เสียงของเ้าของห้อง ะโออกมา
พวกผมเปิดประตูเข้าไปก็เห็นโบตั๋นกำลังแต่งหน้าแต่งตัว กับไอเ้าคุณที่นั่งอ่าหนังสืออยู่
“นั่งกันก่อนสิ” เธอพูดเชื้อชวนพวกผม ก่อนจะกลับไปแต่งหน้าต่อ
“น้านัดพวกมันไว้แล้วนะ”
“แล้วจะทำไงต่อครับ!!”
“น้านัดไว้ตอนบ่ายสอง พวกมันบอกว่าจะวางของไว้ตรงเสาไฟฟ้า หลังซอยธนาคาร”
“อ้าว ไอ่ไอ้ไอเอออัวอันอ๋อ”
ผัวะ~~~
ไอวินคว้าหมวกกันน็อกฟาดไปที่หัวไอปาล์มอย่างแรง
“โอ๊ยยยยย” จนมันร้องออกมา น้ำตามันซึมเล็กน้อย พลางส่งสายตาน่าสงสารมาทางผม
“มึงเป็คนยังไงวะ ถึงได้แดกตลอดเวลาขนาดนี้!!”
“มันเจ็บนะ”
“พูดดี ๆ ก็พูดได้ไอ้เวรเอ๊ย!!”
“มึงก็เหมือนกัน บอกกูดี ๆ ก็ได้”
“พอกันทั้งคู่อะพวกมึง ไอวินก็เสียงเบา ๆ ลงหน่อย แล้วก็ตีมันเบา ๆ ก็พอ” ผมพูดเสร็จไอปาล์มก็เข้ามากอดผม แล้วเอาหน้าซุกลงมาที่อก ทำท่าทางสะอื้น เอาจริง ๆ มันก็น่ารักครับ ถ้ามันไม่ใช่ผู้ชาย ผมผลักมันออกก่อนที่มันจะหันมาเบะปากใส่ผม เหอะไอ้เวร
“สรุปเมื่อกี้พูดว่าอะไร”
“ผมถามว่า ไม่ได้ไปเจอตัวมันหรอครับ”
“ไม่หรอกจ้ะ พวกมันแค่เอาของไปวางไว้ แล้วเราต้องไปเอาเอง”
“อ้าว แล้วอย่างงี้…”
“ก็ไปเจอก่อนมันเอาของมาวางไง อย่าโง่” ผมพูดก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป
“เดี๋ยวก่อนไอทีม คุณน้าครับแล้วไอซอยธนาคารอยู่ตรงไหนครับ” มอสเป็คนหันไปถามโบตั๋นหลังจากที่เห็นเพื่อนรีบวิ่งออกไป
“เดี๋ยวฉันไปเป็เพื่อนเอง ปะ” เ้าคุณพูดก่อนจะลุกนำออกไป ทำให้คนอื่นตามออกมา
“ทำไมมาช้ากันจัง แล้วไอคุณลงมาทำไม”
“มึงรู้หรอว่าซอยธนาคารอยู่ไหน!!”
“ไม่รู้”
“มันถึงจะได้พาไปไง!!”
“แค่บอกก็ได้ ไม่ต้องไปหรอก”
“ไม่เป็ไร เผื่อมีอะไรที่เราช่วยได้”
“ไปยังไงอะ เดินไปหรอ”
“ใช่ ถัดไปสองซอยเอง” มันพูดก่อนจะเดินนำไป พวกผมเลยต้องเดินตามไป มันเดินนำไปเรื่อย ๆ จนถึงซอยซอยนึง ปากซอยมีธนาคารสีเขียว ตั้งตระหง่านอยู่ มันเดินเลี้ยวเข้าไปในซอย ก่อนจะพาพวกผมไปแอบในซอย มีเสาไฟอันหนึ่งตั้งอยู่ท้ายซอยมันให้พวกผมแอบกันคนละมุม โดยที่ผมนั่งแอบอยู่คนเดียวตรงถังขยะ ปาล์มกับมอสนั่งหลบอยู่หลังป้ายหาเสียง ส่วนวินกับเ้าคุณดักรออยู่หน้าปากซอย
พวกเรานั่งแอบอยู่ประมาณสิบนาที รถมอไซค์คันนึงก็เข้ามาจอด ผู้ชายร่างเล็กที่ซ้อนท้ายอยู่ก็ลงจากรถกำลังเอาอะไรยัดใส่เข้าไปในรูของเสาไฟฟ้า ผมเห็นแค่หลังก็จำได้ว่าเป็ไอนิค ผมเลยวิ่งเข้าไปหา ก่อนที่ไอมอสกับไอปาล์มจะวิ่งเข้ามาตะครุบมันไว้ ผู้ชายร่างใหญ่ที่ขับมอเตอร์ไซค์มันคงเห็นทีท่าไม่ดีเลยขับรถหนีออกไปทางปากซอย
“ปล่อยกู ไอสัตว์ปล่อย” ไอนิคดิ้นอยู่ในวงแขนของไอมอส มันพยายามสะบัดตัวออกอย่างสุดความสามารถ แต่มองจากสภาพมันคงดิ้นไม่ออก ก็ไอมอสตัวอย่างกับหมี แล้วมันคือคนติดยาที่ข้าวปลาไม่กิน
“อยู่นิ่ง ๆ ไอนิค” มันพูดก่อนจะเอาแขนล็อคคอให้แน่นกว่าเดิม
“มันหายใจไม่ออก ตายไปและมั้งมึง” ไอปาล์มลุกขึ้นมาก่อนจะคว้าหมวกกันน็อกออกจากไอนิค สภาพหน้าไอนิคตอนนี้คือแทบจะไม่เหมือนคน ตาลึกโบ๋ สองแก้มตอบเข้าจนเห็นโครงหน้าได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากแห้งผาก สภาพเหมือนไม่ใช่คน
“พวกมึงปล่อยกู อย่ามายุ่งกับกู”
“ตั้งสติไอนิค พวกกูมาช่วยนะเว้ย” ผมพูดก่อนจะหันไปเห็นไอคนขับมอไซค์กำลังจะขับออกไปหน้าปากซอย เป็่จังหวะเดียวกับที่ไอเ้าคุณและไอวินกำลังวิ่งเข้ามาช่วย
“วินมึงมอไซค์คันนั้น” ผมพูดก่อนที่จะชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์คันนั้น ทำให้ทั้งไอมอสและไอปาล์มหันตามทางที่ผมชี้ จนทำให้ไอนิคผละตัวออกแล้ววิ่งหนีออกไป
“ไอเหี้ยมอส ไม่จับให้ดีๆ วะ” ผมวิ่งตามไอนิคไปอีกทางนึง เป็จังหวะเดียวกับที่ไอวินเตะเข้าไปที่มอไซค์คันนั้นจนรถล้มลงไป
“ไอมอส!! มาช่วยกูจับมันก่อน!!” วินะโเรียกให้มอสมาช่วย หลังจากที่พยายามดึงตัวไอคนขับรถเอาไว้ แต่แรงของมันก็มาเยอะ เกินจนมันแทบจะดึงไว้ไม่อยู่
“แล้วอะ..ไอนิคล่ะ”
“ช่างมันไปก่อน เอาไอไวรนี่ก่อน!!”
“ตะ..แต่”
“ไอทีมมันเอาไอนิคอยู่ แต่กูอะเอาไอนี่ไม่อยู่ มาช่วยกูก่อน ไอ้เวร!!!”
ไอมอสวิ่งเข้าไปช่วย ไอวินล็อคคอไอคนขับรถ ตัดภาพมาที่ผมที่วิ่งไล่ไอนิค ไอเหี้ยนี่ก็วิ่งเร็วฉิบหาย
“ไอนิคหยุด”
“อย่ามายุ่งกับกู” มันวิ่งหนีไม่สนอะไร ทำให้ผมต้องอัพสปีดเพื่อไล่ตามมันให้ทัน
“กูบอกให้หยุด พลั่ก” ผมะโเตะเข้าไปที่เอวของมันจังๆ จนมันล้มลงกับพื้น
“โอ๊ย ไอ้เวรเอ้ย” มันล้มลงไปกลิ้งกับพื้น ผมเลยถือโอกาสเข้าไปจับตัวมันไว้
“พวกมึง้าอะไรกับกูวะ ไอเหี้ย”
“หุบปาก มึงกับกูต้องคุยกันอีกเยอะ” ผมล็อคคอมันมาตรงที่ไอ้พวกนั้นมันจับตัวไอคนขับไว้
“แล้วมึงจับมันไว้ทำไม” ผมถามก่อนที่จะดูสภาพที่พวกมันช่วยกันล็อคแขนล็อคขาไอคนขับรถไว้
“ก็มึงบอกว่ามอเตอร์ไซค์คันนี้!! กูก็นึกว่ามึงให้จับมันไว้นิ่!!”
“เห้อ กูผิดเองตอนนั้นไม่รู้จะพูดอะไรเลยะโไปก่อน แล้วไอปาล์มล่ะไปไหน” ผมถามก่อนจะหันซ้ายหันขวา หาเพื่อนตัวดีที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน
“อู่อี้ (อยู่นี่) ” ไอเวรนี่ไปนั่งหลบแดกสาหร่ายม้วนอยู่ตรงป้ายหาเสียง
“มานี่เลยไอตะกละ”
“แล้วมึงจะเอาไงต่อ” ไอมอสเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะหันหน้ามาถามผม
“มึงปล่อยมันไปเถอะ จะจับมันไว้ทำไม” ผมพูดก่อนจะเอาเชือกมามัดไอนิคไว้ เพราะตอนนี้มันดิ้นจนผมช้ำหมดแล้ว
พวกมันก็เลยปล่อยตัวไอคนขับรถ พอมันลุกขึ้นได้ก็รีบสตาร์ทรถหนีไป ไม่สนใจเพื่อนมันเลย สักพักนึงก็มีรถมอเตอร์ไซค์ตำรวจเข้ามา
“มีอะไรกันครับ” ตำรวจคนหนึ่งลงจากรถมาถาม ผมจึงรีบกอดไอนิคไว้ เพราะกลัวมันจะหนี
‘อย่าล่กเด็ดขาดนะมึง ถ้ามึงออกอาการมึงหนีไม่พ้นแน่’ ผมกระซิบที่หูมันเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันออกอาการจนตำรวจสงสัย ดีที่มันเชื่อฟังแล้วยอมอยู่นิ่ง ๆ
“มีอะไรหรอครับคุณตำรวจ” ผมออกตัวคุยกับตำรวจเองเพราะกลัวว่าคนอื่น ๆ จะมีพิรุธจนตำรวจับได้
“พอดีมีชาวบ้านรายงานว่า มีเหตุทะเลาะวิวาทกันครับ”
“เอ้านี่ใช่น้องทีม ลูกสารวัตรธารหรือเปล่า” ตำรวจอีกคนหันมาถามผม
“ครับ สวัสดีครับ”
“พอดีผมกับเพื่อนเล่นวิ่งไล่จับกันน่ะครับ”
“แต่ทางคนแจ้ง บอกว่ามีการทำร้ายร่างกายกันน่ะครับ”
“พวกผมคงเล่นกันรุนแรงไปหน่อยน่ะครับ แต่ว่าไม่ได้ทะเลาะหรือวิวาทอะไรกันครับ”
“โอเคครับ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ยังไงคราวหลังก็เล่นกันให้เบา ๆ หน่อยครับ ชาวบ้านเขาแตกตื่น”
“ครับผม ขอโทษครับผม” ตำรวจก็พากันกลับไป ผมหันไปมองไอนิคที่ตั้งท่าจะหนี
“มึงหยุดเลยนะไอสัตว์” ผมขึ้นเสียงใส่มันจนมันชะงัก แล้วไอมอสก็เข้าไปล็อคแขนมันอีกที จนมันยอมสงบเสงี่ยม
“พวกมึง้าอะไรกับกู”
“้ามึงไง ้าให้มึงกลับมา”
“กลับไปที่บ้านก่อนเถอะนิค มีไรก็ค่อย ๆ คุย” เสียงไอเ้าคุณดังมาจากข้างหลัง พวกเราหันไปทางมัน พอไอนิคมันเห็นพวกเราเผลอ มันก็ต่อยเข้าไปที่ท้องของไอมอสอย่างแรง จนไอมอสต้องลงไปกองกับพื้น มันสะบัดตัวหนีออกไปผมกำลังจะวิ่งตามแต่อยู่ดี ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์คันนึงขับมาอย่างเร็วจนเฉี่ยวผม ทำให้ผมต้องหยุดวิ่งไปแปปนึง แล้วมอไซค์คันนั้นก็จอดหน้าไอนิค ผมเห็นไอนิคะโขึ้นรถ ก่อนที่มอไซค์คันนั้นจะรีบขับออกไป
“มันหนีไปแล้วอะ!!”
“ช่วยกูก่อน ไอสัตว์ กูเจ็บ” ไอมอสลงไปนั่งคลุกกับพื้น ร้องโอดโอยขอความช่วยเหลือจากเพื่อน
“ก็มันเป็นักมวยอะ พวกมึงลืมกันหรอ โอ๋ ๆ น๊า” ไอปาล์มลงไปนั่งคุกเข่าแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวไอมอส
“ไอ้เวรนี่ ไปไหนก็ไป ไป” มอสปัดมือไอปาล์มออกก่อนจะะโด่า
“วุ้ว เอาแต่ใจแล้วเมื่อกี้บอกให้ช่วย”
“พวกมึงเลิกเถียงกันเื่ปัญญาอ่อนนี่ก่อนได้ปะ!! แล้วจะเอาไงต่อ!!”
“ปล่อยมันไปเหอะ กลับกันเถอะ ปะไอมอสลุกขึ้น” ผมยื่นมือไปช่วยพยุงไอมอสให้ลุกขึ้นมา ก่อนจะพากันกอดคอเดินกลับไปที่บ้านไอเ้าคุณ
“สภาพ ฮ่าฮ่า ลูกมาเฟียโดนต่อย หงอยเป็หมาเลย ฮ่า..ฮ่า”
“หุบปากไปเลยไอปาล์ม ผลัวะ!!” ไอมอสพูดก่อนจะตบไปที่หัวไอปาล์มอย่างแรง
“ทำไมพวกมึงชอบตีกูกันจังวะ เหอะ”
“ก็คนอย่างมึงมันสมควรไง!!!”
พวกมันเดินเถียงเดินตีกันตลอดทาง จนถึงบ้านไอ้เ้าคุณ พวกเราขึ้นไปส่งไอคุณก่อนจะลาโบตั๋นแล้วเตรียมตัวกลับกัน ผมเหลือบมองไปที่ห้องของไอนิค ผมเห็นแม่มันนั่งร้องไห้กอดรูปของลูกอย่างไม่มีสติ ป้าแกะโเรียกชื่อลูกไปมา ร้องไห้ปานขาดใจ ผมต้องรีบหนีลงไปข้างล่าง ผมเองก็ไม่สามารถทนมองอยู่ได้ เพราะความเป็จริงแล้วผมก็คือหนึ่งในขบวนการคนที่ทำลายชีวิตของไอนิค
417
